ရွင္သန္ျခင္း အပိုုင္းအစ

၁

၈၈ မ်ိဳးဆက္ဆိုတာ ေရဒီယိုက ၾကားရၿပီး ငါကမွ ၈၈ မ်ိဳးဆက္အစစ္ ဆိုတဲ့ဟာသကို ႏွစ္ကိုယ္ၾကားေတာင္ မေျပာရဲခဲ့တဲ့ပုပ္ေဆြးေဆြးအခ်ိန္ေတြ ။ သူအၿပိဳင္ ကိုယ္အၿပိဳင္ စင္ေပၚေရာက္မယ္မထင္နဲ႕ ။တစ္ေယာက္စေျပးရင္ ေနာက္ကတစ္ျပံဳတစ္ေခါင္း စီရရီ လိုက္ေျပးၾကတဲ့ ႂကြက္မ်ိဳးဆက္ေပါ့။ Iron Cross နာမည္ႀကီးေတြ ေမြးဖြားရာေဒသ ။ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ထီးဆိုင္လည္း ရွမ္းျပည္ကပဲ ။ လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းမွာ အႁမွပ္ထြက္ေအာင္ေျပာခဲ့တဲ့ ဝင့္လံုးႂကြားလံုးေတြ ။

၂

ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ရတဲ့ေက်ာင္းေၾကာင့္ ေရာေယာင္အႏွိမ္ခံရလို႔ ေက်ာင္းကို ဟားဖတ္လို႔ အမည္ေပးျဖစ္တယ္ ။ ငါတို႔ဟာ ဟားလည္းဟားေလာက္စရာ ဂုဏ္သတၱိေတြနဲ႔ ။ ေက်ာင္းအုပ္ကို မေက်နပ္လို႔ ေက်ာင္းအုတ္တံတိုင္းကို ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ဝင္တိုက္ ။ ေခြးလွားသီးမႈန္႔ေတြျဖဴးထားတဲ့ ဆရာမထိုင္ခံု နဲ႔ ဒစၥကို အက ။ ဆရာတက္ေနတဲ့ အိမ္သာထဲ တကူးတကေပါက္ကြဲခဲ့တဲ့ေဗ်ာက္အိုး ။ ေက်ာင္းကထိန္ဟာ အန္ဖတ္ေတြေၾကာင့္ ရပ္နားခဲ့ရ ။ ဆရာမ ကို လိုက္ခုတ္တဲ့ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားသမား ။ အေမွာင္လမ္းဆိုတာ ငါတို႔ အလင္းျပခဲ့တာခ်ည္း ။ အေကာင္းဆံုးေက်ာင္းျဖစ္ဖူးတာကြလို႔ က်ဳရွင္ေနာက္မွာ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ရင္းေျပာျပခဲ့တာ တျခားေက်ာင္းကေကာင္ေတြ မွတ္မထားခဲ့ဘူး ။

၃

လိမ္လိမ္မာမာေန စာႀကိဳးစားလို႔ Assembly မွာ မိန္႔ခြန္းေႁခြ ေနတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ။ ေက်ာင္းသားေတြက မိုက္ႀကိဳးကို ခိုးျဖဳတ္ထားၾကတာ ။ နင္တို႔ေက်ာင္းက ႐ိုင္းတယ္ေနာ္ လို႔ေျပာတဲ့ က်ဳရွင္ကေစာ္တစ္ေပြကို သူမ်ားထက္ျမန္ႏႈန္းျမင့္တဲ့ အရွိန္နဲ႔ သခ်ၤာတစ္ပုဒ္တြက္ျပခဲ့တယ္ ။ဆိုလိုခ်င္တာ ဒီလို သိပ္ေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားလည္းရွိတယ္ေပါ့ ။ ဆိုင္ကယ္ကို ေရွ႕ဘီးေထာင္ၿပီး စီးတယ္။ သူရဲေကာင္းဆိုတာ ေစာ္ေရွ႕မွာ မိုက္႐ူးရဲဆန္မႈကို အေရာင္ရင့္ရင့္တင္လိုက္ျခင္းပဲ။ ထူးအယ္လင္းရဲ႕ မင္းေလးနားလည္ သီခ်င္းဟာ ေခြးေပါက္ဝက္ေပါက္ ဂစ္တာဝိုင္းေတြမွာ မပါမျဖစ္ခဲ့ဘူး ။ ေစာ္ေလး မၾကားၾကားေအာင္ေအာ္ဆိုရင္း ဒီစာမယူရင္ မျပန္ဘူးကြာ တဲ့ ။ စာကို တယုတယ ဆုတ္ၿဖဲၿပီး ေလထဲဝဲ ပစ္လိုက္တဲ့ ႐ိုက္ကြက္ ။ ငါမွတ္မထားခဲ့ပါဘူး။ ငယ္ေဘာ္ဒါေတြကသာ အရက္ေသာက္တိုင္း ကုတ္ကပ္ျခစ္ယူထားတဲ့ အတိတ္ကို သယ္ေဆာင္လာၾကတာ ။

၄

ေယာင္လိမ္ ၊ ေျဗာင္လိမ္ ၊ ေပါင္ခ်ိန္  လို႔ဆိုစမွတ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ ျမဝတီ တီဗီ အစီအစဥ္မ်ား ။ ခုႏွစ္နာရီမွာ ေယာင္လိမ္ႀကီးေတြနဲ႔ တ႐ုတ္သိုင္းကား ၊ ရွစ္နာရီသတင္းဟာ ေျဗာင္လိမ္ေနတဲ့အစိမ္းေရာင္ဝတ္ေတြ တံတားဖြင့္ပဲြေတြ ၊ ကိုးနာရီဟာ တရားစီရင္မႈေတြနဲ႔ေပါင္ခ်ိန္။ ငါတို႔မွာ ၾကည့္စရာ ဒီ့အျပင္ ဘာမွမရွိခဲ့ ။ သိုင္းဝတၳဳေတြထဲက အျဖဴေရာင္ သိုင္းသမားကို ခုခ်ိန္ထိျဖစ္ခ်င္ေနတုန္း ။အမွန္တရားဟာ အၿမဲႏိုင္တယ္ အေမွာင္ေလာကသားေတြ ရံႈးရမယ္မဟုတ္လား။ အေမွာင္ကို အေမွာင္လို႔ ဘာလို႔ေျပာမရမွန္း ငါတို႔မသိခဲ့ဘူး ။ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈအားဟာ ငါတို႔ကို ေခြေခါက္ယိုင္နဲ႔ေစခဲ့။ ဘာကိုမွန္းမသိ ေၾကာက္ေနရတာက ငါတို႔ေသြးထဲမွာ စီးဆင္းခဲ့။ေၾကာက္ေသြးပါရင္ေဖာက္ထုတ္ပစ္မယ္ ဆိုတာ ရပ္ကြက္ထဲက ဗမာကားၾကည့္တဲ့ လူမိုက္ေတြရဲ႕လက္သံုးစကား ။ လူမိုက္ဆိုတာ အာက်ယ္ေနရင္ တကယ္မိုက္တာမဟုတ္ေသးဘူးလို႔ အိမ္နီးနားခ်င္း လူမိုက္ႀကီးအေလာင္းက စကားသံေတြထြက္ေပၚခဲ့တယ္ ။

၅

လူႀကီး ၊လူငယ္ ၊ လူလတ္ မကြဲျပားခင္ကေပါ့ ။ေဂၚလီ႐ိုက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းက ကုလားကားၾကည့္ေနတဲ့ လူႀကီးေတြ အေၾကာင္းေျပာျပတယ္ ။ ကုလားကားကို ငါနားမလည္သလို သူလည္း မရွင္းျပႏိုင္ဘူး ။ ငါထင္တာ အခ်ိန္မေရြးထက တတ္တဲ့ ဗီဒီယို ဇာတ္ကား တစ္မ်ိဳးေပါ့ ။ ပိတ္ထားတဲ့တံခါးကေန ဝင္မရေတာ့ လမ္းေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာၿပီး အိမ္ထဲကိုေခ်ာင္းၾကည့္ုၾကတယ္။ လူေလးငါးေယာက္ဝိုင္းထိုင္ၿပီး ကဒ္ေတြ ဆြဲလိုက္ ပစ္ခ်လိုက္လုပ္ေနတဲ့ ကစားနည္းတစ္မ်ိဳးကို ငါတို႔သိခဲ့တယ္ ။ ေလာင္းကစားစိတ္ဓာတ္ဟာ ေမြးရာပါဗီဇတစ္မ်ိဳးုျဖစ္ေၾကာင္း ေလးေကာင္ဂ်င္ဝိုင္းေတြက သက္ေသျပခဲ့တယ္။ ကလင္ဒါက်လား ။ အသံသမားလား ။ ေရဆံုးေျမဆံုး လိုက္ရမွလာခဲ့ ။ ေသြးမေၾကာင္စမ္းပါနဲ႔ ။ထိုးရဲရင္ပ်ိဳးႀကဲသလိုမ်ိဳး ။ အနာဂတ္ဟာ အသံရႊင္ေနခဲ့ၿပီး ပစၥဳပၸန္မွာ မၾကာခဏေသရတဲ့ ကာလ ။

၆

တာ၀န္ခံယူမႈဆိုတာၾကီးကို ငါမသိဘူး ။ လူ ၃ ေယာက္စီးလာတဲ့ ဆိုင္ကယ္က ငါ့ကိုျဖတ္တိုက္ ေမာင္းေျပးသြားခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ ႔က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေပမယ့္ ပုန္းရင္ လြတ္တယ္ ဆိုတာခ်ည္းပဲ ။ ရဲစခန္းဆိုတာလည္း အနားကပ္လို႔ေကာင္းတဲ့အရာ မဟုတ္ခဲ့ဘူး ။ ပံုမွန္ဆံုေနၾက အလြဲေတြနဲ႔ ေန႔ရက္တိုင္းကို တည္ေဆာက္ခဲ့ရတာ ။ သိမ္ငယ္စိတ္ဆိုတာ အျပိဳင္းအရိုင္း ေပၚေပါက္လာတဲ့ တိုက္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနျခင္းေပါ့ ။ ဘယ္ကရမွန္း မသိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ေဆာက္တာလို႔ ငါသိရတယ္။ သူတို႔က ျငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔က လို႔ေျပာတာလည္းၾကားရတယ္။ ငါသိတာက ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္တဲ့ ငါ့ေဘာ္ဒါေတြဟာ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္ပိုက္ဆံကို ေရလိုသံုးတာ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ယိုးဒယားဆိုင္ကယ္ စီးတာ ။ သူတို႔လက္ညိႈးဟာ ေျမကြက္ေတြကို ထိုးမိျပီး သူတို႔ပိုင္ျဖစ္သြားတာ။ ေခတ္ၾကီးက ခိုးစားရင္ ခ်ိဳတယ္လို႔ သင္ေပးတယ္။ေျခာက္စားတဲ့သူေတြ ေျမွာက္စားခံရတယ္လို႔လည္း သိရတယ္။ ခ်ိဳျမိန္ျခင္းကို ေငြနဲ႔၀ယ္ယူရတယ္လို႔ မွတ္ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာက္တူးသြားတဲ့ေဘာ္ဒါေတြကိုေတာ့ ေလာပန္းအျဖစ္ျပန္လာတာ မေတြ႔ခဲ့ရဘူး ။ ငါ့ကို ဥာဏ္နည္းေစခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြေပါ့ ။

