မမ

မမဆီမွာ အခ်စ္မရိွေတာ့ဘူးလား လိုု႔ က်ေနာ္ေမးလိုုက္ေတာ့ မမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တယ္ ။ ဘယ္လိုုေမးခြန္းေတြလာေမးေနတာလဲကြယ္ ။ အခ်စ္ဆိုုတာကိုု လြယ္လင့္တကူ စိုုက္ပ်ိဳးလိုု႔ရတဲ့ ၾကက္ဆူပင္ေတြလိုု႔ထင္ေနလိုု႔လား ။ ဒါမွမဟုုတ္ ရြက္က်ပင္ေပါက္ေတြလိုု ျဖစ္ကတတ္ဆန္းပြားမ်ားလာတယ္လိုု႔ မင္းထင္ေနတာလား ။

အဲ့ဒီစကားေတြေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မမရဲ ႔ မ်က္ႏွာဟာ တရားသူၾကီးတစ္ေယာက္အမိန္႔လႊာကိုု ဖတ္ၾကားေနတဲ့ တည္ျငိမ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့ ။

မမက်ေနာ့္ကိုု မခ်စ္ဘူးလားလိုု႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိတဲ့ေမးခြန္းကိုု က်ေနာ္ထပ္ေမးလိုုက္တယ္။ မင္းနဲ႔ မမ နဲ႔ၾကားမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုု စကားလံုုးေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ျပဖိုု႔လိုုေနလိုု႔လား ဆိုုျပီး မမက က်ေနာ့္ ပါးေလးကိုု ရႊတ္ခနဲ နမ္းလိုုက္တယ္။

မမ ပုုခံုုးႏွစ္ဖက္ စံုုကိုုင္ျပီး က်ေနာ္ ေလးေလးနက္နက္သူ႔မ်က္လံုုးေတြနဲ႔ ဆံုုၾကည့္္လိုုက္တယ္။ မမက ျပီတီတီေလး ျပန္ၾကည့္တယ္။ ငခၽြတ္ေလး တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ ႔ ေက်ာ့ကြင္းထဲမွာ ဆိုုတဲ့ မာယာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ ႔အၾကည့္မ်ိဳးမဟုုတ္ဘူး။ ဆရာမ တစ္ေယာက္က ကိုုယ့္အမွတ္နဲ႔ကိုုယ္အားမရျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္တဲ့အၾကည့္ ။

အဲ့ဒီကတည္းက က်ေနာ္ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။ မမ ရဲ ႔အၾကည့္ေတြကိုု တံုု႔ျပန္မယ္ ။ ကိုုယ္ဟာ သူ႔ဆီမွာ ပညာသင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားမဟုုတ္ဘူး။ ကိုုယ္သူ႔ကိုု စိုုးမိုုးႏိုုင္ရမယ္ဆိုုျပီး က်ေနာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

လူသူရႈပ္ေထြးလွတဲ့ လမ္းမ တစ္ခုုေပၚမွာ မမနဲ႔ က်ေနာ္ျပန္ေတြ႔တယ္။ ထံုုးစံအတိုုင္း ဆရာမ တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသားကိုု ၾကည့္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကိုုၾကည့္တယ္။

က်ေနာ္သူ႔ကိုု ႏႈတ္ဆတ္ရင္း အၾကည့္တစ္ခ်က္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းအုုပ္ၾကီးက ေက်ာင္းဆရာမ တစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္တဲ့အၾကည့္ ။

၁။

မမရယ္ မမကိုုၾကည့္ရတာ ရင္ေလးလိုုက္တာလိုု႔ စကားမဆံုုးခင္ လ်င္ျမန္တဲ့လက္တစ္ဖက္ဟာ ပါးျပင္ေပၚကိုု ေရာက္လာခဲ့တယ္။ နင္မိုုက္ရိုုက္လြန္းတယ္လိုု႔ေျပာျပီး ဟိုုက္ေနတဲ့ အက်ၤ ီကိုု ရင္ဘတ္နဲ႔ဆြဲကပ္လိုုက္တယ္။ က်ေနာ့္စကားေတြမွာ အဲ့ဒီလိုု အဓိပၺာယ္ေတြပါ၀င္ေနမွန္း မသိခဲ့ဖူး ။ မမ ကိုု က်ေနာ္ မမုုန္းရက္ပါဘူးလိုု႔ေျပာျပီး နီးစပ္ရာ သစ္သားတုုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေကာက္ရိုုက္လိုုက္တာ မမ ေဆးရံုုေရာက္သြားတယ္။ မမ နဲ႔ က်ေနာ့္ၾကားမွာ မ်က္ႏွာနာစရာ တစ္ခုုမွ မရိွပဲေလ ေနာ့ ။

လြမ္းေတးခ်ိဳ

#ပလီတီတီစာစုု