ေပးစာ
သူငယ္ခ်င္း
ငါစာေရးလိုက္တယ္ ။
မင္းလည္း ကမၻာၾကီးကို ထမ္းျပီးျပန္ခဲ့မယ္လို႔
ေျပာကတည္းက ျပန္မလာျဖစ္ေတာ့ဘူး
မင္းလည္း ကမၻာၾကီးကို ထမ္းျပီးျပန္ခဲ့မယ္လို႔
ေျပာကတည္းက ျပန္မလာျဖစ္ေတာ့ဘူး
ေအးကြာ ငါလည္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္
ထမ္းမျပန္ႏိုင္တဲ့ ညေတြမ်ားလာတယ္
ထမ္းမျပန္ႏိုင္တဲ့ ညေတြမ်ားလာတယ္
ေနေကာင္းလားလို႔ေတာ့
ေလာကြတ္ေခ်ာ္ျပီး ေမးမေန ေတာ့ပါဘူး။
မင္းေနမေကာင္းလည္း
ငါ့ဆီ အိပ္မက္ေပးမွ
သိရမယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ၾကီး မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္
ဒီစာ ကိုငါေရးမိတယ္။
ေဖ့စဘုခ္
ေပၚ စေတးတပ္တင္ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္ရင္
ငါလည္း မင္းေနမေကာင္းမွန္း သိမွာပါ
ငါလည္း မင္းေနမေကာင္းမွန္း သိမွာပါ
နာဖ်ားမႈ
ကို ထုတ္ထုတ္ျပမွ
၀မ္းနည္းေၾကာင္း ပံုကေလး ကို ႏွိပ္ႏိွပ္ေနရတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္လား
၀မ္းနည္းေၾကာင္း ပံုကေလး ကို ႏွိပ္ႏိွပ္ေနရတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္လား
ငါေတာ့ ဒီမွာ
လံုျခံဳေရးအေၾကာင္းျပျပီး
ကိုယ့္ကို မသကၤာသလိုၾကည့္တဲ့
လူေတြ နဲ႔ ၾကံဳ ရတယ္
ကိုယ့္ကို မသကၤာသလိုၾကည့္တဲ့
လူေတြ နဲ႔ ၾကံဳ ရတယ္
မေတာက္တေခါက္
ပညာကေလးနဲ႔
အႏူေတာထဲမွာ လူေခ်ာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္
အႏူေတာထဲမွာ လူေခ်ာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း
ခပ္ေခ်ာေခ်ာေတြဆို ခပ္ေခ်ေခ် ဆက္ဆံပစ္ လိုက္တယ္ ေပါ့ကြာ
မင္းသိတယ္မဟုတ္လား
ငါတို႔ေတြ စာရခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး
ဆရာမေရွ ႔မွာ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ စာအံရင္း
စာေမးပြဲေတြေအာင္ခဲ့ၾကတာေလ
ခပ္ေခ်ာေခ်ာေတြဆို ခပ္ေခ်ေခ် ဆက္ဆံပစ္ လိုက္တယ္ ေပါ့ကြာ
မင္းသိတယ္မဟုတ္လား
ငါတို႔ေတြ စာရခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး
ဆရာမေရွ ႔မွာ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ စာအံရင္း
စာေမးပြဲေတြေအာင္ခဲ့ၾကတာေလ
သိပ္ေတာ့မကြာပါဘူး
သူငယ္ခ်င္း
ငါေနထိုင္ရတဲ့
ေဒသက စာသင္ခန္းခပ္ၾကီးၾကီး ပါပဲ
ဒါေပမယ့္
ဆရာေတြ မ်ားသဟ Freelance ေတြ မ်ားသဟ
တစ္ေယာက္ကို
တစ္ေယာက္ ဆရာလို႔ေခၚျပီး ႏႈတ္ဆက္မွ ၾကိဳက္သဟ
ဆရာက ဆရာပါ
လို႔ေျပာေပမယ့္ ဆရာ့ကို ဆရာလုပ္တာေတာ့ မၾကိဳက္ၾကဘူး ။
ေျပာလည္း
မင္း အတြက္ နားျငီးစရာေတြပါကြာ
က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ကြာ
ငါလည္း ေျပာခ်င္ရာေျပာျပီးျပီကြာ
ေတာ္ျပီ ။
လြမ္းေတးခ်ိဳ
၂၈ ဇြန္ ၂၀၁၆
ေပးစာ (၂)
ငါစာထပ္ေရးလိုက္တယ္
မုသာ၀ါဒဆိုတာ
ဒီေခတ္ရဲ ႔ အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီပဲ ကြ
ငါ့အျဖစ္ကို
ေျပာရရင္ေတာ့
ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရျခင္းဟာ
အိပ္ယာဆန္လာခဲ့ျပီကြ
ရံႈးထြက္အဆင့္မေရာက္လိုက္တဲ့
ေဘာလံုးအသင္းရဲ ႔မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္လို
ကမ္းကပ္တဲ့လႈိင္းေတြဟာ
ပင္လယ္ရဲ ႔ အန္ဖတ္တခ်ိဳ ႔ ျဖစ္ေနတာကို ေတြးမိ
ႏိုင္ငံေရးပ်က္လံုးေတြမိုးထားတဲ့
ထီးတစ္ေခ်ာင္းမွာ
ေဗဒင္ေဟာသည္လို႔
ေရးမွတ္ထားတာမ်ိဳးကို
ရယ္လိုက္ ေမာလိုက္
ေပါ့ကြာ
စကားမစပ္
ငါတို႔ ခုတ္ခဲ့ၾကတဲ့
ျခံစည္းရိုးသားနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ဓားေတြဟာ
စစ္ပြဲေတြရဲ
႔ ရင္းျမစ္ေတြပဲကြ
စစ္ကို ေဘာလံုးလို
လွိမ့္ကန္ရမည့္အစား
စစ္ကို ဒရစ္ခ်ိတ္ျပီး
ေသြးေၾကာထဲထိစိမ့္ေအာင္ ထိုးသြင္းခဲ့ၾကတာ
ငါတို႔ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့
ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ဟာ
အင္အားၾကီးသူေတြသာ
အႏိုင္ရတယ္ဆိုတဲ့ ျပယုဂ္ပဲကြ
မင္းမွတ္မိလား
သူငယ္ခ်င္း
ျမားေတြကို
ခၽြန္ျပီး ဘ၀ကို ခပ္တံုးတံုး ရွင္သန္ဖို႔
ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာ
ေဆးထိုးအပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လက္ေမာင္းက ေသြးေၾကာလိုက္ရွာဖို႔
ငါတို႔ဟာ အေမာဆို႔
လို႔မဆံုးတာမ်ိဳး
ေနေကာင္းေအာင္ေနကြာ
လြမ္းေတးခ်ိဳ
၂၉.၆.၂၀၁၈
Comments
Post a Comment