ကြဲျပားတာ ခြဲျခားဖို႔ မဟုတ္ဘူးတို႔ ဘာတို႔
ကြဲျပားတာ ခြဲျခားဖို႔ မဟုတ္ဘူးတို႔ ဘာတို႔
မတူညီတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ေတြၾကား ဘယ္လို
ေျပာဆိုဆက္ဆံၾကမလဲ ဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုတစ္ေလာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေလးေတြေလ့လာျဖစ္တယ္။
အဲဒီမွာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု ျဖစ္တည္လာဖို႔အတြက္ အေျခခံတန္ဖိုးထားမႈေတြကလည္း အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြ
ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြ မတူညီၾကတဲ့ လူေတြအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ဘံုတူညီတာေလးေတြ
မွ်ျပီး နားေထာင္ ပိုျပီး သဟဇာတ ျဖစ္တဲ့ လူ႔ ေဘာင္ကို တည္ေဆာက္ ႏိုင္လာလိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
တခ်ိဳ ႔က တစ္ကိုယ္ရည္တစ္ကာယ သမားေတြ ၊ တခ်ိဳ ႔က အုပ္စုလိုက္ ေနထိုင္ရတာ ကိုမွ လူ႔ေလာက
ရဲ ႔ အႏွစ္သာရလို႔ သတ္မွတ္ၾကတာမလား ။ ယဥ္ေက်းမႈကြဲျပားတဲ့ သူႏွစ္ဦးကို ကိုယ္နဲ႔ သူဆိုျပီး
ေရးထားပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေကာ ဘယ္ထဲမွာပါသလဲ ၊ ဘယ္ဖက္ကို ပိုယိမ္းသလဲ ၊ ကိုယ့္ဖက္လား
သူ႔ဖက္လား ၊ ကိုယ္ေရာသူေကာ မွ်ေနတယ္လို႔ ထင္သလား။ ဘယ္သူဘယ္၀ါက ပိုေကာင္းတယ္လို႔ေတာ့
သတ္မွတ္လို႔ ရတယ္မထင္ဘူး။ ကမၻာၾကီးဟာ တစ္ကုိယ္ရည္ တစ္ကာယ ေခတ္ၾကီးကို ပိုျပီး ဦးတည္ေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
ကုမၸဏီၾကီးေတြ ၊ အစိုးရ အဖြဲ ႔အစည္းေတြ ၊ UN တို႔
INGO တို႔ေတြဟာ ပိုျပီး အခ်ိန္တိက်ျပီး ၊ Deadline ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရတာမဟုတ္လား။
ကိုယ္က တည့္တည့္ၾကီးမေျပာခ်င္ဘူး ၊ ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ႏွာနာစရာၾကီးေလ ၊ တခ်ိုဳ ႔ကိစၥေတြဆိုရွင္းမေနဘူး
၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း နပိန္ကန္သြားပါလိမ့္မယ္ဆိုျပီး ဘာသိဘာသာေနလိုက္တာ။ ရန္လည္း မမ်ားလိုဘူး။
သူက ဘြင္းဘြင္းၾကီးေျပာလိုက္ရမွ အိပ္ေပ်ာ္စား၀င္
။ မေျပာလိုက္ရရင္ ရင္ထဲမွာ တႏုံ ႔ ႏု႔ံ နဲ႔
ေနရထိုင္ရခက္ေနတာ။
တခ်ိဳ ႔ တခ်ိဳ ႔ကိစၥေတြမွာ ဆင္ေ၀ွ ႔ရန္ေရွာင္
စကား ေျပာနည္း ပိုျပီး အဆင္ေျပတယ္လို႔ ကုိယ္က သတ္မွတ္ထား သူကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး ၊
ခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း တစ္ခါတည္း လက္စသတ္ ပစ္တာေကာင္းပါတယ္လို႔ ယူဆကိုယ္က အေပါင္းအသင္းမင္တယ္ ။ အျပန္အလွန္ရိုင္းပင္းကူညီမႈကို
ယံုၾကည္တယ္ ။
ကမၻာၾကီးဟာ ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမီွ ျဖစ္သင့္တယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ္က
ဘယ္အိမ္ သြားသြား ထမင္းတက္စားလို႔ ရတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ကိုယ့္အိမ္လာရင္လည္း ရိွတာေလး