၇

ေစာက္ရမ္းမိုက္တယ္ဆိုတဲ့ အသံုးကို ငါ့ေဘာ္ဒါေတြဆီကေန သင္ယူရတယ္။ အိမ္မွာသံုးလို႔ အဆင္မေျပတာနဲ႔ အဲ့ဒီစကားလံုးကိုသံုးဖို႔ ေနရာလိုက္ရွာတယ္။ တစ္ရက္သား ေက်ာင္းေစ်းတန္းက ေရခဲျခစ္ဆိုင္မွာ ငါ၀မ္းပန္းတသာ သံုးခြင့္ၾကံဳတယ္။ “ အမ ေရခဲျခစ္က ေစာက္ရမ္းမိုက္တယ္ “ ေစ်းေရာင္းတဲ့ အမၾကီးက ငါ့ကို ျပဴးျပဴးျပာျပာနဲ႔ၾကည့္တယ္။ “ ေစာက္ “ စကားလံုးဟာ ေစာက္ရမ္းရိုင္းတဲ့အေၾကာင္းငါ့ကို တရားေတြေဟာေတာ့တာပါပဲ ။ ငါလည္း သိပ္ယဥ္ေက်းခ်င္တဲ့ေကာင္ ။ အဲ့ဒီစကားကို ငါမသံုးျဖစ္ေတာ့ဘူး ။ က်ဴရွင္ဆရာက ေစာက္အစား ေသာက္သံုးမက်တဲ့ေကာင္ေတြလို႔ ငါတို႔ကို ဆူျပဆဲျပတယ္။ အသံထြက္ လိုက္ရြတ္ၾကည့္တယ္ ငါသိပ္အားမရဘူး ။ တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ ငါၾကိဳက္တဲ့ေစာ္တစ္ေပြကို နင့္ကိုငါ ေစာက္ရမ္းခ်စ္တယ္ သိလား လို႔ ေျပာဖို႔ ငါေစာက္ရမ္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတာေပါ့

၈

မုန္႔ၾကိတ္တာမိုက္တယ္ ။ ကေလးနဲ႔ မုန္႔ဆိုတဲ့ အသံုးဟာ လိုက္ဖက္တယ္မဟုတ္လား ။ မုန္႔ဆိုတာ ၾကြက္ေတြမသိေအာင္ ေျပာဆိုတဲ့ လ်ိဳ ႔၀ွက္ဘန္းစကား ။ ၾကြက္ဆိုတာ ရဲေတြကို ေျပာမွန္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ငါသိတယ္ ။ အမ္စတာဒမ္မွာ တရား၀င္ေသာက္ရတဲ့ မယ္ရီ၀ါးနားကို ငါတို႔ဆီမွာ မုန္႔လို႔ ေခၚတယ္။ အဆက္အသြယ္ေကာင္းရင္ က်န္ေက်ာင္းအိတ္နဲ႔ အျပည့္ဆိုလည္း ဘာဟုတ္ေသးလို႔လဲ ။ လမ္းမဟာ အလိုအေလ်ာက္က်ယ္သြားျပီး စီးေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ဟာ ေရေပၚမွာအရိွန္နဲ႔ေျပးေနတဲ့ စပိဘုတ္ လို ေမာင္းႏွင္မႈမ်ိဳးနဲ႔ ။ ၾကက္သားဟင္းဆို မုန္႔ပါမွ လွ်ာလည္သြားမွာ ။ စြဲ စြဲ မစြဲ စြဲ ငါတို႔ဟာ တစ္တိုင္တစ္ေလ ေတာ့ ဆြဲခဲ့ၾကတယ္။ ထမင္းကို အလံုအေလာက္ခ်က္ထားရတယ္။ ဗိုက္ေတြ ဆာလာမယ္ မဟုတ္လား ။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ လက္ညိႈးေတြထိုးျပီး ဗိုက္ေတြေအာင့္တဲ့အထိရယ္ ။ တစ္ေယာက္အလြမ္းတစ္ေယာက္စားသံုးျပီး မ်က္ရည္ေတြ တစ္စက္စက္က် ။ လူငယ္ဘ၀မွာ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘ၀အဓိပၸာယ္ကို မိွန္းေမာျခင္းနဲ႔ ရွာေဖြ ထုဆစ္ ။

၉

အညာက လာတဲ့ေကာင္ဆို ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး ငါတို႔ေတြက ထမုတ္ ၊ ရြာသား လို႔ ေခၚတယ္။ ငါလည္း အညာေသြးပါတယ္လို႔ဆိုေတာ့ မင္းက ဒီမွာေမြးတာ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးလို႔ ဆိုၾကတယ္။ လူကိုခင္ရင္ မူကို ျပင္ရတယ္ မဟုတ္လား။ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ အညာကေန ငါတို႔ေက်ာင္းေျပာင္းလာတယ္။ ငါလည္း အမ်ားထဲက တစ္ေယာက္ပဲ ေရာေယာင္ျပီး ရြာသားလို႔ ေခၚလိုက္တာပါပဲ ။ ေခြးအေတြ အုပ္စုဖြဲ႔ ေသာင္းက်န္းၾကသလိုမ်ိဳး သူ႔ပုဆိုးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကို စြပ္ျပီး ဆြမ္းၾကီး၀ိုင္းေလာင္းတာကို အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ျပီး ငါထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ငါ၀င္မဆြဲရဲဘူး ။ ဒီေန႔ထိ ငါရွက္လို႔မ၀ေသးဘူး ။ ေရနစ္သူကို ၀ါးကူမထိုးခဲ့ေပမယ့္ ေရနစ္ေၾကာင္းေတာ့ ငါေအာ္ခဲ့ဖို႔ေကာင္းတာေပါ့ ။ ရြာသားအတြက္ အနာတရ ေတြဟာ ငါတို႔အတြက္ ဟာသ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒဏ္ရာဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အခါ ဟာသ ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့စကားဟာ ရြာသားအတြက္ မွန္သြားမလား ။ ငါ့အတြက္ ေတာ့ အဲ့ဒီအရွင္လတ္လတ္ ဟာသ ဟာ ဒဏ္ရာ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ရြာသားေၾကာင့္ ရြာနာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ ငါ့ေဘာ္ဒါ တပ္ထဲမွာ ပံုစံေပး ခံရတယ္ဆိုလား သတင္း သဲ့သဲ့ၾကားမိတယ္။ ႏိွမ့္ခ်ျခင္း ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းဟာ ကေလးဘ၀ထဲက ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အတူ ၾကီးထြားခဲ့တာ ။

၁၀

လိမၼာတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို ငါအခုထိ သံသယ၀င္ေနတုန္း ။ ဘာကို ေျပာခ်င္တာတုန္း ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာတုန္း ။ ငါ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေမးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိမၼာတယ္ဆိုတာ လူၾကီးအၾကိဳက္လိုက္ျပီး လုပ္တာ ။ ဘယ္သူေတြ တည္ေဆာက္ခဲ့မွန္းမသိတဲ့ စံႏႈန္းအအိုအေဟာင္းၾကီးေတြ ေနာက္လိုက္ျပီး ငါတို႔ ရဲ ႔ ျဖစ္တည္မႈကို ပံုဖ်က္ပစ္လိုက္တာ ။ ငါတို႔ေတြ ေဖာက္ထြက္ေတြးလိုက္တိုင္း ေစာက္ရူးလို အျမင္ခံရတာ ။ ငါတို႔ရဲ ႔ အေျဖေတြဟာ မွင္နီေတြ ရဲခနဲ သုတ္ ခံရတာ ။ ေဘာင္ထဲမွာ က်ဥ္းက်ပ္သူေတြအဖို႔ မလိမၼာ ႏွစ္ခါမိုက္ ၊ သံုးခါမိုက္ ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ မိုက္ခဲ့ရတာပါပဲ ။ ေက်ာင္းမွာလည္း ဘာထူးလဲ ။ မလိမၼာဘူးဆိုျပီး ေက်ာင္းေျပးတတ္တဲ့ကေလး ကို ေက်ာင္းနဲ႔ေ၀းေအာင္ ေျပာပစ္လိုက္တာ ။ အိမ္မွာ စားဖို႔ ငါးမွ်ားေပးရတဲ့ငါ့ေဘာ္ဒါကို မေမးမျမန္းပဲ မလိမၼာဘူးလို႔ တံဆိပ္ကပ္လိုက္တာ ၊ လူဆိုး စာရင္းသြင္းပစ္တာ ငါ တျဖည္းျဖည္း ျမင္ေယာင္လာတယ္။ အတိတ္ဟာ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း အရည္တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ေက်ာက္ဂူထဲေရာက္ေနသလို ေအးစက္တုန္ဆင္းလာမယ္။ ဒီပညာေရးစနစ္မွာ ကေလးစိတ္ပညာ ကို ဘယ္ေနရာမွာ အသံုးခ်ခဲ့တာလဲ ။ ငါ့ကို စကားၾကီး စကားက်ယ္ေတြ ေျပာတတ္လြန္းလွတယ္တဲ့ ။ ငါ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရယ္မိေအာင္ ထိန္းတယ္။

၁၁

ဘာမဆိုျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ယံုၾကည္ဖို႔ ငါတို႔ဆီမွာ အေမွာင္ေခတ္ ရဲ ႔ ထုတ္္ကုန္ေတြ ရိွတယ္။ ထုတ္ကုန္ႏွစ္ဆ တိုးႁမွင့္ႀကဆိုတဲ့ စကားလည္းရိွတယ္မဟုတ္လား ။ ငါ့အကို၀မ္းကြဲဟာ ေပၚတာဆြဲခံလုိက္ရတာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ ငါးလေလာက္ၾကာခဲ့တယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက အျပန္ ဘာမဆိုျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား ။ လမ္းေပၚမွာသြားရင္းလာရင္း အဆဲခံရ ႏိုင္တယ္။ ၀တ္စံုစိမ္းၾကီးေတြနဲ႔ဆို ပါးစပ္ကို ဇစ္ဆြဲထား ။ လွ်ာကို ထိုးရပ္ထား ။ ေခါင္းေတြကို ေျခမနဲ႔ ထိေလာက္တဲ့အထိ ဦးစိုက္ထား။ သေဘာတူတယ္ မတူဘူး ဆိုတာကို အေျဖႏွစ္ခုလို႔ ထင္ရေပမယ့္ အေျဖက သေဘာတူတယ္ လို႔ပဲ ထြက္မွာ မဟုတ္လား။ ႏြားေတြဟာ အုပ္စုေတာင့္တယ္ ။ ႏြားေက်ာင္းသားကို ေတာ့ ျပန္မလွန္ရဲၾကသလိုေပါ့ ။ တုပ္ေႏွာင္ခံရပါမ်ားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြဟာ ၾကိဳးေတြ လြတ္သြားတဲ့ အခါ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္ခဲ သလိုေပါ့ ။ ၾကိဳးေတြ မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ထေအာ္လိုက္ၾကျပီ ။ တကယ္လား ။ ဟုတ္ရဲ ႔လား ။ ဒါဆို ဘယ္သူက ငါတို႔ ဘယ္ကိုေလွ်ာက္ရမွာလဲ ။

