အဲ့ဒီေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္သလဲ
ဖုန္းနံပတ္ကို
ဖ်က္ပစ္လိုက္ေတာ့
ဥယ်ာဥ္ၾကီးက
ဘာျဖစ္သြားမွာလဲ
မတူတဲ့ပန္းေတြကို
ဘိန္းပန္းလို႔မွတ္ျပီး ဖ်က္ဆီးခ်င္ၾကတာ
ဧပရယ္ ဟာ
ရင္နာစရာေတြခ်ည္း ေပးခဲ့တယ္
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး
လြမ္းပစ္ရတာ လြယ္လွတာ မဟုတ္ဘူး
ဒီဖုန္းကို
ခ်လိုက္ရင္
ဒီလူနဲ႔ေ၀း
ရမယ္ဆိုတဲ့ သက္တမ္းမ်ိဳး
အခ်ိန္ေတြကို
ဆြဲဆန္႔ခ်င္လိုက္တာ ဆိုတာ အလကားေျပာခဲ့တာမဟုတ္ဘူး
အေ၀း တစ္ေနရာကေန
စ ခဲ့တယ္
နီးသထက္နီးကပ္လာ
ခဲ့တဲ့ လႈိင္းေတြ
ၾကားရလား
ျပိဳင္တူနားေထာင္မိၾကတယ္
စိုခ်င္လို႔
မိုးေရခ်ိဳးခဲ့ေပမယ့္
ကိုယ္ေတြက
ႏွာေစးအေအးမိမွာလည္း ေၾကာက္ခဲ့တယ္
ညီမေလး မသိဘူး
ညီမေလးဟာ
ယံုၾကည္ရာကို ဇြတ္တိုးတယ္
ကိုယ္ကလည္း
မယံုမၾကည္နဲ႔ လမ္းတိုင္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ေကာင္
ေျပာေနၾက
ဘာသာစကား ထဲက နာမည္တစ္လံုးကို ေခၚဆိုခြင့္ ပိတ္ပင္ပစ္လိုက္တယ္
ကံေတြ ဘာေတြအစား
အျခား စကားလံုးျဖင့္
ေဖာ္ျပရန္
ဒီေန႔ဟာ ဘာေန႔မို႔လို႔လဲ
ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး
အသဲကြဲ အင္တာနက္
လက္ေတြက တုန္ရီလာမယ္
ဒီေန႔လုပ္ရင္
ဒီေန႔ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔
တက္မလာ ခဲ့ပါနဲ႔
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေန႔ေလးေတြကို
ျဖတ္ေက်ာ္ပါ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း
ဟာ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္ျပီး
ကိုယ္ဟာ ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ
ဘယ္နားအိပ္မွန္းမသိတဲ့သူကို
အိပ္မက္ထဲ
ထည့္မက္ခ်င္တယ္တဲ့
အမႈိက္ဆိုတာ
သူ႔ေနရာနဲ႔သူ
ဖုန္းဆက္
ဖုန္းဆက္
ဖုန္းဆက္
လက္မ ကေလး
ေထာင္လိုက္ေတာ့
တစ္ေယာက္တည္း
မ်က္ရည္က် တယ္
မ်က္ရည္ ဆိုတာ
အဖိုးတန္ နာၾကည္းခ်က္
မေရးျဖစ္တာ
ၾကာျပီေလ
မ်က္မွန္
ကို ျဖဳတ္လိုက္ေတာ့ အေ၀းကိုလား အနီးကိုလား
ရယ္ရေသးတယ္
ႏွာေခါင္းခ်င္း
တိုးတိုက္မိၾကသတဲ့
ဇာတ္လမ္းထဲက
မင္းသမီးေလးဟာ
ဘံုခုႏွစ္ဆင့္မွာ
ကယ္သူေတြ မဲ့ေနခဲ့မွာ
တည္ေဆာက္ခဲ့သမွ်ကို
လြယ္လြယ္ေလး
ဖ်က္ဆီးခ်င္ရင္ အရမ္းလြယ္ခဲ့တာ
အခ်စ္အေၾကာင္းဆို
မေျပာၾကပါနဲ႔ေတာ့
ေျပာလည္းမျပီး
ျပီးလည္း
ဆက္ေျပာေနဦးမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြ
စာအုပ္ၾကီးေတြ
စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ
ႏိုးထလိုက္ပါေတာ့လို႔
ျပိဳင္တူေအာ္ျပီး
