ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေတာ့ ေဆာင္ေနရတာပဲ။
သူ တစ္ေယာက္ ထိုင္ေနသည္။ ထိုင္ေနသည္ ဟုေျပာ၍ ရေသာေၾကာင့္ထိုင္ေနသည္ဟုဆိုျခင္ းျဖစ္သည္။ ထိုင္ေနျခင္းသည္ ထေနျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာျပရန္ မလိုပါ။ ထိုင္ေနရင္း ထေနသည္ ဟုေရးလွ်င္ေတာ့ စဥ္းစား စရာ ရိွသည္။ ဟိုေရးဒီေရးႏွင့္ လိုရင္း မေရာက္ ျဖစ္ရျပန္သည္။ ဆယ့္ႏွစ္ေပခြဲ ေပ ငါးဆယ္ခန္႔ က်ယ္ေသာ အခန္းေလးတြင္ လူခုႏွစ္ေယာက္ေနသည္။ ထိုအခန္းေလးကို ငွားရသည္မွာလည္း လြယ္လွသည့္ အလုပ္မဟုတ္။ရသည့္လစာေလးႏွင့္ ကုက္ကပ္ျပီးေနရျခင္းျဖစ္သည္။ အတူေနသူမ်ားကေတာ့ တစ္နယ္တည္းျဖစ္ေန၍ ခံသာေသးသည္။ ကိုယ့္နယ္သားအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ေဆာင္မ ၾကည့္ ရႈေဖာ္ရသည္။ အခန္းေလးထဲတြင္ ပစၥည္းမ်ားက ေနရာမက်၊ ရႈပ္ပြေနသည္။ ဟိုနားေငးၾကည့္ေတာ့လည္း အ၀တ္ပံု၊ ဒီနားေငးၾကည့္ေတာ့လည္း တို႔လို႔တြဲေလ်ာင္းအ၀တ္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကို ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။
ကြန္ျပဴတာတစ္ေယာက္တစ္လံုးခန္႔နီ
သူရန္ကုန္ေရာက္ခါစက အခန္းခသည္ တစ္လေျခာက္ေသာင္းခြဲ ၊ထို႔ေနာက္ ခုႏွစ္ေသာင္း ၊ ရွစ္ေသာင္း ၊ တစ္သိန္း ၊ တစ္သိန္း သံုးေသာင္း တရိပ္ရိပ္တက္ လာခဲ့သည္ ။ သူလုပ္သည့္ အလုပ္ကေတာ့ အလုပ္တာ၀န္မ်ားသာ တရိပ္ရိပ္ အတက္ျပခဲ့ျပီး လစာဟူေသာ ဘြန္ဆိုင္းပင္ေလးသည္ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကီးထြားလာကိန္းမျမင္ရေခ်။
နယ္မွာတုန္းက ဆိုင္ကယ္ဖင္ၾကားခြ စီးခဲ့ေသာသူ႔အဖို႔ အစားထိုးစီးေတာ္ယာဥ္မွာ ဆိုက္ကား ျဖစ္လာသည္။ ပထမဆံုး ဆိုက္ကားစီးဖူးသည့္ အေတြ႔ အၾကံဳ သည္ သူ႔အတြက္ မွတ္မွတ္ရရပင္ ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ဆိုက္ကား ေမာင္းေနရင္း ခ်ိန္းၾက်ိးျပတ္သြားျခင္းျဖစ္သည
အခုလည္း သူ အလုပ္က ျပန္လာသည္။ အခန္းတံခါးဖြင့္၀င္လိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ မည္သူမွမရိွ။ အိပ္ယာေပၚတြင္ လြယ္အိတ္ကေလးပစ္တင္လိုက္သည္။ အက်ီ ၤ ခၽြတ္လိုက္ျပီး ၀ရန္တာတြင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုင္လိုက္ေသးသည္။
ရန္ကုန္ေနဘ၀ကို မေက်နပ္။ အစစ အရာရာ စိတ္ပ်က္စရာခ်ည္းျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ငါ အဆိုးျမင္လွခ်ည္းလားဟုလည္း သူမၾကာခဏ ေျပာသည္။ ကားေတြက်ပ္ေနတာ၊ လမ္းျဖတ္ကူးတိုင္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ကားေတြေၾကာက္ေနရတာ၊ ေခၽြးစိုေနေသာ လက္ၾကီးျဖင့္ ကားေပၚမွာ အခ်င္းခ်င္းထိမိမွာ၊ က်ပ္ေနသည့္ကားေပၚမွာ မေတာ္တေရာ္လူအျဖစ္ အျမင္ခံရမွာ၊ စပယ္ယာ ႏွင့္စကားမ်ားမွာ၊ ေဒါက္ဖိနပ္ ခၽြန္ခၽြန္ႏွင့္ အနင္းခံ ရမွာ၊ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္မေကာင္းတာ ၊ ေျပာမဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရပ္ေတြက စိတ္ပ်က္စရာမ်ားလြန္းလွသည္။ ငါအေကာင္းျမင္မွျဖစ္မည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူအားတင္းသည္။ အေကာင္းျမင္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစား မည္ဟူေသာ အသိက သူ႔ေခါင္းထဲ ဖ်က္ကနဲလင္းသြားသည္။ ဟုတ္ျပီ။ အခ်ိန္ေတြ မျဖန္းတီးပဲ အက်ိဳးရိွရိွ အသံုးခ်မည္ဟု သူေတြးလိုက္သည္။
ထိုင္ေနလို႔ ဘာမွမထူး၊ စိတ္ပ်က္ေနလို႔ဘာမွမထူး။အခ်ိန္ေ
တာ၀န္ခံယူမႈ ဟူေသာ စကားလံုးသည္ သူ႔နားထဲတြင္တ၀ဲ၀ဲ လည္ေနသည္။ စီးပြားေရးလုပ္သူမ်ားသည္လည္း တာ၀န္ခံယူမႈ ရိွရမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိတို႔ ထုတ္ေသာ ကုန္ပစၥည္း ၏ အရည္အေသြးကို ထိန္းသိမ္း ရမည့္ အျပင္ ဆိုသည္ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ ဟူေသာ ျဖစ္လာမည့္ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္ရမည္ျဖစ္သ
လြမ္းေတးခ်ိဳ
၉.၄.၂၀၁၄
၈.၄၅ မိနစ္ (ညပိုင္း)
Comments
Post a Comment