၁၂

သူရဲေကာင္းဆိုတာ အနစ္နာခံျခင္းလို႔ ေႏွာင္းလူေတြ ကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ပါမည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာစီစာကံုးေတြေရးရင္ အဲ့ဒီလိုေတြ ေလွ်ာက္ေရးပစ္လိုက္တာပါပဲ ။ စာထဲကေနတစ္ဆင့္ ငါတို႔ တကယ္နားလည္ မလည္ စစ္လို႔မွမရပဲ ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေျပာျပီး ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကို ငါ သိပ္သတိရလာတယ္။ ဆရာမ မလာခင္ ကြဲခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းခန္းထဲက ေဗ်ာက္အိုးပံုျပင္ေပါ့ ။ ငါအပါအ၀င္ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္သူေတြ တစ္စီတစ္တန္းနဲ႔ ။ ၾကိမ္တုတ္ ရနံ႔ ကေလးသင္းလာတဲ့အခါ ငါတို႔ေတြဟာ ဘူးတစ္လံုးေဆာင္ျပီး မဆင္းရဲေအာင္ ေနၾကတယ္။ မေျပာရင္ တစ္ခန္းလံုး အရိုက္ခံရမယ္ ဆိုတဲ့အထိ ငါတို႔ ျငိမ္သက္ခဲ့ၾကတာ ။ ေဂၚရခါးေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ရဲ ႔ “ က်ေနာ္ လုပ္တာ ဆရာမ “ ဆိုတဲ့ ၀န္ခံခ်က္မွာ ငါတို႔အားလံုး အရွက္ကင္းမဲ့စြာ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါေရးတဲ့ စာစီစာကံုးဟာ ဘယ္လို ရနံ႔မ်ိဳးသင္းခဲ့တာလဲ ။ ၾကိမ္ရနံ႔ဟာ ငါ့ေဘာ္ဒါရဲ ႔ လက္ဖ၀ါးေပၚမွာ သင္းေနခဲ့မွာေပါ့ ။ ငါ့ဘ၀ဟာ ဘယ္လို ရနံ႔မ်ိဳးသင္းဖို႔လိုမလဲ လို႔ ငါအျမဲေမးခဲ့တယ္။

၁၃

အႏၱရာယ္နဲ႔ကစားရတယ္ဆိုုတာကိုု ငါတိုု႔ စနစ္တက်သင္ၾကားခဲ့ရတယ္။  ပံုုမွန္ခ်က္ေနၾက ဟင္းတစ္ခြက္လိုု အႏၱရာယ္နဲ႔ကစားခဲ့ရတယ္။ တစ္ႏွစ္ခါမွ ပြင့္တဲ့မႈိလိုု ငါတိုု႔ အႏၱရာယ္ နဲ႔ အတူ ဖူးပြင့္လာၾကတယ္။ ဗံုုးသံေတြ မၾကားရေပမယ့္ ငါတိုု႔ဟာ ေဗ်ာက္သံေတြၾကားခဲ့ရတယ္။ မိုုးစက္ေတြလိုု ရြာက်လာတဲ့ မီးရွဴးမီးပန္းေတြက ငါတိုု႔ကိုု ပိုုမိုုရဲရင့္ ေစတယ္လိုု႔ေျပာမလား ။ မိုုက္ရူးရဲေစတယ္လိုု႔ေျပာရမလား ။ ငါတိုု႔ဟာ အသင္းအဖြဲ႔ စိတ္ဓာတ္ဆိုုတာကိုု ထိေတြ႔ခဲ့ရတယ္ ။ မႈိင္း၀ျပီးတက္သြားတဲ့မီးပုံးပ်ံထဲမွာ စိ္တ္ကူး အရိုုင္း ေတြ ၊ ေခၽြးစက္ေတြ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ ထိုုးတက္သြားခဲ့တာ ။ မတီးလည္း ကခဲ့ရတာ မကလည္း တီးခဲ့ရတာ ဘယ္မွာရိွလိုု႔လဲ ဒါမ်ိဳး ။ ေမးခြန္းကိုု ေမးလိုုက္ျပီဆိုုကတည္းက ဘယ္မွာမွ ဒါမ်ိဳးမရိွႏိုုင္ဘူးဆိုုတဲ့ ၀င့္ၾကြားမႈေတြနဲ႔ ေတာင္ၾကီးသားျဖစ္ရတာ ဂုုဏ္ယူေနခဲ့ၾကတဲ့ ငါတိုု႔ ။ ခ်ိဳျမိန္တဲ့သစ္သီးတစ္လံုုးဟာ ေတာင္ၾကီးျမိဳ ႔ဆိုုရင္ ငါဟာ ပိုုးေပါက္ကေလး တစ္ခုုျဖစ္ခဲ့မယ္ ။ အေပၚက ငါတိုု႔ ဆိုုတာထဲမွာ ငါမပါခဲ့ဘူး ။ ငါမပါခဲ့ရဘူး။ငါဟာ အႏၱရာယ္နဲ႔ ကစားျခင္းကိုု ဘယ္ေတာ့မွ မယံုုၾကည္ခဲ့ဘူး ။ မယံုုၾကည္တဲ့အတြက္ ငါ မရဲရင့္ခဲ့ဘူး။ ဟုုတ္တယ္ မရဲရင့္ခဲ့ဘူး။

၁၄

ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုုယ္ေရးရတဲ့ အက္ေဆးမွာေတာင္ ဘာေရးရမွန္းမသိခဲ့ရတာ အမွန္ပဲ ။ တြတ္ထိုုးျပီး တစ္ေယာက္အေျဖ တစ္ေယာက္ ေစြေစာင္းျပီး ၾကည့္လိုု႔ေကာင္းခဲ့ၾကတာခ်ည္းပဲ ။ ကိုုယ့္အေၾကာင္းဟာ တစ္ခန္းလံုုးနဲ႔ တူေနရတယ္ ဆိုုတာ အဓိပၺာယ္မဲ့မွန္း ငါမွ မသိခဲ့ပဲ ။ အကုုန္လံုုးဟာ ငါနဲ႔ တူတယ္ဟေပါ့ ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ငါတိုု႔ေတြဟာ ကိုယ္နဲ႔မတူတဲ့တူေတြကိုု ေလွာင္ေျပာင္ ခနဲ႔ဖိုု႔ ၊ အဆံုုးစြန္ဆံုုးေျပာရရင္ အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းပစ္လိုုက္ဖိုု႔ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့ရတာလားမသိဘူး ။ အဲကြန္းေလာက္အေအးဓာတ္မရခင္က ငါတိုု႔ဟာ ပန္ကာေလးတစ္လံုုးကိုု အလုုအယက္သံုုးခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ယပ္ေတာင္ေတြကိုု မတူသလိုု မတန္သလိုု ဆက္ဆံပစ္လိုုက္တာေပါ့ ။

၁၅

ၾကက္ဥတစ္လံုုးကိုု ျပဳတ္ ထပ္ျခမ္းျခမ္းျပီး ခ်က္တဲ့အခါ လူႏွစ္ေယာက္ စားေလာက္တယ္။ စားေလာက္တယ္ဆိုုတာထက္ စားတတ္သြားတယ္။ အက်င့္တစ္ခုုျဖစ္သြားတယ္။ လိုုတာထက္ပိုုမယူခဲ့ရေတာ့ ပိုုယူလိုု႔ရတဲ့ေနရာ ေရာက္တာေတာင္ ငါ့မွာ မစားတတ္မေသာက္တတ္ျဖစ္ရတယ္။ အနည္းဆံုုးၾကက္ဥႏွစ္လံုုးေလာက္ပါမွ ထမင္းစားတဲ့ငါ့ေဘာ္ဒါကိုု ငါအထူးအဆန္းလိုုၾကည့္တယ္ ။ ဒီေကာင္သိပ္ထူးျခားတယ္ ။ မိဘက မသြန္သင္ထားဘူးလားမသိဘူး လိုု႔ ေလ ွ်ာက္ေတြးမိိလိုုက္ေသးတယ္။ ငါတိုု႔ေတြဟာ ႏိုု႔ဆီဗူးခြက္လြတ္ကိုုလည္း ပစ္မထုုတ္တတ္ခဲ့ဘူး။ အေလအလြင့္ျဖစ္မွာ သိပ္စိုုးတာနဲ႔ ဘာကိုုမွ ပိုုမေတာင္းခဲ့ပါဘူး။ လြတ္လပ္ေရးဆိုုတာ တိုုက္ယူမွရတယ္ ဆိုုတဲ့စကားကိုု ငါအနည္းအက်ဥ္းေထာက္ခံတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကၽြးတာစားတယ္ ဆင္တာကိုု၀တ္တယ္။ ငါ့ကိုုယ္ငါ ေလာဘနည္းတယ္ ။ ေလာဘကိုု ပယ္ႏိုုင္တဲ့လူသားပဲဆိုုျပီး ဇြတ္အထင္ၾကီးခဲ့ေသးတယ္။ ေမာဟ ကမၻာဟာ ကူးလိုု႔မဆံုုးေတာ့ပင္လယ္ပဲ ။ ပင္လယ္ဟာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ငါတိုု႔ဆီကိုု အလည္အပတ္ေရာက္ရိွေနတာ ။

