ဆံုေနရက္နဲ႔ လြမ္းေလျခင္း- ဂ်ဴး
ဆံုေနရက္နဲ႔
လြမ္းေလျခင္း- ဂ်ဴး
ဇာတ္လမ္းအစကို
စာတစ္ေစာင္ေရးျခင္းျဖင့္ စတင္ထားတယ္။ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ေမာင္ရဲ ႔ အေၾကာင္းကို အၾကမ္းဖ်င္းေျပာတယ္။
ဒါဟာ ဂ်ဴးရဲ ႔ ၀တၳဳေရးဟန္ ထဲက တစ္ခုလို႔ သတိျပဳမိတယ္။ဒါ့အျပင္ ဂ်ဴးဟာ ေမာင္ ဆိုတဲ့
အသက္ငယ္ငယ္ဇာတ္ေကာင္ကို အသံုးျပဳတာဟာ သူ႔ရဲ ႔ ေရးေနၾက ဇာတ္အိမ္တည္ေဆာက္ပံုလို႔ေျပာမလား
ဒါမွမဟုတ္ သူပိုင္ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနလို႔လား လို႔ ေတြးမိေစပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံကို စာတမ္းဖတ္ဖို႔သြားတဲ့ အခန္းေပါ့။ ေမာင္နဲ႔ မေတြ႔ ျဖစ္တာ ေလးႏွစ္ၾကာျပီ
ဆိုတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးတည့္မေရးပဲ။ ေမာင့္ကိုမေပးျဖစ္တဲ့ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ ေလးခုေျမာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္းေရးတယ္။
အိမ္၀မွာ စာတစ္ေစာင္ထားခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ထပ္ဆက္သြားတယ္။
တစ္ဖက္ႏိုင္ငံရဲ
႔အေၾကာင္းကို ျခယ္မႈန္းျပရာမွာ သူေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ပံုစံမ်ိဳး ေရးျပထားတာေတြ႔ ရတယ္။ ေရာက္လည္းေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ပံုပါ။
ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈ ဌာန အေၾကာင္း ထည့္ေရးထားတာေတြ႔ ရတယ္။ ဒါဟာ ဂ်ဴး က်င္လည္ခဲ့တဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းပဲေလ။
ဂ်ဴးဟာ သူေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံ ၊ သူက်င္လည္ခဲ့တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ သူေလ႔လာထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို
ျခယ္မႈန္းျပရာမွာ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈရိွရိွ ေရးႏိုင္တယ္။
လာဗန္ဒါ ပန္းအေၾကာင္းကို
ေရးတယ္။ ျပီးေတာ့ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ယူတယ္။ေမာင္စိုက္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ လာဗန္ဒါ ပန္း
ေတြ ဆိုျပီး အတိတ္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ယူတယ္။လက္ရိွ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို ျပလိုက္ အတိတ္ကို ဆြဲဆန္႔လိုက္
နဲ႔ ဂ်ဴးဟာ ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္ကို အသက္သြင္းထားပါတယ္။
သူ႔အီးေမးလ္ကို္
တစ္ျခားတစ္ေယာက္က ၀င္ျပီး စာပို႔ထားတဲ့အျပင္ ခရီးစဥ္ကို ပါလႊဲထားတဲ့အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပတယ္။
စံုေထာက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလိုမ်ိဳးေပါ့။ဇာတ္လမ္းဟာ ပိုျပီးအံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ဇာတ္ရိွန္တက္လာပါတယ္။
အဲဒီမွာ လွ်ိဳ ႔၀ွက္နံပတ္ကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္ပဲ သိတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ေမာင့္ ကို