ေခ်ာက္နက္နက္ၾကီးထဲက
ျပန္တက္လာခဲ့ၾကတယ္
ေဟာဟဲေဟာဟဲ
နဲ႔
မင္းရိွေနေတာ့လည္း
ေၾကာက္ရတယ္
မင္းမရိွေတာ့လည္း
ျဖစ္တည္မႈကို ေၾကာက္ရတယ္
အေၾကာက္တရားဟာ
ဘယ္အရာနဲ႔မွ အစားထိုးမရဘူး ။
အျခားမိန္းမ
ေတြဟာ သိပ္လွေနတတ္ျပီး
မင္းကိုက်ေတာ့
မလွဘူးလို႔ ငါ အျမဲေျပာတယ္
ခြဲႏိုင္ခြာႏိုင္တာလည္း
မဟုတ္ပဲ မင္းကလည္း လမ္းခြဲမယ္ ဆိုတာခ်ည္းပဲ
ဘယ္ရုပ္ရွင္ေတြပဲၾကည့္ၾကည့္
အသဲကြဲအခန္းေတြကိုဆို ေက်ာ္မပစ္ဘူး
ခံစားတယ္
၊ နာက်င္တယ္ ။ ငါသိတယ္ ။
ငါေက်ာ္ ပစ္လို႔
မရေနဘူး
ဟိုး ဘေလာ့ေခတ္
တုန္းက ငါ့နံရံေပၚမွာ ေရးထားတယ္
လြမ္းရဲ သူမ်ားသာ
တဲ့
ရွင့္ကိုလြမ္းေတာ့
ကၽြန္မ ေခါင္းအံုးကို မ်က္ႏွာအပ္ပစ္တာပဲ
ေျပာပါဦး
ေဖ့စ္ဘုခ္ သံုးတာၾကာျပီေတာ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူက
မီမီးမွာ
အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္ေနတာ မသိတဲ့အေၾကာင္းေလး
မရိွဘူး မရိွဘူး
အခုလို ႏႈတ္ခမ္းစူ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ေယာက်ၤားမ်ိဳးမရိွဘူး
ၾကားရတာ ရယ္ခ်င္စရာၾကီးပဲ
ကိုယ့္ဟာသ
ေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ဖူးခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ
ၾကိတ္ ဂုဏ္ယူရ
ၾကိတ္ ေၾကကြဲရ
ရွင္က်မကို
ဘာလို႔ မျငင္းခဲ့တာလဲ
တကယ္တမ္းေတာ့
က်မက ေ၀းဖို႔ က်င့္ေနခဲ့တာ
ေ၀းတာမ်ား
က်င့္ဖို႔လိုသလားကြယ္ ဘာေပါ့ညာေပါ့ ကိုယ္လည္း ေလွာင္ခဲ့တာ
ဟုတ္တယ္ ခက္တယ္
ေရေရလည္လည္ခက္တယ္
အခ်စ္ဟာ အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္က၀င္လာျပီး
အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္ကေနပဲ
ျပန္ထြက္သြားခဲ့ရတယ္
ဘယ္သူမွ မဖန္ဆင္းတဲ့
ကမၻာ တစ္ခုရိွတယ္
အဲ့ဒီကိုသြားမယ္
ဟင့္အင္း
မလိုက္ရဲဘူး
တစ္ခါတစ္ခါ
ဂုဏ္သိကၡာ ထက္ ဘာကို ပိုျမင့္ျမတ္ခ်င္ရတာလဲ
ကိုယ္တို႔အတြက္
အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ဟာ အခ်စ္ပဲ
လြမ္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာရင္
ရယ္မွာ ေလွာင္မွာ
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္
ပစ္လိုက္မွာ
ရွင္ေကာ ဘယ္လိုခံစားရ
သလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းၾကီးနဲ႔ ကိုယ့္ကို ကိုင္ေပါက္ပစ္မွာ
ကိုယ္လား အခု ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိဘူး
ဒီလိုပဲ ဟိုေငးဒီေငး နဲ႔
အဲ့ဒါပဲ ေျဖ စရာ ရိွတယ္ေလ
လြမ္းေတးခ်ိဳ
ေမ ၂၀၁၆
Comments
Post a Comment