၁၆

စာအုုပ္ထဲမွာ တစ္ခုုခုုေတာ့ရမွာပဲလိုု႔ငါထင္တယ္။  ငါဖတ္တဲ့ကာတြန္းေတြက ေျမပံုုၾကီးကိုုင္ျပီး ရတနာလိုုက္ရွာတာေတြပါတယ္။ စာထဲမွာ ရတနာေတြ ပါသားပဲေပါ့ ။ ငါဒီေလာက္ပဲေတြးခဲ့တာ ။ ဒီေလာက္ေတြးႏိုုင္ရင္ လူျဖစ္ျပီလိုု႔ ငါထင္တာကိုုး။ ငါဖတ္တဲ့သိုုင္း၀တၳဳက မင္းသားဆိုု လြယ္လင့္တကူ သိုုင္းတတ္သြားတာခ်ည္းပဲ ။ သိုုင္းက်မ္းေတြ ေကာက္ရသြားတာခ်ည္းပဲ ။ မင္းသမီးနဲ႔ေတြ႔သြားတာခ်ည္းပဲ ။ အျမင့္မားဆံုုးရည္မွန္းခ်က္ဟာ အျဖဴေရာင္သိုုင္းသမားေပါ့ ။  က်န္ေက်ာင္းဓားကိုု ျခံစည္းရိုုးပင္ကိုုခုုတ္ျပီး လုုပ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ ငါမသိတာ မရိွဘူး။ ျပီးေတာ့ ငါသိတာလည္း ဒီထက္မပိုုဘူး။ ခရာေတးသင္ျပီးေတာ့ ငါသိခဲ့တာက ငါဟာ မိုုးေပၚလည္းပ်ံႏိုုင္မွာမဟုုတ္ဘူး။ ေရခဲတံုုးေလးတစ္တံုုး ၊ အုုတ္နီခဲေလး တစ္လံုုးကိုု လက္နဲ႔ရိုုက္ခြဲဖိုု႔မလြယ္လွဘူးေပါ့ ။ တခ်ိဳ ႔ ျဖစ္ရပ္ေတြကိုု လက္ေတြ႔ဆန္ဆန္ခ်ဥ္းကပ္လိုုက္တဲ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူး ။ ေလထဲမွာေဆာက္တဲ့တိုုက္ကိုု စိတ္ၾကိဳက္အမိုုး မိုုးခြင့္ရိွေပမယ့္ ငါ့တိုု႔ေဒသမွာေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုုးဆိုု အနီေရာင္ သုုတ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ ။

၁၇

အခ်ိန္ဟာ ဘယ္ေစ်းလဲလို႔ ငါတို႔ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ရင္ေမးတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာက အခ်ိန္ဟာ ေငြပဲလို႔  ဘိုလို ရြတ္ရြတ္ေနတာကိုး။ ငါ့အခ်ိန္ကို မင္း ဂိမ္းတစ္နာရီဖိုးနဲ႔၀ယ္မလား ။ ငါ့အခ်ိန္ကို မုန္႔ေစ်းတန္းက မုန္႔တစ္ခုခုနဲ႔ လဲစားမလား။ အဲ့ဒီတုန္းက ေခတ္ေပၚ တို႔ ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာတို႔ ဖတ္ခဲ့ရင္ ငါတို႔လည္း တစ္ေနရာရာမ်ားေရာက္ေနမလား ။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္လို ေဂါက္ေနမလား ။ ငါလည္း မျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ျပန္လည္တမ္းတျပီး ဒါေလးျဖစ္ခဲ့ရင္ေကာင္းမွာေနာ္ဆိုတဲ့ အည့ံစားေနာင္တေတြနဲ႔ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ရွင္သန္ေအာင္ပြဲခံေနရတာ ။

၁၈

ငါ့ထက္အသက္ၾကီးတဲ့ ေဘာ္ဒါေတြဟာ ငါ့အေပါင္းအသင္းေတြျဖစ္လာတယ္။ သူတို႔ရဲ ႔ အံ့ၾသဖြယ္ရာ စြန္႔စားခန္းေတြဟာ အားက်ဖို႔ေကာင္းလိုက္ရတာ။ ဘယ္ေစာ္နဲ႔ ဘယ္ေနရာ မွာ ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာျပီး ဘယ္လို တမ္းတမ္းစြဲ သြားတာ။ မွင္သက္ေငးေမာ အတုယူခ်င္စရာေကာင္းခဲ့တာေပါ့ ။ စာဖတ္တဲ့အေလ့အထေလး ငါ့မွာရိွေနတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းမွန္း ငါသိခဲ့တယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့ ပံုစံတူဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို အျပာစာအုပ္ေတြထဲမွာ ငါေတြ႔ရိွသြားခဲ့တာကိုး။  တခ်ိဳ ႔သူေတြဟာ ကိုယ္ပါ၀င္ မကျပခဲ့ရတဲ့ ျပဇာတ္ေတြမွာ မင္းသားျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါလား။ အဲ့ဒီလို သြင္ျပင္လကၡဏာမ်ိဳးကို ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္တပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ။

၁၉

တစ္ေနရာကေန ေနာက္တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ ေရာက္ရိွတဲ့ေနရာမွာ မေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္း ၊မႏွစ္ျမိဳ ႔ျခင္းကေတာ့ ရိွမွာပါပဲ ။ ပိုျပီးေပ်ာ္ရႊင္လာတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့ ။ အဲ့ဒါကို ငါမသိခဲ့ဘူး။ ငါ့အတြက္က ရွင္းတယ္။ ဘာမွ မေတြးဘူး။ ျဖစ္လာရင္လည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပါ ။ ျပီးေတာ့လည္း ျပီးသြားတာပါပဲေပါ့ ။ တကယ္ေတာ့ ငါညာခဲ့တာပဲ ။ အတိတ္ဆိုတာ တိခနဲ ျဖတ္ပစ္လို႔ရတဲ့ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းမဟုတ္ဘူး။  အစီအစဥ္မက်တဲ့ လြမ္းဆြတ္မႈေတြနဲ႔အတူ လူတစ္ေယာက္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအတု သို႔မဟုတ္ ၀မ္းနည္းျခင္းအစစ္ တစ္ခုလက္ေဆာင္ ျပန္ေပးတတ္ေသးတာ ။ သင့္မွာေရြးခ်ယ္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အတုလား ၀မ္းနည္းျခင္းအစစ္လား ။

၂၀

ဘ၀ထဲကေန နီးစပ္ရာ ယာဥ္နဲ႔ေမာင္းထြက္သြားလိုက္မွာေနာ္ တဲ့ ။ ခ်ိမ္းေျခာက္သံေတြက ေလးဖက္ေလးလံ ကေန ကုတ္ကပ္ျပီးတက္လာခဲ့ေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး နံရံကိုလက္သီးနဲ႔ထိုးပစ္လိုက္တယ္။ ထိုးဖို႔ရြယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ နံရံကိုသနားလို႔တဲ့ လက္သီးဆုပ္ကေန လက္ဖ၀ါးကိုေျပာင္းျပီး ျဖန္းခနဲေနေအာင္ နံရံကိုရိုက္ပစ္တဲ့ ငါ့ေဘာ္ဒါ  ။ ေစာ္နဲ႔ျပႆနာတက္လို႔ ေဒါသထြက္ေနတဲ့သူ႔အေၾကာင္းဟာ စကားေျပာ၀ိုင္းေတြထဲမွာ မပါမျဖစ္အျမည္းတစ္ခုေပါ့ ။ လုပ္မယ္ဆိုလည္း တစ္ဆံုးလုပ္ မလုပ္ရင္လည္းမလုပ္နဲ႔ လို႔ ငါမွတ္သားဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ေဒါသကို အဆံုးထိ မထြက္ခဲ့ဘူး။ ေဒါသ အင္အားနဲ႔ မရွင္းခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ့ကို သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ ့။

၂၁

ခ်ိန္းေတြ႔တယ္ဆိုတာ ငါတို႔ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးရဲတဲ့အတြဲေတြမွ လုပ္ရဲတာ။  စာေပးစာယူ နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ၾကျပီး အျပင္မွာေတာင္ စကားဆယ္ခြန္းျပည့္ေအာင္ မေျပာဖူးတဲ့အတြဲေတြမွ လက္ခ်ိဳးေတာင္ မေရႏိုင္ဘူး။  ေရွ ႔ေရးေနာက္ေရးမေတြးပဲ လက္ေတြကို တိုးနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ဂိုးနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေရွ ႔ဆက္ရတယ္ကြ လို႔ အနည္းငယ္ စီနီယာက်တဲ့သူေတြက ပြားၾကတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းမျပီးမီ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႔ သူတို႔ကို ငါျမင္ရတဲ့အခါ သူတို႔လက္ေတြမွာ ဘရိတ္မပါခဲ့ဘူး။ ေပါက္သြားတဲ့ဘီးေတြ မဖာခဲ့မိဘူးဆိုတာ ငါသိလာတယ္။ ဒါဟာ ငါတို႔ လက္ဆင့္ကမ္းသင္ယူရတဲ့ လိင္ပညာေရးပဲ ။

၂၂

ေဟ့ေကာင္ေတြ အဲ့ဒီတန္းေအာက္က မသြားနဲ႔ အဲ့ဒါ ထဘီေတြလွန္းထားတာ ။ ငါတို႔အားလံုးဟာ သြားမည့္လမ္းေၾကာင္းကို ေကြ႔၀ိုက္ျပီးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ထံုးတမ္း စဥ္လာ ကို ငါတို႔ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ လိုလို႔လား ။ ထံုးတမ္းစဥ္လာဆိုတာ ငါတို႔ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲကိုထိုသြင္းလိုက္တဲ့ ေဆာ့၀ဲ တစ္မ်ိဳး  ၊ ပဋိပစၥည္းေတြ မထြက္ခင္ကတည္းက ငါတို႔ဟာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဗိုင္းရပ္စ္ အကိုက္ခံခဲ့ရေပါ့ ။ ငါတို႔ ေတြက နင္တို႔ထက္ ျမတ္တယ္လို႔ ကေလးပီပီ ႏႈတ္ခမ္းတစ္လန္ ပန္းတစ္လန္နဲ႔ ျငင္းခံုခဲ့ၾကတာ ။ ဘုရား ပစၥယံေပၚတက္ခြင့္ရတာ ကမၻာၾကီးပဲ အပိုင္ရသလို ေမာက္မာမႈမ်ိဳးနဲ႔ ။ ငါတို႔နဲ႔ နင္တို႔နဲ႔ မတူဘူးသိလား ။ မတူကြဲျပားမႈကို ျငင္းဆိုုိုဖိုု႔ ငါတိုု႔ လြယ္လင့္တကူ တတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။

၂၃

အေမဟာ ငါ့ကို ကန္ေတာ့ခဲ့တယ္။ ငါ့မွာ သဃၤန္း၀တ္လိုက္တာနဲ႔ မြန္ျမတ္သန္႔စင္သြားေရာ ။ ငါ့ကိုယ္က်င့္တရားဟာ  အစြန္းအထင္းမရိွ  ျဖဴေဖြး ။ ငါ့နံရံဟာ ျငိမ့္ေညာင္းတဲ့သံစဥ္ပဲ ထြက္တာ ။ သမီးခ်ည္းေမြးထားလို႔ ရွင္ျပဳလို႔မရဘူးကြာလို႔ တျခားသူေတြအားမလိုအားမရညည္းတာကို ငါဂရုဏာသက္ခဲ့ေသးတယ္။ ညစာ မစားရဘူးဆိုလို႔ ေရေတြခ်ည္းလိွမ့္ေသာက္တယ္ ။ ထန္းညက္ေတြခ်ည္း ဆက္တိုက္စားတယ္။ သီလ ေပးတတ္ရင္ ငါ့တို႔ အဖြဲ႔မွာ ဆရာတစ္ဆူပဲ ။ ကမၻာမွာ ျမန္မာပဲ ဒီလို ကုသိုလ္ထူးမ်ိဳးရတာ လို႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက ေျပာလိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးဂုဏ္ဇာတိဂုဏ္ေတြက ေတာင္ေတြလို ျမင့္ျပီးရင္းျမင့္လာခဲ့တာ ။ အဲ့ဒါေပါ့ ငါတို႔ေဆးမွားထိုးခံရတယ္ဆိုတာ။