သတိရစိတ္၊ ေမာင္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး သိလိုစိတ္ကို ေဖာ္ျပတယ္။ ကိုယ္သာဆိုရင္ ငါ့ေမးလ္ ေတာ့
အဟက္ခံ ရျပီေတြးမလား မသိဘူး။
ေမာင္နဲ႔
အင္ၾကင္း ရဲ ႔ငယ္ဘ၀ကို ေရးျပတယ္။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေခ်ာင္းထဲက စာအုပ္ကို ဆယ္ယူေပးတဲ့
အခန္္းပဲ။ အဲဒီကေလးဟာ စေတြ႔ ကတည္းက ဟီးရိုးေလးေပါ့။ အင္းၾကင္းအေမက စိတ္ပညာနဲ႔ ေက်ာင္းျပီးတဲ့
မူလတန္းျပဆရာမ။ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္ အေျခအေနကို ေလ့လာတယ္။ သူေလ့လာဖို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ကေလး
၁၅ ေယာက္မွာ ေမာင္ပါတယ္။ ကေလးေတြရဲ ႔ အေျခအေနကို မေျပာင္းလဲပဲ ပကတိအတိုင္းေလ့လာဖို႔
ဆံုးျဖတ္တဲ့ သူ႔ အေမကို ဖတ္ေနရင္း နည္းနည္း ခ်ဥ္လာပါတယ္။ ဒါဟာလည္း စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
သူ႔အေမကိုသုေတတန လုပ္သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ မျမင္ေပးႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီမွာ အင္ၾကင္းကေတာ့
သူ႔အေမရဲ ႔ တားျမစ္မႈကို ျငင္းဆန္ရင္း စာအုပ္ေတြေပးဖတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါေတာ့တယ္။ သက္ေ၀ရဲ႔
ဘ၀ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲ ယူပစ္ခဲ့တယ္။ ကေလး ေတြကို သုေတတန လုပ္တာလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာ
အဲသလိုမ်ိဳးသုေတတနကို စိတ္၀င္စား တဲ့ ဆရာဆရာမေတြ ပိုျပီးေပၚေပါက္လာေစခ်င္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္
ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့သက္ေ၀ကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႔ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ဥာဏ္မီသေလာက္ သံုးသပ္ျပီး ရလာသည့္
အသိ ျဖင့္ ရပ္တည္ေနရေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ ၊ စာဖတ္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စား၊ ကေလးပီပီ ကစားခုန္စားခံုမင္
သည့္အျပင္ ကစားနည္းမ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္သူ၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မဂၤလာ ကိစၥ စေျပာသူေပါ့
။ တစ္တန္းအရြယ္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က “ က်ေနာ္ မမနဲ႔ မဂၤလာ ေဆာင္ ခ်င္လိုက္တာ “ တဲ့။
မဂၤလာေဆာင္ ဆိုတာ ေကာင္ေလး နားလည္ ရဲ ႔လား နားမလည္ရဲ ႔လားေတာ့ မသိဘူးလို႔ အင္ၾကင္းက
ဆိုထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ဴးက ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွရိွထည့္ခဲ့ပံု ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခန္းေရာက္မွ
အဲဒါမွ အိုက္ခရင္ မ်ားမ်ား စားရမွာေပါ့ ဆုိျပီး စာဖတ္သူအေတြးကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္အခန္းမ်ားေတြမွာလည္း အဲ့ဒီ
စကားလံုးကို ျပန္လည္ခ်ိ္တ္ယူသံုးစြဲ ထားျပန္တယ္။ သက္ေ၀ ဟာ အင္ၾကင္းနဲ႔နီးဖို႔ အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကိဳးစားခဲ့တယ္။
