ဆရာတိုက္ အမွတ္တရ

မယံုႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့စကားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ တီးတိုးရြတ္မိတယ္ ။ ေဖ့စ္ဘုခ္ေပၚက သတင္းဟာ အစစ္ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါေလလို႔ ေျဖသိမ့္တယ္။  အျခားသူေတြကပါ စေတးတပ္စ္ေတြ တင္လာတဲ့အခါ ဒါဟာ ေသခ်ာသြားျပီပဲလို႔  မွတ္ယူလိုက္ရတယ္။

ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိဘူး ဖုန္းကုိင္ျပီး ငိုင္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ ဒီေန႔မနက္ေပါ့ ။ လူမႈေရးပညာ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးနက္စြာ သိခဲ့ရတာ သူ႔ေၾကာင့္ ။ သူနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူထိုင္ဖူးတယ္ ။ အရက္ဆိုင္လည္း အတူထိုင္ဖူးတယ္။ သူ႔အိမ္မွာလည္း အတူထိုင္ျပီး စကားေတြ အမ်ား ၾကီးေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ စကားေျပာတယ္ ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ္က နားေထာင္ ခဲ့တာ ပိုမ်ားခဲ့တယ္။ တန္ဖိုးရိွတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဆီက စကားေတြကို ထိုင္နားေထာင္ ရတာ ပိုျပီး အက်ိုးရိွတယ္ေလ။  ေျပာခဲ့မိတဲ့ စကားေတြက စိတ္ပညာ အေၾကာင္းေတြ၊ ေတြးေခၚမႈ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္း၊ ဘာသာေရး အေပၚ အျမင္ေတြ ၊ သူဟာ Generalist  ျခံဳ ငံုသံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းသူ၊  micro  level  ကေန  macro  level အထိ ျခံဳ ႔ ႏိုင္ ခ်ဲ ႔ ႏိုင္ ေျပာဆိုႏိုင္သူျဖစ္တယ္။

အလုပ္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ရင္ ဖြင့္မႈေတြကို နားေထာင္ ခဲ့တဲ့ သူ ။ ကၽြန္ေတာ္သာ မကပါဘူး ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီး ရဲ ႔ ရင္ဖြင့္မႈေတြကို လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေျဖရွာေပးခဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ သူ႔ တပည့္ေတြျဖစ္ခဲ့ ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ သူ႔က်န္းမာေရး အေျခအေနသိပ္မေကာင္းဘူး။  ဒီႏွစ္မွ မဟုတ္ပါဘူး သူ႔ အမ်ိဳးသမီး ဆံုးပါးသြားျပီးကတည္းက အရက္ေတြပိုေသာက္ ျဖစ္လာပံုရတယ္။  ပထမ အၾကိမ္ေဆးရံုတက္တုန္းက ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ေဆးရံုမွာ သြားျပီးေစာင့္အိပ္ေပးျဖစ္တယ္။ ေဆးရံုတက္ေနစဥ္ အေတာအတြင္း ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းနားက ဂိုေထာင္ေတြ မီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈျဖစ္လို႔ ေဆးရံုၾကီးေတာင္ ခါသြားေသးတယ္။

အဲဒီတုန္းကလည္း မီးေလာင္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ထိုင္ေျပာျဖစ္ေသးတာေပါ့။  ေဆးရံုကဆင္းေတာ့ သူအရက္ မေသာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ၾကားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ေသာက္ေနတာ ေတြ႔ ရတာပါပဲ။ အဲဒီကတည္းက ေတြ႔ ရင္လည္း ခဏတစ္ျဖဳတ္ေပါ့။ ေက်ာင္းကင္တင္းမွာ အဂၤါ ေန႔ နဲ႔ ၾကာသပေတးေန႔ေတြဆို  ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ေတြမွာ ေတြ႔ ရတတ္တယ္။  ေက်ာင္းကင္တင္းေရာက္ရင္ သူရိွမလား ဆိုျပီး ေမွ်ာ္ၾကည့္ မိတတ္တယ္။ သူရိွေနရင္ သြားႏႈတ္ဆတ္တယ္။