၂၄

အလ်ိဳ ႔၀ွက္ဆံုးအဂၤါနဲ႔ တိုင္းျပီး ဆဲေတာ့ ဒီေကာင္ရိုင္းလိုက္တာလို႔ ေျပာျပီး အဲ့ဒါေလးေတြကိုမွ အငမ္းမရ ရွာေဖြၾကတာလည္း ထူးဆန္းလွခ်ည္ရဲ ႔ ။ ခါးေအာက္ပိုင္းခ်င္း ယွဥ္ရင္ေတာင္ မိန္းမ ျဖစ္သြားရင္ တန္းဆင္းဇုန္ေရာက္သြားႏိုင္တယ္ ။ ဖက္ေပၚဆူးက် လည္း ဖက္ေပါက္တယ္ ၊ ဆူးေပၚ ဖက္က်လည္း ဖက္ေပါက္တယ္ ဆိုုလား ။ ျမန္မာဇာတ္ကားထဲတြင္မက ငါ့အိမ္နီးနားခ်င္းေတြဆီကပါၾကားရတယ္။ ငါ့အေမဟာ ကြန္ပလိန္းမတက္ခဲ့ဘူး။ ငါ့အမ ဟာ ကြန္ပလိန္းမတက္ခဲ့ဘူး။ ငါ့ဆရာမ က ထံုးတမ္းစဥ္လာကို လိုက္နာရမယ္လို႔ ပို႔ခ်တယ္။ ငါလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထူးျခားျမင့္ျမတ္တယ္လို႔ စိတ္ရူးထ မိတာပါပဲ ။ သိပ္ေတာ္တဲ့မိန္းမေတြကို ေတြ႔ရင္ ဒီေကာင္မေလး မဆိုးဘူးပဲလို႔ ခပ္ႏွိမ္ႏိွမ္ေတြးယူပစ္ခဲ့တာ ။ အဲ့ဒါ ငါရဲ ႔ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္ျပဴလိုတဲ့ ေတြးေခၚမႈေတြေပါ့ ။

၂၅

ေဂၚလီ ပစ္ပြဲေတြမွာ အႏိုုင္ရဖိုု႔ဆိုုတာ ငါ့အတြက္ အျမင့္မားဆံုုးရည္မွန္းခ်က္ပဲ ။ သိပ္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ေက်ာင္းက စာစီစာကံုုးေတြမွာ အဲ့ဒီအေၾကာင္းထည့္မေရးလိုုက္ႏိုုင္တာပဲ ။ တစ္ေယာက္တည္းရိွေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုု ငါ့မွာ ေဂၚလီပစ္က်င့္ရတာအေမာ ။ ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ပစ္မွတ္ကိုု ဒက္ခနဲထိေအာင္ ပစ္လိုုက္ဖိုု႔ဆိုုတာ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ငါႏိုုင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ရံႈးမဲ မဲ တယ္ဆိုုတာကိုု သိနားလည္ဖိုု႔ ေဂၚလီ၀ိုုင္းေတြက ငါ့ကိုုသင္ေပးခဲ့တယ္။ မႏိုုင္ရင္လုုၾကတဲ့ လူေကာင္ၾကီးၾကီး အက်င့္ယုုတ္ေတြကိုု ငါမွတ္ထားတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက တစ္ဆယ္ေလာက္လုုျပီးရင္ ႏွစ္က်ပ္ေလာက္ျပန္ေပးေလ့ရိွတယ္။ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုုကေရစီကလည္း တပ္ကလုုျပီး ႏွစ္က်ပ္ေလာက္ျပန္ေပးတာပါပဲ လားလိုု႔ ႏိုုင္ငံေရးကိုု ခ်ိန္ထိုုးသေဘာေပါက္ခဲ့တာ။

၂၆

မင္းတိုု႔က မမိုုက္ပါဘူးကြာ ၊ ငါ့ကိုု တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၾကတယ္ လိုု႔ မေျပာတတ္လိုု႔ ငါ က်န္ခဲ့ရတယ္ ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အနည္းဆံုုးတစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ေခၚမွာပဲလိုု႔ ငါထင္ခဲ့တယ္ ။ ငါလည္း အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈကိုု ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ေရဆာသလိုု ဆာတာ ။ ကႏၱာရေတြ မွာ အိုုေအစစ္ လိုုအပ္သလိုု ငါလိုုအပ္တာ ။ အ၀တ္အစားေတြ တိတ္တိတ္ကေလး လဲျပီး ထိုုင္ေစာင့္ေနခဲ့ဖူးတာကိုု ဘယ္သူမွ မရိပ္မိခဲ့တာလား ။ ငါဆိုု ဘယ္သူက အိမ္ေနရင္း၀တ္ ၀တ္ထားတယ္ ။ ပြဲ၀တ္ပြဲစားေတြ ၀တ္ထားတယ္ဆိုုတာ ခြဲျခားသိတယ္။ လူတိုုင္းဟာ ငါမွ မဟုုတ္ဘဲ ။ ငါတိုု႔ဟာ ၾကံဖန္ျပီး၀မ္းနည္းပူေဆြးေနရတာပါပဲ လိုု႔ ငါ့ကိုုယ္ငါေျဖသိမ့္တယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ မေခၚခဲ့ဘူး။

၂၇

ဘုုန္းမီးေနလထြန္းေတာက္ တဲ့အေၾကာင္းဆိုု ငါတိုု႔ သိပ္စိတ္၀င္စားတယ္။ ငါ့လက္ေမာင္းမွာလည္း မီးထေတာက္တာမ်ိဳး မၾကံဳဖူးဘူး။ ၾကံဳရင္လည္း မီးျငိမ္းဖိုု႔ ငါၾကံစည္ရမွာ ။အိမ္ေထာင္က်  ကေလးရသြားတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ေယာက်္ားေလးေမြးလိုု႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာတဲ့ ။ ငါတြန္းတယ္။ ခပ္ပါးပါးေလး ပုုတ္ၾကည့္တယ္။ ဖိုုျဖစ္ရျခင္းကိုု ဘုုန္းတန္ခိုုးတစ္ခုုလိုု မွတ္ယူေနတဲ့ အယူသိုုးၾကီးေတြၾကားမွာ ငါ့အမ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ ပိုုအဆူခံရေလ့ရိွတယ္။ ငါထမင္းဟင္းခ်က္တတ္တာကိုု တအံ့တၾသၾကည့္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုု ငါအံ့ၾသမိျပန္တယ္။ ငါတိုု႔ေတြဟာ အေျခအေနတစ္ခုုမွာ ျပဌာန္းခံရျခင္းကိုု ႏွစ္ျမိဳ ႔ေနၾကတာ။ ငါတိုု႔ မေရြ ႔ရဲဘူး။ ငါတိုု႔ ေရြ ႔လိုုက္တာနဲ႔ ငါတိုု႔ဟာ ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့မွာကိုု စိုုးရိမ္တာ။ အမ်ားနဲ႔လြဲျပီး ဘယ္လမ္းကိုုမွ မေလ ွ်ာက္နဲ႔လိုု႔ မၾကာခဏၾကားရမယ္။  အမွားလိႈင္းဟာလည္း ေလွကိုုေမွာက္ေစမွာပဲ  ပင္လယ္ကိုုျခြင္းခ်က္မရိွ အမိုုးအကာနဲ႔ ဘယ္သူထားခဲ့လိုု႔လဲ ။ ငါ ေအာ္ရယ္လိုုက္တိုုင္း ေကာင္းကင္ မွာ အေရာင္လြင့္လြင့္သြားတဲ့ အေမွာင္ ။

၂၈

ေရခမ္းတဲ့အေၾကာင္းမေျပာနဲ႔ ။ ငရဲဆီသြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုု ငါသိခဲ့တယ္။ ငါတိုု႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အ၀ီစိတြင္းေတြရိွတယ္။ ငရဲလမ္းေၾကာင္းရိွရင္ ငါတိုု႔ဆီမွာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေမာက္မာ ပစ္လိုု႔ရတယ္။ ဘုုရားသာ မရိွခိုုးရင္ေန ငါတိုု႔ဟာ ေရတစ္ပံုုးေတာ့ အနည္းဆံုုး ဆြဲခဲ့ရတယ္။ စား၀တ္ေနေရးဟာ အရာရာအားလံုုးရဲ႔အထက္မွာ ဦးစားေပး သတ္မွတ္ခံရတာပါပဲ ။ လူျဖစ္ေနရျခင္းဟာ ဒုုကၡပဲလိုု႔ ငါဘယ္လိုုမွ လက္ခံလိုု႔ မရခဲ့။ အဲ့ဒီဒုုကၡေရာက္ေနတဲ့လူကိုုမွ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္ဆင္းခဲ့ေသးသတဲ့ ။ ငါတိုု႔ဟာ ဘာသာတရားကိုု ေမးခြန္းထုုတ္ႏိုုင္တဲ့ လူမႈကြန္ယက္ၾကီးနဲ႔ အတူ ၾကီးျပင္းခဲ့တာမွ မဟုုတ္ပဲကြယ္။ ဓားလွီးေရခဲမုုန္႔ေတြဟာ အသဲပံုုပဲ ။ အေရာင္အေသြးလွသလိုု အရသာလည္းရိွလွေပရဲ ႔ ။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ျပီေလ ငါ့ျမင္ကြင္းက။

၂၉

ဘာေတြ႔မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ၾကည့္ေနျခင္းမဟုတ္တဲ့အတြက္........တစ္ခုခုေတြ႔လိုက္တာကိုပဲ ရွာေနတာဒါပဲလို႔ ေျပာပစ္လိုက္ၾကတာ လူေတြရဲ ႔ အက်င့္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနျပီးလားလို႔.........ငါသံသယ၀င္ေနတတ္ျပီ။ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိ္ုငဆိုတာ ရည္ရြယ္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနမွာ ရွိေနမွကြတဲ့ ။ ခ်ဲေရာင္းတဲ့ငါ့ေဘာ္ဒါက ျခင္ကို လက္ဝါးႏွစ္ဖက္နဲ႔ ျဖန္းခနဲ႐ိုက္ၿပီးေျပာတယ္ ။ ငါမွတ္မိေသးတယ္ ဟိုသီခ်င္းေပါ့။က်ေနာ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြးရင္းနဲ႔ေပ်ာ္သည္ေပ်ာ္သည္။ အခုေတာ့ ငါ့အတြက္ရွင္းတယ္ ။မေတြးတာပိုေပ်ာ္ရတယ္ ။

