ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဖုန္းနတ္သမီး

ဆႏၵေတြအားလံုး ျပိဳက်ပ်က္စီးသြားျပီ ဟန္နီ။ ဟိုဟိုဒီဒီကူးယူထားတဲ့ ငါ့ ရည္မွန္းခ်က္ကလည္း မီးခဏခဏေသတဲ့ ဖက္ၾကမ္းေဆးလိပ္တစ္လိပ္ပါပဲ။ရထားေတြကဘူတာကို အားနာစရာမလိုပါ ဘူး။ဆံုထိုက္လို႔လား..ၾကံဳၾကိဳက္လို႔လား….လက္လြယ္လို႔ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ခက္ပါတယ္ဟန္နီ ။ေတြးလ်က္ပဲ ေသြးပ်က္သြားတယ္။ဖုန္းခြက္ကေလးကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ကိုင္မိၾကတယ္။ေျပာစကားေတြမကုန္ႏိုင္ၾကဘူး။ အဲဒီညေလးေတြကို အခ်ိန္က တိုက္စားပစ္မယ္ဆိုတာလည္းသိခဲ့ၾကတယ္။
နင့္ကိုငါခ်စ္တယ္

နင့္အခ်စ္ကထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေနတာ။ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မေတာ္တဆ သက္ျပင္းပါပဲ။ လူေတြက အာသာရမၼက္နဲ႔ အခ်စ္ကိုတြဲထားတတ္လြန္းတယ္။ မင္းငါ့ကိုမခ်စ္ပါဘူး။

အခ်စ္တစ္ခုျဖစ္တည္ဖို႔ ဘာေတြလိုအပ္သလဲ ဟန္နီ

အခ်ိန္ေတာ့လိုတာေပါ့။ နင္ငါ့ကိုဘာလို႔ခ်စ္တာလဲ

အခ်စ္မွာအက်ိဳးအေၾကာင္းမရိွဘူး။လူေတြတိုင္းတာထားတဲ့ဒီဂရီေတြ ၊ ေၾကာင္းက်ိဳးျပ ခ်က္ ကိုက္ညီတဲ့ ယုတၱိတန္မႈေတြက အခ်စ္မွာ မရိွဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ခ်င္လို႔ခ်စ္တယ္လို႔ ပဲငါေျပာမယ္ ဟန္နီရာ.။

ငါမယံုဘူး အခ်စ္မွာ အေၾကာင္းရင္းမရိွဘူးဆိုတာ ငါမယံုဘူး။ နင့္ကိုလည္းမယံုဘူး။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ၾကားမွာ ရိွတဲ့ယံုၾကည္မႈဆိုတာ ဘာနဲ႔တည္ေဆာက္ယူရသလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး ဟန္နီ။ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚသံုးႏွစ္သံုးမိုးေစာင့္ျပီးမွ နင့္ကိုငါယံုပါတယ္ လို႔ေျပာပစ္လိုက္တာကစစ္မွန္တဲ့ ယံုၾကည္မႈလား။ မိရုိးဖလာေတြးေခၚမႈ ပံံုစံထဲက နင့္ကို ငါဆြဲထုတ္ခ်င္တယ္။ တစ္မိုးေအာက္မွာ တိုးမေပါက္တဲ့ အခ်စ္တုေတြ ရွိတယ္။ ဒုနဲ႔ေဒး စုေ၀းေနတဲ့ အခ်စ္စစ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းအေၾကာင္း ေဖာင္ဖြဲ႔ေျပာျပျပီး အဲဒီဆီကိုလည္း အလည္ေခၚခ်င္တယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းအခ်စ္္ဆိုတာ ငါမသိဘူး။ တယ္လီဖုန္းလိုင္းတေလွ်ာက္မွာ အခ်စ္စစ္ရိွေနတယ္လို႔ ငါရဲဲရဲ၀ံံ့၀့ံ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္တယ္။

ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာဖ်က္ဆီးေနတာပဲ

ဘယ္ေပါက္လို႔ဘယ္ေရာက္မွန္းမသိတဲ့ဘ၀မွာ ကိုယ့္အေဖာ္က ေဆးလိပ္ပဲရိွတယ္ဟန္နီ။ ငါ့စြဲလမ္းမႈက ဒီဂရီျမင့္လြန္းေတာ့ ငါ့ေဆးလိပ္ေသာက္မႈႏႈန္းက ျမန္ႏႈန္းျမင့္တာေပါ့ဟာ။ ခုႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အတူရိွခဲ့တဲ့ လက္တြဲေဖာ္တစ္ေယာက္ ကို ဆံုးရံႈးရမွာ ငါမလိုလားဘူးျဖစ္ေနတယ္ဟန္နီ။ ဒါနဲဲ႔စကားမစပ္ ငါ ေဆးလိပ္ ေလွ်ာ့ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

တကယ္လား နင္ဒီေန႔ေဆးလိပ္မေသာက္ဘူးေနာ္….ေပ်ာ္လိုက္တာ

နင့္ကိုအျပင္မွာေတြ႔ခ်င္စိတ္ေတြေဖာင္းပြလာတယ္။ ကားၾကပ္ၾကပ္ေပၚမွာ ေလ၀င္ေပါက္ကေလး ကိုေတာင့္တ သလိုမ်ိဳး နင့္ကိုဆာေလာင္လာတယ္။ နင့္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ငါ့အတြက္ ေမာင္းႏွင္အားျဖစ္တယ္။ နင့္ကိုေပ်ာ္ ေစခ်င္တယ္ ေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္ဟာ။

နင္ဘာလုပ္ေနလဲ

နင့္ကိုထိုင္လြမ္းေနေၾကာင္း၊အိပ္လြမ္းေနေၾကာင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလြမ္းေနေၾကာင္း လြမ္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ လြမ္းေၾကာင္းကို ေျပာျပဖို႔၊ ေရးခ်ဖို႔ နင္ေျပာသလို အရာရာကို ပံုၾကီးခ်ဲ ႔ ခံစားဖို႔ ရွင္သန္ျခင္းဆိုတဲ့အလုပ္ကို ငါ ပ်င္းရိစြာလုပ္ကိုင္ျဖစ္ေနတယ္ဟန္နီ။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။အျပင္မွာလည္းမေတြ႔ဖူးၾကပဲနဲ႔။

အခ်စ္မွာ ထူးဆန္းမႈဆိုတာမရိွဘူးဟာ။ စိတ္ထဲမွာက်ိတ္ေျပာေနတဲ့စကားလံုးကို ငါျမိဳခ်ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္ေတြက ထြက္မေျပးပါဘူး ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ နင့္ကို ငါနင့္ေနေအာင္လြမ္းေနခဲ့တာ။ သိျခင္းနဲ႔မသိျခင္းၾကားမွာ ေလဟာနယ္ေလးတစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီေလဟာနယ္ထဲေရာက္သြားမွာ၊ ေလဟာနယ္ထဲမွာ တ၀ဲ၀ဲလည္ေနမွာ ငါရင္မဆိုင္ရဲဘူး။

ခက္ေတာ့ခက္တယ္ဟ။ နင့္ကိုငါလာေတြ႔ပါဦးမယ္

ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္တစ္ေကာင္က ေလွာင္ခ်ိဳင့္အျပင္ဖက္ကိုေငးၾကည့္ရုံသက္သက္ပဲ ေငးၾကည့္ေနတာလား။ ပ်ံသန္းခ်င္စိတ္နဲ႔ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တာလားဆိုတာ ငါေတြးေနမိတယ္။ ငါ့ကိုနင္စိတ္ၾကိဳက္ ေလွာင္လိုက္ စမ္းပါဟာ။နင့္ရယ္သံ ထက္၀က္ ကိုေတာင္ ငါကဗ်ာမဖြဲ႔တတ္ဘူးဟာ။
နင္ငါ့ကိုၾကိဳက္ေနတယ္မလား

နင္သိပ္ၾကီးက်ယ္လိုက္တာဟာ။ နင့္ကိုဘယ္လို အေျခအေနတစ္ခုက အခုလိုဘ၀င္ျမင့္ၾကီးက်ယ္သြားေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တာလဲ။ နင့္ကိုငါခ်စ္ေနရင္ေတာင္ ငါဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။