အခုေတာ့ ေက်ာင္းဖက္ကိုေရာက္ရင္ တစ္ခုခု ဟာ ေနသလို ျဖစ္ေနမွာေတာ့ အမွန္ပဲ။

သူ႔ သင္တန္းေတြမွာ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ျပီး ဂိမ္းေလးေတြ ကစားေပးဖူးတယ္။ သူနဲ႔ပက္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ အမွတ္ရစရာေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္။ 

သူေျပာေနၾက စကား တစ္ခု ရိွေသးတယ္ ။ ေလာကမွာ ငဖြ ရယ္ ၊ ငအ ရယ္ ၊ ငရ ရယ္ လူ သံုးမ်ိဳးသံုးစားရိွသတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ဘယ္ထဲ ပါသလဲဆိုတာ စဥ္းစားတဲ့။

အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ အမ်ိဳးအစား လဲလို႔ မၾကာခဏ ထိုင္ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ဟာ ငအ တစ္ေယာက္ပါလား ဆိုတာကိုလည္း သိခဲ့တယ္။ သူ႔ေက်းဇူးက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚအရမ္းၾကီးတယ္။  ဟိုတစ္ေလာ တုန္းက သူ႔အိမ္ေရာက္ျဖစ္တယ္ ။ သင္တန္း တစ္ခု ေပးေပးဖို႔ အကူအညီသြားေတာင္းတာ ။ သင္တန္းမွာေပးရမည့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေဆြးေႏြးျပီးေတာ့ စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။  မေသေသးရင္ လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့မယ္တဲ့။ သူဟာ ျပင္ဆင္ျပီး အလုပ္လုပ္တတ္သူ အခု ေကာ သူ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ေနခဲ့သလား ။ သင္တန္းေတာင္ျပီးေအာင္ မေပးလိုက္ ႏိုင္ပါဘူး သူ႔ကို ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္တဲ့ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခါတိုင္းလိုပဲ ျပန္ေကာင္းလာမွာေပါ့ လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးထားတာ။

သူ႔ကိုေနာက္ဆံုးေတြ႔ တာေတာ့ ေက်ာင္းထဲ မွာ ။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ႏႈတ္ဆက္ျပီး ရံုးေနာက္က်ေနလို႔ အေသာ့ႏွင္ခဲ့ရတယ္။

သူေျပာေနၾကစကားတစ္ခြန္းရိွတယ္

Been there, done that!  အဲဒီေနရာကို ေရာက္ခဲ့ျပီးျပီ သိခဲ့ျပီးျပီဆိုတဲ့သေဘာ။ ဟုတ္တယ္ သူအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဌာနကလည္းစံုတယ္။ ၀န္ၾကီးဌာန ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာ ၀န္ထမ္းအျဖစ္က်င္လည္ဖူးတယ္။  အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ ဟာ လူမႈေရးပညာကို မဟာဘြဲ႔တက္လိုက္တဲ့အခါ လူမႈေရးအင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္ေပါ့။

အခုသူသြားလိုက္တဲ့ ခရီးကေကာ သူေရာက္ခဲ့ျပီးသားလား ၊ အခုေတာ့ တကယ္ေရာက္သြားျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔အေတြ႔ အၾကံဳေတြကိုေတာ့ မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။ သြားႏွင့္ပါ ဆရာ  ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အခ်ိန္တန္ရင္ လိုက္လာခဲ့ရမွာပါ။ 

စိုးစံ

Social Work ( 5^th Batch)

9.10.2015

( ယေန႔မနက္တြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေသာ ဆရာ ဦးတိုက္ေအာင္အား ေအာက္ေမ့ သတိရ လ်က္)