၃၀

အမွန္အတိုုင္းေျပာရရင္ ငါ့အေဖ နဲ႔ အေမရဲ ႔ ေမြးေန႔ ကိုု ငါမသိဘူး။ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ေတြဟာ ငါ့မွတ္ဥာဏ္ထဲကိုု လြယ္လင့္တကူ၀င္ေရာက္မေနဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါအေလးမထားခဲ့ဘူးလိုု႔ဆိုုရမွာပါပဲ ။ ေမြးေန႔ က်င္းပတယ္ဆိုုတာ ဘာကိုု ရည္ရြယ္ျပီးလုုပ္ၾကတာလဲ ။  ငါတိုု႔ ငယ္ငယ္တုုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု အေမက မုုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေကၽြးတယ္။ လက္သီးဆုုပ္ေလာက္ရိွတဲ့ေရခဲတံုုးကိုု နံရံကိုုပစ္ေပါက္ျပီး ရိုုက္ခြဲဖူးသလား။ ေနေရာင္ေအာက္မွာ လက္ခနဲလင္းသြားတာကိုု အရသာ ခံျပီးၾကည့္ဖူးလား ။ စာသင္ခန္းထဲမွာ အားပါးတရ အိပ္ေပ်ာ္ရဲတဲ့ ငါ့ေဘာ္ဒါဟာ အခုုေတာ့ ေဗဒင္ပညာေတြ တစ္ဖက္ကမ္းတတ္သြားခဲ့ျပီ ။ အိပ္ခ်ိန္ နည္းသြားခဲ့ျပီတဲ့ ။ ငါစဥ္းစားတယ္။ အခုုအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရးပ်က္ခံႏိုုင္ဖိုု႔ စာသင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳအိပ္ခဲ့တာလားေပါ့ ။ ငါ့မွာေမြးေန႔ေရာက္သြားတိုုင္း ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေမြးေန႔ဆိုုတာ တရား၀င္ေသာက္သံုုးခြင့္ကိုု အပိုုင္စားရတဲ့ ေန႔ရက္အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ထားလိုုက္ရတာပါပဲ ။ ဟက္ပီးဘက္ေဒးဟာ ငါမေအာ္ႏိုုင္တဲ့ကီး ၊ ငါမ်ွားလိုု႔မိတဲ့ငါး ။

၃၁

မေသာက္ရေသးတဲ့ေကာ္ဖီဟာ ေအးစက္ေနခဲ့ျပီး စားပြဲ၀ိုုင္းဟာ အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ငါဟာ ကမၻာတစ္ခုုလံုုးကိုု အေလာင္းအစားလုုပ္ျပီးရံႈးခဲ့ရတဲ့သူလိုု ဇြတ္ေၾကကြဲပစ္လိုုက္တာပဲ ။ ပြဲျပီးေပမယ့္ မီးမေသခဲ့ဘူးဆိုုတာကိုု ငါသိခဲ့ရတယ္။ ခင္းထားတဲ့ဖ်ာေလးကိုု အားနာတယ္။ လက္ႏွစ္ခုုကိုုထပ္တာမ်ားဘာခက္တာမွတ္လိုု႔ နားစည္ကြဲေအာင္ငါေအာ္တတ္ခဲ့ေသးတယ္ ။အသဲကြဲတဲ့အေၾကာင္းကိုု ပံုုၾကီးခ်ဲ ႔ ရမယ္ဆိုုတဲ့ ဥပေဒသမ်ား ။ ကိန္းရွင္ေတြရဲ ႔ တန္ဖိုုးကိုု ထည့္မတြက္မိတဲ့ ပုုစၦာ ဟာ အနာေပါ့။ မသင္လည္း တတ္ခဲ့တာ လြမ္းရင္ ႏႈတ္ခမ္းသားကိုု ေအးျမေစတဲ့ ဘီယာကိုု အရသာခံေသာက္မယ္ ။ မီးခိုုးေငြ႔ေတြလြင့္ပ်ံသြားတာကိုု မႈတ္ထုုတ္ေငးၾကည့္မယ္။ လိုုတာထက္ပိုုေအာ္ခဲ့လိုု႔ အသံ၀င္ခဲ့ရတယ္။

၃၂

ဒါဟာ ေပၚလစီကား ။ အစိုုးရရဲ ႔ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ၊ ဆည္ေဆာက္လုုပ္ေရး ၊ ႏိုုင္ငံသားေကာင္းဇာတ္လမ္းေတြဟာ ငါ့အတြက္ ဒါဟာ ေပၚလစီကားလိုု႔ မွတ္ရတာပါပဲ ။ ေပၚလစီကားဆိုုတာ ငါတိုု႔ကိုု မႈိင္းတိုုက္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားတာ ၊ အခ်ိဳသတ္ျပီး ငါတိုု႔ကိုု ေျပာင္းလဲခ်င္လာေအာင္ စည္းရံုုးဆြဲေဆာင္တာ ။ ဘာကိုုမွ မယံုုၾကည္ဘဲ သံသယမ်က္မွန္တပ္ျပီး ၾကည့္ဖိုု႔ လံုုေလာက္တဲ့ အေနအထားတစ္ရပ္ကိုု ငါရရိွခဲ့တယ္။ အလိမ္အညာ ရာခိုုင္ႏႈန္းက ငါးဆယ္ ျဖစ္ပါေစ ငါတိုု႔ဟာ ရာႏႈန္းျပည့္ သတ္မွတ္ႏိုုင္လာၾကတယ္။ ေပၚလစီေတြက ႏိုုင္ငံတစ္ႏိုုင္ငံအတြက္ အေရးၾကီးေၾကာင္းငါသိရတဲ့အခါ  ေပၚလစီေတြကိုု ငါ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္မုုန္းတီး ေနခဲ့ျပီ ။ ငါ့ေဒါသဟာ ေရာင္စံုုမီးပန္းေတြလိုု ဖူးပြင့္ေနခဲ့ျပီ ။ ႏိုုင္ငံေရးဆိုုတာကိုု ငါေ၀းခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းတရားထဲက တစ္ခုုေပါ့ ။

၃၃

ဒီေလာက္ထိေအးျမခဲ့တာေတာင္ ႏွင္းေတြမကုန္ေသးဘူးဘဲ ။ အေကာင္းဆိုရင္ ငါတို႔က အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ႀကိဳက္တယ္ ။ စေကာလ္ ဖိနပ္ စီးတယ္ ။ ေအာလ္စတား၀ယ္စီးတယ္။ ဒါေလာက္ေလးကိုုပဲ အေကာင္းစားမွတ္ခဲ့ေတာ့ ငါတိုု႔ဆီမွာ ဒီထက္ေကာင္းတာေရာက္လာခဲ့တာေတာင္ ဒီေလာက္မေကာင္းခဲ့ဘူး။ ေနထိုုင္မႈပံုုစံကိုု ဘယ္လိုု လက္နက္မ်ိဳးနဲ႔တိုုက္ဖ်က္မလဲ ။ ပုုံစံတူေတြထဲမွာ ငါတိုု႔ဟာ ျငီးေငြ႔မႈကိုု ၀ယ္ယူအားေပးျခင္းမရိွဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈကိုု လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူမတူကြဲျပားရင္ သစၥာေဖာက္လိုု႔ ေအာ္ရယ္ပစ္လိုုက္ဖိုု႔ ၀န္မေလးခဲ့ဘူး။ ဒီစာ ကိုု တစ္ရာဖိုုးသံုုးပုုဒ္ စာရင္းသြင္းပစ္လိုုက္ပါေတာ့။ မွတ္သားေလာက္စရာမပါရင္ မင္းတိုု႔က ဘာအတြက္လဲ ဆိုုတဲ့ အ၀န္းအ၀ိုုင္းၾကီးမွာ သုုညသတၱိေတြ ၾကီးသထက္ၾကီးမား ။ ဟုုတ္တယ္ အဲ့ဒါ စံႏႈန္းအေသေတြ ။ အသက္၀င္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ၾကီးထြားမႈ မရိွေတာ့တဲ့ စံႏႈန္းအေသေတြ ။

၃၅

ဘာေၾကာင့္ရပ္ရပ္ ေဘးခ်ရပ္  ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုု အျမန္သင္ယူလိုုက္ရတာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ခ်ခ် ေဘးရပ္ခ် ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ေတာင္ဆင္းလမ္းတေလ်ွာက္က ကားေတြကိုုလႈပ္ရမ္းကခုုန္ေစသတဲ့လား။ ေရဘူးတစ္ဘူး ဦးထုုပ္ေဆာင္းျပီး သူမ်ားေတြေသာက္တဲ့ပင္လယ္ေရကိုု အနံ႔လိုုက္ခံေနတဲ့သူေတြဟာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔  ေန႔စဥ္အလုုပ္ေတြကို မရပ္မနား ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့တာလဲ ။ ဘယ္သူေတြလဲဆိုုေတာ့ ငါတိုု႔ရပ္ကြက္ထဲက ေငြေၾကးမရတဲ့အလုုပ္လုုပ္သူေတြေလ။ ငါလည္း သိပ္စပ္စုုတယ္။ သူတိုု႔ေျပာတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြဆိုု အမွတ္ရေနေလ့ရိွတယ္။ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ ရနံ႔ခံမုုဆိုုးေတြလိုုဘ၀မ်ိဳးဟာ ငါတိုု႔၀န္းက်င္မွာ မနည္းမေနာပါလား ။  ငါတိုု႔ကေကာ ဘယ္လိုု မုုဆိုုးမ်ိဳးလဲ ။ မုုဆိုုးဆိုုတာ သားေကာင္အတြက္ေတာ့ သားေကာင္ပါပဲ ။ အလွည့္အေျပာင္းဟာ စီရရီပြင့္ခဲ့တာပါပဲ ။