ဟန္ၾကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ ေၾကာက္ရြံ ႔ စိတ္ေတြပလူပ်ံေနရတာ မဟန္ဘူး ဟန္နီ။

ငါ့ကိုကဗ်ာရြတ္ျပပါလား

ဒီအခ်ိန္ကို ေစာင့္ခဲ့တယ္။ လုုပ္လက္စ အလုပ္ေတြပစ္ထားျပီးနင့္ကိုငါေစာင့္ခဲ့တယ္ဟန္နီ။ နင့္ဆီက ေတာင္းဆိုျခင္းတစ္ခုဟာ ငါ့ဆီက အလိုအေလ်ာက္ေပးအပ္ျခင္းျဖစ္ေနတယ္။

ငါ ဒီမွာမေနေတာ့ဘူး။ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့မယ္။

ေရွ ႔ေနာက္ေဘးဘယ္ညာ မၾကည့္ခ်င္ဘူးဟာ။ လမ္းျဖတ္ကူးရင္ေတာင္ မ်ဥ္းၾကားက ေစာင့္ကူးရတယ္တဲ့။ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကို ဘယ္သူက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ တံခါးဖြင့္ေပးပါ့မလဲ။ ငါနင့္ကို လာေတြ႔မယ္ဟာ။

ငါမသြားခင္နင့္ကို အျပင္မွာ တစ္ေခါက္ေတာ့လာေတြ႔မွာပါ။

ေဆးလိပ္တစ္လိပ္အရႈိက္မွာ နင့္ကို မိုက္ခနဲ ျမင္ေယာင္တယ္။ နင္ပို႔ထားတဲ့ အနီးကပ္ဓာတ္ပံုေလးကို ေငးေငးၾကည့္ရင္း သံလမ္းမွတ္တိုင္မွာ နင္ျဖစ္မလားဆိုျပီး ေကာင္မေလးမွန္သမွ်ကို လိုက္ၾကည့္ေနရတာ ငါမုန္းလွျပီ။ နင့္အခ်ိန္ခြဲတမ္းကို ငါ့အတြက္ စကၠန္႔တံ တစ္ပတ္စာေလာက္ ခ်န္ထားေပးပါ။

နင္ငါ့ကိုဖုန္းမဆက္နဲ႔ေတာ့ဟာ

ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့စကားလံုးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေတြးေၾကာက္ပူပင္ခဲ့ရတဲ့စကားလံုးျဖစ္တယ္။ မိုးျပိဳမွာေၾကာက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ မိုးမိမွာေတာ့ ငါေၾကာက္တယ္။ အခ်စ္မိုးေတြမိျပီး ႏွာေစးအေအးမိမွာငါေၾကာက္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ ဟာ အဲဒီေန႔က ေလွေမွာက္တယ္။ ေရနစ္တယ္။ ဒါေတြေျပာျပဖုိ႔ ငါဖုန္းမဆက္ခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းဟာ နင့္ရဲ ႔လက္သံုးစကားပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နင္သံုးေနၾကလက္သံုးစကားဟာ ငါ နဲ႔ထာ၀ရ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ကဲငါေမးပါရေစ ဘာေၾကာင့္လဲ ဘာေၾကာင့္ လဲ။
တူ…………တူ………..တူ………………လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ မအားေသးပါရွင္။ ေခတၱေစာင့္ဆိုင္းျပီးျပန္လည္ေခၚဆိုပါရွင္……………Sorry the number u have dialed is busy Now………
မသိျခင္းသည္ သုည တစ္လံုးျဖစ္သည္ ဆိုၾကပါစို႔………
အခန္းတစ္ခုလံုးသုညမ်ားျဖင့္ ျပည့္ညပ္သြားျပီးျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပရန္မလိုေတာ့ေခ်။

လြမ္းေတးခ်ိဳ

Comments

Popular posts from this blog

စာေဟာဆရာ

ပညာရိွအေယာင္ေဆာင္တုန္းက ကိုယ့္သီ၀ရီ က ကဗ်ာကိုဖ်က္ဆီး

ပန္းကေလးနဲ႔ က်ေနာ္