ခ်ေကၽြးဖို႔ အဆင္သင့္။ ၾကိဳျပီးဖုန္းဆက္စရာ မလိုဘူး အဆင္ေျပသလိုအိမ္လည္လို႔ ရတယ္လို႔
ယူဆျပန္တယ္။ ကိုယ့္လူကို မထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္ဆိုတာမ်ိဳး
။ ကိုယ့္ရြာသားတစ္ေယာက္ကို ထိရင္ ကိုယ့္ကို လာထိသလို အသည္း နာတတ္တာမ်ိုး ။ မွန္တာ မွားတာ
ေနာက္မွထား ၾကိဳျပီး ကာေပးပစ္တာ။ ကိုယ့္ထက္ ကိုယ့္အ၀န္းအ၀ိုင္းက ပိုအေရးၾကီးတယ္လို႔
ထင္တာ။ ကိုယ္က ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာက လြဲ ရင္ အကုန္လံုးဖြဲနဲ႔ ဇကြဲ ထင္တာ ။ ကိုယ္က ကိုယ့္လူေလးနဲ႔
ကိုယ္ေပါင္းတယ္ ။ အေပါင္းအသင္းအသစ္ေတြ သိပ္ဖြဲ ႔ေလ့မရိွဘူး။ မိတ္ေတြသစ္မ်ား ရလိုက္ရင္လည္း ကိုယ့္ ေဆြမ်ိဳးေတြလို
သေဘာထားတာ။
သူကေတာ့ တစ္ကိုယ္ရည္ တစ္ကာရ ဆန္တယ္
။ ကိုယ္လုပ္မွကိုယ္စားရမယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္ရမယ္ဆိုတာခ်ည္း ပဲ။ သူကေတာ့ တစ္ေနရာရာ
သြားမယ္ဆို ဘယ္လို စားေသာက္ရမလဲ ၊ ဘာစားရမလဲ ဘယ္ေနရာမွာေနရမလဲ ေတြးပူေလ့ရိွတယ္။ မခ်ိန္းပဲ
အိမ္လာလည္တဲ့သူေတြကိုလည္း အံ့ၾသေနေလ့ရိွတယ္။ သူသြားလည္မယ္ဆိုလည္း ၾကိဳျပီး ခ်ိန္းတတ္ေသးရဲ
႔ ။ အမ်ားညီလို႔ေတာ့ ဤ ကို ကြ်ဲ မဖတ္ႏိုင္ပါဘူးေအ ။ တစ္ရြာလံုးနဲ႔
တစ္ေယာက္ဆိုလည္း ခံခ်ရမွာပဲ ။ ဆြမ္းၾကီး၀ိုင္းေလာင္းတတ္တဲ့အေလ့ အထ ေတြက မုန္းစရာသိပ္ေကာင္းတယ္။
ကိုယ့္ရြာက လူေတြအသံုးမက်ရင္ မက်တဲ့အေၾကာင္းေျပာရမွာပဲ ေလ။ သူက အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ အေျခခ်ဖို႔
၀န္မေလးဘူး။ သူ႕မွာက အသိ ေတြမ်ားေပမယ့္ မိတ္ေဆြနည္းတယ္။
မိတ္ေဆြက မိတ္ေဆြ ကိုယ့္ဘ၀က ဘ၀ပဲ အဲ့လိုမ်ိဳးပါဆို။
ကိုယ္က ဆရာ ဆရာမေတြဆို ေမးခြန္းထုတ္ေလ့မရိွဘူး။
ကိုယ့္မွာလည္း အဲ့ဒီအေလ့အက်င့္မရိွဘူးေပါ့။ မွားတယ္ မွန္တယ္လည္း ေတြးမေနဘူး။ ဆရာေတြဆီမွာ
ကိုယ့္အတြက္ လံုေလာက္တဲ့အေျဖေတြရိွေနတယ္ ။ ဆရာေတြက အရာရာပဲ ။ ဒါေၾကာင့္ဆရာျဖစ္ေနတာေလ။
လုပ္ငန္းခြင္မွာဆိုရင္လည္း ကိုယ့္ အထက္လူၾကီး ရိွေနရင္ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္သလို ခံစားရတယ္။
အမိန္႔ ဆို နာခံရမယ္ခ်ည္း စိတ္ကမွတ္ေနတာ ။ အၾကံသစ္ဥာဏ္သစ္ေတြလည္း သိပ္မထြက္ဘူး။ ကိုယ္က
ရာထူးရာခံေလးရိွလာရင္ လူရာ၀င္လာျပီး ပတ္၀န္းက်င္က ပိုျပီးအသိအမွတ္ျပဳလာမယ္လို႔ ယံုတယ္။
လူေတြက ရာထူးေတြ ၊ အဆင့္အတန္းေတြကို ပိုျပိး အာရံုစိုက္တယ္မဟုတ္လား ။ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားေတြနဲ႔
ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာလည္း ငါ က ဆရာၾကီးဆိုတဲ့ အထာေလးနဲ႔ေပါ့။
သူကေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ မသိရင္ ခ်က္ခ်င္းေမးတာ
။ ေက်လည္ေအာင္ ေဆြးေႏြးတာ ၊ အျမင္မတူ ရင္ မတူတဲ့အေၾကာင္း ထေျပာတတ္တာ။ ဆရာေတြကို အတူတကြ