၃၆

ဟဲလိုုဆိုုတာ ငါ့အတြက္ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းပဲ ။ အဲ့ဒီဆူးကိုု စနစ္တက် စိုုက္ပ်ိဳးဖိုု႔ အိမ္နားက ဖုုန္းဆိုုင္ကိုု အခ်ိန္မွန္သြားရတယ္။ မအားဘူး အလုုပ္လုုပ္ေနတယ္ဆိုုတဲ့ ဟဲလိုုပိုုင္ရွင္ၾကီး ေျပာစကားကိုု ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္တယ္။ ဖုုန္းလိုုင္းက အသံေတြဟာ နားထဲကိုု တိုုက္ရိုုက္၀င္သြားခဲ့တာပဲ ဘယ္တုုန္းက ေျမေပၚ က်ခဲ့တာရိွလိုု႔လဲ ။ ငါျပံဳးတယ္။ ေတြးေတြးျပီျပံဳးတယ္။ ျပံဳးျပံဳးျပီးျပန္ေတြးတယ္။ တစ္ေယာက္စကားသံကိုု တစ္ေယာက္ အလြတ္ရေအာင္လုုပ္ဖိုု႔မလြယ္ကူလွေတာ့ လူၾကံဳနဲ႔ စာထည့္ရတယ္။ ဘုုရားစာလိုု အလြတ္ရေနတဲ့ဖုုန္းနံပတ္ေတြဟာ ဆင္းရဲမြဲေတတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ ဦးေႏွာက္ကိုု အေၾကာင္းမဲ့သံုုးျဖဳန္းေနရတယ္ဆိုုတဲ့ ျပယုုဂ္ေပါ့ ။ ေခတ္ၾကီးရွည္လ်ားလာတာနဲ႔အမ ွ် မွတ္ဥာဏ္ေတြတိုုတိုုသြားတယ္ ။ ဟဲလိုုဆိုုတာ ငါ့အတြက္ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းပဲ ။

၃၇

ေကာင္းကင္ေပၚလႊတ္တင္လိုုက္တဲ့စြန္ဟာ ဓာတ္ၾကိဳးနဲ႔ ညိွျပီး ၾကိဳးျပတ္သြားတယ္ ။ အျမီးမပါတဲ့စြန္ဟာ အထီး ၊ အျမီးပါရင္ အမ ၊ အျမီးတန္းလန္းနဲ႔ စြန္လႊတ္ရင္ ငါတိုု႔ဆီမွာ Beginner ပဲ ၊ အသစ္ကေလး ပဲ ၊ မႏူးမနပ္ကေလး ပဲ ၊ စြန္ပါးမ၀တဲ့ အတတေကာင္ပဲ ။  ဟုုတ္တယ္ ငါ့ကိုယ္ငါ မွတ္မိေနတဲ့ အမည္နာမေတြကိုု ငါရြတ္ဆိုုေနခဲ့တာ။ ရစ္လံုုးကိုု ဘယ္လိုုကိုုင္တြယ္မလဲ တိုု႔ ၊ စြန္လႊတ္နည္းတိုု႔သာ ရိွခဲ့မယ္ဆိုုရင္ ငါလည္း စာေတြ အသည္းအသန္ ဖတ္ခဲ့မွာပဲ ။ ငါေ၀းတယ္ ။ ေ၀းတဲ့အေၾကာင္းကိုု ထပ္ခါထပ္ခါ ၾကားရတဲ့အခါ သူတိုု႔နဲ႔ပါ ငါေ၀းသြားတယ္။ ၾကိဳးျပတ္သြားတဲ့စြန္ေနာက္ကိုု ငါတိုု႔ေတြတစ္သိုုက္ အေမာတေကာ လိုုက္ၾကတယ္။ သူတိုု႔နဲ႔ငါေ၀းသြားတဲ့အခါ ငါ့ေနာက္ကိုု ဘယ္သူမွလိုုက္မလာၾကဘူး။ အိမ္ထဲမွာ မွန္စာတိုုက္ဖိုု႔ ေကာ္မႈန္႔ေတြ ဖန္စေတြနဲ႔ ငါ ေပ်ာ္ပါးေနခဲ့တယ္။ ငါ့စြန္ဟာ တိုုက္ဖိုု႔ ခိုုက္ဖိုု႔၀ါႆနာမပါခဲ့ဘူး။ ေလထဲ မွ အျမီးတဖ်တ္ဖ်တ္လူးရင္း တိမ္ေတြထဲထိ ထိုုးတက္သြားတာမ်ိုဳးေပါ့ ။

၃၈

မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့တဲ့အရာေတြကိုု ထပ္တလဲလဲ ညည္းထြားေနရင္ ငါ သိပ္အျမင္ကပ္တာ။ ဟိုုးတုုန္းက ဆိုုရင္ေလ ၊ ငါသာ ဒီလိုု မလုုပ္ခဲ့ရင္ေကာင္းမွာ  အစရိွသျဖင့္ ေနာင္တနဲ႔ ယက္လုုပ္ထားတဲ့ အေတြးေစာင္ၾကီးျခံဳလိုု႔ ။ ကိုုယ္ မႏွစ္ျမိဳ ႔ တဲ့အက်င့္တစ္ခုုကိုု ကိုုယ့္မွာ ျပန္ေတြ႔လိုုက္ရတဲ့ေတာ့ ငါနဖူးေၾကာေတြတြန္႔သြားတယ္။ ဖြင့္ထုုတ္ပစ္လိုုက္ဖိုု႔မရဲ ခဲ့တဲ့အေျခအေနမွာ ျမိဳသိပ္ခဲ့ရတာကိုု ငါ့ကိုုငါ တည္ျငိမ္လြန္းလွတယ္ထင္တာ ။ ငါက တကယ္မျပည့္တဲ့အိုုးပါ ။ ျဖည့္ဖိုု႔မၾကိဳးစားခဲ့တဲ့အိုုးဆိုုရင္ ပိုုမွန္မယ္။ ငါ့ကိုုယ္ငါ လွ်ံထြက္သြားတယ္ထင္တဲ့ ဘ၀င္မ်ိဳးနဲ႔ ။ အစားမ်ိဳးစံုုမစားဖူးေတာ့ ဒီထမင္းနဲ႔ ဟင္းကိုု အၾကိဳက္ဆံုုးပဲ လိုု႔ အခြင့္ၾကံဳတိုုင္းေျပာေလ့ရိွတယ္။

၃၉

အဲ့ဒီကန္က လူစားတယ္။ တစ္ႏွစ္ကိုု တစ္ေယာက္ အနည္းဆံုုးပဲ ။ ဒီလိုုနဲ႔ ငါဟာ ေရကူး မတတ္ခဲ့ဘူး။ ငါ့အိမ္က ငါ့ကိုု ေရကန္နားမွာ ေပးမေဆာ့ဘူး။ လူစားတယ္ဆိုုတဲ့ကန္ဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခမ္းေျခာက္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကြင္းျပင္ အလြတ္ၾကီး ျဖစ္လာတယ္။ လူေတြ ေဘာလံုုးကန္ၾကတယ္။ အဲ့ဒါ ကန္ၾကီး ၀ဋ္လည္တာ လိုု႔ ငါေတြးမိေသးတယ္။ ၾကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္းနဲ႔ ငါတိုု႔ဟာ မနီးစပ္ႏိုုင္ၾကဘူး။ ေဘာလံုုးကြင္းျပင္လြတ္ၾကီးျမင္ေနရတာေတာင္ ကန္ေတြက လူစားတတ္တယ္လိုု႔ ငါယံုုေနတုုန္း ။ အႏၶေတြၾကားမွာ မရွင္သန္လိုုဘူး ။ အဲ့ဒီစာေၾကာင္းကိုု ငါနားမလည္ဘူး။ အခုုေတာ့ နားလည္စ ျပဳလာပါျပီ ။ ေနာက္က်ျခင္းဆီကိုု ငါ ေျခတစ္ဖက္ကၽြံေနျပီလားဆိုုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ထံုုထိုုင္းအံုု႔မႈိင္းေနခဲ့တာ ။ အဲဒီတိမ္ေတြက လူစားတယ္သိလား ။ ဒီစာကိုုလည္း မဖတ္နဲ႔ ။ လူစားတယ္ ။ ငါ့အလြမ္းကိုုလည္း မျမင္မိေစနဲ႔ လူစားတယ္။ 

၄၀

အလွဴအိမ္ထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ငါ့ဖိနပ္မရိွေတာ့ဘူး။ အရင္ဘ၀တုုန္းက ငါခိုုးခဲ့လိုု႔ ျပန္ခံရတာတဲ့ ။ ငါ့မွာ ဖိနပ္လည္းေပ်ာက္ရေသး ငါမမီလိုုက္ မသိလိုုက္တဲ့ အရင္ဘ၀ ရဲ ႔ ျပစ္မႈကိုု ဒဏ္ခံရေသး။ ကိုုယ့္ပစၥည္းကိုုယ္ေပ်ာက္ရင္ေတာင္ သူခိုုးကိုုပဲ ေက်းဇူးေျပးတင္ရေတာ့မလိုု ။ ငါလက္မခံေပမယ့္ ငါက စြပ္စြဲခံရတာပါပဲ ။ က်ဴးလြန္ခံရသူဟာ အျပစ္တင္ခံရျခင္းကိုု ထမင္းစားေရေသာက္သလိုု လြယ္လင့္တကူ စားသံုးရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမဟုတ္သလို တျမည့္ျမည့္ေလာင္ကၽြမ္းမယ္။ ငါ ထဆဲလိုက္တဲ့အခါ ငါလူ႐ိုင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခံရတယ္။ ငါႏွင့္ ငါ့ထံ ခပ္ျမန္ျမန္လာခဲ့တဲ့ ျမားေတြ။

၄၁

တခ်ိဳ ႔ေကာင္ေတြဆိုု ငါသိပ္နားမလည္ဘူး။ သူမ်ားကိုုက်ေတာ့ ေယာက္ဖ ေခၚျပီး သူတိုု႔ျပန္အေခၚခံရေတာ့ မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ရင္းႏွီးသမႈနဲ႔ ေခၚတယ္ဆိုုေပမယ့္ ငါတိုု႔ေတြဟာ ပါးစပ္ကေလးနဲ႔ အသားယူလိုုက္ရမွ ။ လိင္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ ေစာ္ကားမႈဆိုုတာ ဆယ္စုုႏွစ္တစ္စုု အတြင္းမွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ထူးျခားစကားလံုုးပဲ ။ ခႏၶာေကာက္ေၾကာင္းကိုု ေငးၾကည့္ရင္းငါတိုု႔ရြတ္လိုုက္တဲ့ ဘယ္ညာဘယ္ညာ စေနာက္မႈဟာ ေကာင္မေလးကိုု ရပ္တန္႔သြားေစတယ္။ မ်က္ႏွာကေလး ဟာ ရွဲခနဲ ရဲသြားတယ္။ သန္မာထြားၾကိဳင္းတယ္ လူတကာအလယ္......... သီခ်င္းဟာ ဇာတ္တိုုက္စရာမလိုုပဲ ငါတိုု႔အဖြဲ႔ဆီက လႊင့္ပ်ံ ထြက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးက လွည့္ေျပာတယ္ ။ နင္တိုု႔မွာ ညီမေတြ ၊ အမေတြ ၊ အေမေတြ မရိွၾကဘူးလားတဲ့ ။ ျငိမ္သက္ျခင္းဟာ ခဏတာ အလည္လာခဲ့ျပီး မေျပာင္းမလဲ ဆက္လက္ခရီးႏွင္ခဲ့ရတာပါပဲ ။ ဘယ္ကိုုမွလည္းမေရာက္။ဟုုတ္တယ္ ဒါဟာ ပဲ့တင္သံေတြျခံဳၿပီး ျမံဳေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း။ အသစ္အဆန္းဟာ က်ားကန္ၿပီး ကုန္း႐ုန္းထလာခဲ့တယ္။ ဒီမိုုကေရစီ ရေတာ့မယ္ဆိုုလား။