အင္ၾကင္းတို႔ အိမ္နားက ပြဲရံုမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ အခြင့္အေရးကို ဖန္တီးတယ္။
ဒါကိုလည္း အင္ၾကင္းက သိခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္လာခဲ့တာလည္း အင္ၾကင္းနဲ႔ နီးစပ္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္ေနတဲ့
သေဘာမ်ိဳးေတြ႔ ရတယ္။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ
သက္ေ၀ဟာ လွိ်ဳ ႔၀ွက္တတ္သူတစ္ေယာက္ ၊ ထိုလ်ိွဳ ႔၀ွက္သမွ်ကို လံုျခံဳေအာင္ မဖံုးဖိႏိုင္သူတစ္ေယာက္ေပါ့။
အင္ၾကင္းဟာ သက္ေ၀ကို အတြင္းက်က်သိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခ်ည္း စကားေတြေျပာလာခဲ့တယ္။ ဒါဟာ
အင္ၾကင္းရဲ ႔ သက္ေ၀အေပၚ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းတစ္ခုလို သေဘာထားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုျမင္ေနရတာပါ။
သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပံုသ႑ာန္ကို ပံုေဖာ္တဲ့အခါ အင္ၾကင္းဟာ သူ႔ကိုယ္သူ သိပ္မသိခဲ့ဘူး။ နားမလည္ခဲ့ဘူး။
သူသိတယ္ထင္တဲ့ သက္ေ၀ဟာ ေလးႏွစ္တိတိ စာမလာ သတင္းမၾကားေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့အခါ လြမ္းဆြတ္ျခင္း
သက္သက္နဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့တယ္။ ေမြးေန႔ေလးေတြကို ေစာင့္တယ္။ သူဟာ သက္ေ၀အတြက္ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ကို
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စနစ္တက်ျပင္ဆင္ ေပးအပ္ခဲ့တာပါ။
ဂ်ဴးဟာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ
မွာပဲ ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ဆက္ထားပါတယ္။ သက္ေ၀နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ တယ္။ အခု သူျပန္ေတြ႔ရတဲ့ သက္ေ၀ဟာ
ရနံ႔ ကုထံုးပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ ျပင္သစ္စကားကို မႊတ္ေနေအာင္ေျပာတတ္ေနျပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ
ရိုးရိုးဘြဲ ႔ ရခဲ့တဲ့ သက္ေ၀တစ္ေယာက္ဟာ ျပင္သစ္လို ေရေမႊးနဲ႔ပက္သက္ျပီးနာမည္ၾကီးလွတဲ့
ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ပညာရွင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရပ္တည္ေနတယ္ဆိုေတာ့ စာဖတ္သူအတြက္ ထူးဆန္းလြန္းလွတယ္လို႔
ေတြးမိပါတယ္။ ျမန္မာကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတြ႔ ရတဲ့ "ဆင္းရဲသူတစ္ေယာက္ ရြာက ထြက္သြားျပီးျပန္လာတဲ့အခါ
ရုတ္တရတ္သူေဌးၾကီးတစ္ဦး" လို ဂ်ဴးဇာတ္ေကာင္ေတြအျဖစ္ မျမင္ခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပဲ
။ ေရေမႊးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ၀င္လုပ္တယ္ဆိုတာေတာ့
အရိပ္အျမြက္ကေလး ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီေရေမႊးကုမၸဏီက ထြက္ျပီး တျခား မွာ အလုပ္လုပ္ေသးေၾကာင္းလည္း
ေျပာထားျပန္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ စာဖတ္သူေတြးမိတာ ေလးႏွစ္အတြင္း ပညာေတာ္သင္ေတြမ်ား ရသြားတာလားေပါ့
။ ဂ်ဴးဟာ အဲဒီအေၾကာင္းကို ပံုေပၚေအာင္သာပိုေရးျပခဲ့မယ္ဆိုရင္ လူငယ္ေတြအတြက္ အားတက္