သင္ယူသူေတြပဲလို႔ ယူဆတာ။ အထက္လူၾကီးလည္း သူ႔ အလုပ္သူလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္တယ္ ျမင္တာ
။ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္မေျပဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုအမိန္႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္ကို မခံတာ ။ အလုပ္နဲ႔
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဟာ သပ္သပ္စီပဲ ။ ရာထူးေတြဆိုတာ ကိုယ္ၾကိဳးစားရင္ ကိုယ္ရမွာပဲ ။ သူကေတာ့
ဘယ္သူေတြမဆို တန္းတူပဲလို႔ယူဆျပီး ဆက္ဆံတာက တစ္ေျပးညီပဲ ။
ကိုယ္က နာရီၾကည့္ျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး။
ခ်ိန္းထားရင္လည္း ေမ့ရင္ေမ့ ၊ ေနာက္က်တာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ေနလို႔
သူမ်ားက ဒါေလးလုပ္ေပးပါဦးဆိုလည္း လုပ္လိုက္တာပဲ ။ စိတ္ထဲလည္း မသင့္ေလ်ာ္ဘူးေတြဘာေတြမစဥ္းစားပါဘူး။
လူအခ်င္းခ်င္း အဆင္ေျပဖို႔က အေရးၾကီးဆံုးမဟုတ္လား ။ အလုပ္ သံုးေလးခု ဆိုလည္း တစ္ျပိဳင္တည္းလုပ္ခ်င္လုပ္ေနတတ္တာ
။ အလုပ္ျပီးဖို႔ လိုတာပဲေလ ။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ေဘာင္ထဲ ကန္႔သတ္ျပီးမေနခ်င္ပါဘူး။ ဘ၀ ဆိုတာ
ေသခ်ာေရရာတာမွမဟုတ္ပဲ ကိုယ္က အဲဒါကို ေဒါသထြက္ေနလို႔
ဘယ္ျဖစ္မလဲ ေလ။ ဘယ္အရာမွ ျမဲတာမဟုတ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆိုတာလည္း အလုပ္ခ်ိန္မွာ ေျပာသင့္ရင္ေျပာရမွာပဲေလ
။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဆိုတာ အလုပ္ရဲ ႔ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျဖစ္ေနတာပဲ ။ ကံဆိုတာေျပာရခက္တယ္ဗ်။
ကံဇာတ္ဆရာရဲ ႔အလုိက် ကရတာပဲေလ။ လုပ္တိုင္းမျဖစ္လို႔ စိတ္မညစ္စမ္းပါနဲ႔။
သူကေတာ့ နာရီနဲ႔ ဖက္ျပီးေမြးလာသလားေအာက္ေမ့ရတယ္။
ခ်ိန္းထားရင္လည္း အခ်ိန္မွန္မွၾကိဳက္တယ္။ ေနာက္က်တယ္ဆိုတာ သူ႔ကို ေစာ္ကားတာပဲ အလုပ္ကို
မေလးစားတာပဲ။ အရာရာဟာ စီမံခန္႔ခြဲ ႏိုင္တယ္လို႔ယူဆတယ္။ အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ အာရံုစိုက္တယ္။
အလုပ္ျပီးဖို႔ အာရံုစိုက္ရတာအေမာ။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥနဲ႔ အလုပ္နဲ႔ အျမဲ ခြဲထားတယ္။
လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာလည္း အာလပသလာပ ေတြ ေျပာေနႏိုင္ဘူး ။ တကယ္ ဆႏၵရိွရင္ ဘာမဆိုျပီးတယ္။
အားစိုက္ထုတ္မႈ မရိွသူေတြသာ အခ်ိန္ကို မေလးစားတာပါ ။
ကဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ အမ်ိဳးအစားထဲ
ပါ၀င္ေနလဲ ဆိုတာသိေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ငန္းခြင္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကိုယ့္အမူအက်င့္ေတြ
ျပင္သင့္တယ္ထင္ရင္ ျပင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ ျပင္ႏိုင္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားေနရဆဲခင္ဗ်။
လြမ္းေတးခ်ိဳ
၂၆.၁၀.၂၀၁၅
Comments
Post a Comment