စရာ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုၾကိဳးစားရင္ ဒီလိုျဖစ္လာႏိုင္သား ဆိုတဲ့ အေတြးတစ္စ ေပးခဲ့ရင္
ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး အက်ိဳးအျမတ္မ်ားႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ
စြဲထင္ခဲ့ေသာ စကားလံုး နိမိတ္ပံုမ်ား
ပိုးတံုးလံုးေလး
လိပ္ျပာေလးေတြ
မျဖစ္ခင္မွာ ပိုးတံုးလံုးေလး ေတြျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ။ တစ္ဆင့္ျပီးတစ္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ သေဘာတရားပါပဲ။
သူတို႔ၾကားမွာရိွတဲ့ေမတၱာတရားကလည္း တျဖည္းျဖည္း ခ်င္း ရုပ္လံုးေပၚလာတဲ့ သေဘာပဲေလ။ သက္ေ၀
ရဲ ႔ ေျပာင္းလဲမႈ ဟာ ျမင္သာလာတယ္။ အင္ၾကင္းေ၀ ကေတာ့ သူကိုယ္သူ ဆရာမၾကီးလို႔ ထင္တုန္း။
သက္ေ၀ ဟာ ကေလးပါလို႔ ျမင္တုန္း။ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရ ဲ ႔ စံႏႈန္းေတြ ရဲ ႔ ျပဌာန္းခံ
အျဖစ္ ရွင္သန္ေနတုန္း။ အခ်စ္ပိုးတံုးလံုးေလးဟာ လိပ္ျပာ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
စြန္
ရစ္ဘီးေလးနဲ႔
လႊတ္တင္ရတဲ့ စြန္ေလး ေတြ။ ေလေပၚမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္္လႊတ္တင္လိုတဲ့ ဆႏၵ နဲ႔ စြန္လႊတ္သူ
ရယ္၊ ဘယ္ေတာ့ မွ အရံႈးမခံလိုဘဲ တစ္နည္းအားျဖင့္ စြန္ၾကိဳး အျဖတ္မခံလိုသူ တစ္ေယာက္
အဲဒီႏွစ္ေယာက္မွာ
အင္ၾကင္းေ၀ဟာ ခံစားမႈကို ဦး စားေပးသူတစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ေတြ႔ ျမင္ရတယ္။
ပန္းသီး
မင္းဟာ အရင္တုန္းက
ပန္းသီးေလးနဲ႔တူတယ္လို႔ အင္ၾကင္းက သက္ေ၀ကို ဆိုတယ္။ ဂ်ဴးဟာ ဒီလို အေရးအသားမ်ိဳးကို
ႏွစ္ျခိဳက္ပံုရတယ္။ ေရတံခြန္နဲ႔ တူတယ္ လို႔ေျပာတာမ်ိဳးလည္း ၀ထၳဳ တစ္ပုဒ္ထဲမွာဖတ္ဖူးတယ္။
သူဟာ မက္တာဖာ (metaphor) ေတြကို ထိထိမိမိ ျမင္သာေအာင္သံုးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာမပဲေလ။
သလဲသီး
အခုေတာ့ မင္းက
သလဲသီးနဲ႔တူသြားျပီတဲ့။ တစ္ကန္႔ျပီး တစ္ကန္႔ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ၾကည့္ ရတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးေပါ့။
အဲဒီသလဲသီးေလး (၀ါ) သက္ေ၀ ရဲ ႔ ေနာက္တစ္ကန္႔ကို ထပ္ၾကည့္ဖို႔ အင္ၾကင္း ခဗ်ာ
ေလးႏွစ္ၾကာ
ခဲ့ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြကလည္း အဲဒီ ေနာက္တစ္ကန္႔ကို ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္သြားမလဲ ဆိုတဲ့ ေစာင့္ၾကည့္မႈမ်ိဳးနဲ႔
ေပါ့။ ဂ်ဴးဟာ အရင္ကေလာက္ ႏုႏုရြရြ မေရးဖြဲ ႔ ႏိုင္ေပမယ့္ ဒါဟာ ဖတ္ေကာင္းတဲ့ စာတစ္အုပ္
ပါပဲလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
လြမ္းေတးခ်ိဳ
30.1.2014
၂၀၁၄ တုန္းက
ဖတ္မိတဲ့စာအုပ္ပါ။ မွတ္မိသေလာက္ကို မဖတ္ရေသး တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြျပန္ဖတ္ႏိုင္ေစဖို႔၊
ဖတ္ျပီးသားသူေတြရဲ ႔ အျမင္ေတြသိခ်င္လို႔၊ ဒါကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ လြဲမွားမႈ တစ္စံုတစ္ရာ
ရိွခဲ့ ရင္ က်ေနာ့္တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။
Comments
Post a Comment