၄၂

စၾကာဟာ ေလနည္းနည္းတိုုက္တာနဲ႔လည္ေနေတာ့တာပဲ ။ စၾကာ စက္မခါ ဆိုုတဲ့ ဂါထာကိုု ရြတ္လိုု႔ ငါတိုု႔ ဆရာမ ကအျမဲေျပာတယ္။ စာက်က္ရင္ စာမခက္ဘူးလိုု႔ ထပ္ဆင့္ရွင္းျပတယ္။ စာက်က္ျပီး စာမတတ္ခဲ့တာကိုု ငါလည္း ဘြဲ ႔လက္မွတ္ၾကီး ကိုုင္ျပီးတဲ့အခါမွ သိရျပန္တယ္။ ငါတိုု႔ ဘာစာေတြကိုု က်က္ရမွာလဲ ။ နင္ဟာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ဖိုု႔ေကာင္းတာပဲ လိုု႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေအာ္ဟစ္ခံရျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ငါဟာ စိတ္ညစ္စရာကိုုပဲ စိုုက္ပ်ိဳးေနတဲ့  ပ်ိဳးခင္းၾကီးျဖစ္လာတယ္။ ငါ့ဆီက ပြင့္တဲ့ပန္းဟာ ဘယ္လိုု္ပန္းမ်ိဳးျဖစ္မွာလဲ ။ အေရာင္းသမားဘ၀ ကိုု ေျခစံုုပစ္၀င္ဖိုု႔ အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖတယ္ ။ မားကတ္တင္းကိုု ဘယ္လိုုနားလည္သလဲတဲ့ ။ ဘယ္လိုုမွနားမလည္တဲ့အေၾကာင္းကိုု နားလည္သလိုုလိုုနဲ႔ ငါေျဖခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ငါက်က္ထားတဲ့စာထဲမွာ အဲ့ဒါေတြ မပါဘူးဆိုုတာ ငါမသိဘူး။ စၾကာဟာ ပန္းအိုုးထဲမွာ အဆတ္မျပတ္ လည္ေနတဲ့ ႏွစ္ေတြ ။

၄၃

မဟာစည္က ပိုုေကာင္းတာ ၊ မိုုးကုုတ္ကပိုုေကာင္းတာ တရားရရာရေၾကာင္းကိုု ေဆြးေႏြးတာထက္ ဂုုဏ္တုုဂုုဏ္ျပိဳင္စကား၀ိုုင္းေတြ ။ ငါ့ဘာသာ ပိုုေကာင္းတာ ၊ နင့္ဘာသာက လူသတ္၀ါဒ အားေပးတယ္  ဆုုိတဲ့ ျငင္းခုုန္မႈေတြ ၊ အျပစ္ဖိုု႔မႈေတြဟာ ငါ့ရဲ ႔ ရွင္သန္ၾကီးထြားလာတဲ့ အသိဥာဏ္ကိုု ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးခဲ့တာ။ ငါ့ေဘာ္ဒါေကၽြးတဲ့ထမင္းကိုု ငါခ်က္ခ်င္းမစားရဲဘူး။ သူ႔အိမ္မွာ ပြဲလုုပ္လိုု႔ ဖိတ္တာကိုု ခ်က္ခ်င္းမသြားရဲဘူး။ စစ္အစိုုးရကိုု ဘာမွန္းေသခ်ာမသိဘဲ ေၾကာက္ေနခဲ့သလိုု ငါ့သူငယ္ခ်င္းကိုု ငါေၾကာက္ခဲ့တယ္။ သူကိုုးကြယ္တဲ့ ဘာသာကိုု ငါလန္႔ခဲ့တယ္။ လူကိုုလူလိုု႔ျမင္ဖိုု႔ အတြက္ ငါရင္းခဲ့ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြ ။ ငါရင္းခဲ့ရတဲ့ သံသယေတြ ။ ငါရင္းခဲ့ရတဲ့ ခင္မင္မႈေတြ ။ အခုုေတာ့လည္း ငါတိုု႔ေတြဟာ တစ္ေယာက္အလြမ္းကိုု တစ္ေယာက္ စားသံုုးေပးႏိုုင္တဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ ႔မႈေတြနဲ႔ ၊ ယံုုၾကည္ခ်က္ကိုုယ္စီကိုု ဦးထုုပ္ခၽြတ္အေလးျပဳႏိုုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ကိုုယ္စီနဲ႔ ။ ကဲ မလွဘူးလား။

၄၄

ဘ၀ဆိုတာ အတၱကိုခ်ဲ ႔ထြင္ျခင္းပဲ လို႔ ငါသေဘာေပါက္ခဲ့တာ ကို ငါရွက္လို႔မဆံုးဘူး။ တစ္ပါးသူကို ဦးစားေပးရမယ္။ ကူညီရမယ္ လို႔ ငါသင္ၾကားခံခဲ့ရတာကိုး။ အျဖဴေရာင္သိုင္းသမားျဖစ္ခ်င္တဲ့ငါဟာ မုန္႔ဖိုးမရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရွ ႔မွာ မုန္႔ထုတ္စားဖို႔ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနခဲ့တာမ်ိဳးကို ငါနားမလည္ဘူး။ ငါနားမလည္တဲ့အေၾကာင္းကို အေျဖမရွာပဲ သိပ္ၾကိဳက္လြန္းတဲ့မုန္႔ဆိုရင္ ငါဖြက္ျပီးစားတတ္လာတယ္။ လိပ္ျပာလံုတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးလဲ ။ ေရြးခ်ယ္စရာမ်ားလြန္းလွတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အားနာျခင္းကို ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္လို႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ငါအားနာခဲ့တယ္။ အားနာတယ္ဆိုတာ အညံ့ခံျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဖြင့္ဟျခင္းကို ပိတ္ပင္လိုက္တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ပဲ ဆိုတာ ငါမသိခဲ့ေလဘူး။ မပြင့္မလင္းနဲ႔ ကိုယ့္အနာကိုု ပိုးေမြးသလိုေမြးခဲ့တဲ့ ရက္မ်ား ။

၄၅

အေမွာင္ျခမ္းေတြဆီကို အေရာက္မ်ားေတာ့ အေမွာင္ေရာင္ၾကီးပဲ ေခါင္းထဲမွာလင္းေနခဲ့တယ္။ အိမ္ထဲကေန အျပင္ထြက္တဲ့အထိ ငါ့မွာ ဘယ္သြားရမွန္းမသိေသးဘူး။ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ရင္ တစ္စံုတစ္ခုေတာ့လုပ္ျဖစ္မွာပါပဲ ဆိုတဲ့ယူဆခ်က္ၾကီးကို ထမ္းပိုးရင္း တစ္လမ္း၀င္တစ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ မေခၚၾကဘူးဆိုတာ သိသြားတဲ့ေနာက္မွာ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ ငါျပန္ေရာက္သြားတယ္။ စာအုပ္ေတြက အေျဖျဖစ္မလားလို႔ ထိုင္ဖတ္တယ္။ ငါလိုခ်င္တဲ့အေျဖဟာ ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိေသးဘူး။ အဲ့ဒီလိုေန႔ရက္ေတြဟာ နာရီဒိုင္ခြက္ထဲက ေျပးမထြက္ႏိုင္တဲ့ လက္တံေတြလို လည္ပတ္ေနခဲ့တာပါပဲ။ ငါက်က္ျပီးသားစာကို ေက်ာင္းမွာ ျပန္ဆိုရမွာပ်င္းလို႔ စာမရေသးဘူးလို႔ ငါလိမ္ေျပာပစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အျပစ္ေပးခံရတာပါပဲ ။ ျပီးေျမာက္မႈတိုင္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့အက်င့္ ငါက်င့္ရဦးမယ္လို႔ ငါ့ကိုယ္ငါ သတိေပးရင္း ဆရာမ ေရွ ႔မွာ အထစ္အေငါ့မရိွ စာအံေနတဲ့ ဂုဏ္၀င့္မာန္၀င့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ငါပဲ ။ ကဲ ဘာျဖစ္ခဲ့လို႔တုန္း ။

၄၆

ရွမ္းျပည္ကလည္းေျပာေသး ရွမ္းရုုပ္မထြက္ဘူးေနာ္ တဲ့ ။ တစ္ၾကိမ္မက ၾကားခဲ့ရဖူးတဲ့စကားသံေတြဟာ ေဆာင္းနံရံတေလွ်ာက္ကိုု ထိမွန္ျပီး တုုန္ရီစြာျပိဳဆင္းလာခဲ့တယ္။ ပါ၀င္ပစၥည္းကေတာ့ ဗမာလိုု႔ေျပာတာပဲ ရွမ္းျပည္ထုုတ္ကုုန္ျဖစ္သြားတာေတာ့ အေျခအေနအရေပါ့လိုု႔ ခပ္ေနာက္ေနာက္ျပန္ေျပာလိုုက္တဲ့အခါ ေၾသာ္ဒါေၾကာင့္ကိုုး ဆိုုတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ငါ့ကိုုထားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ငါၾကံဳရတဲ့ စတီရိုုတိုုက္ပဲ ။ ငါ့ဆႏၵမပါပဲနဲ႔ ငါ့ကိုု သတ္မွတ္ ၊ ငါ့ကိုုေခ်ဖ်က္တတ္တဲ့အ၀င္းအ၀ိုုင္းၾကီးကိုု ယဥ္ေက်းေသာ လူ႔အဖြဲ ႔အစည္းလိုု႔ေခၚသတဲ့ ။ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးကိုု အဓိပၺာယ္တစ္မ်ိဳးေလာက္သတ္မွတ္ျပီး ပံုုေသကားခ်သတ္မွတ္တတ္တဲ့ ဥာဏ္ပညာကိုု ေလးစားပါတယ္လိုု႔ ခပ္ရြဲ႔ရြဲ ႔ ငါေျပာပစ္လိုုက္တယ္။ ငါဗဟိုုျပဳအဖြဲ ႔အႏြဲ ႔ေတြနဲ႔ ငါလည္းဗမာ စစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုု ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုု လိုုက္လိုုက္ရွင္းျပေနရတာ အဆန္းၾကီးပဲ ။ ငါဘာအတြက္လဲ ။ ငါ့အတြက္ဘာေတြရိွမလဲ ။ ငါ့ကိုုဘယ္သူကတည္ေဆာက္ေနတာလဲ ။ ေမးခြန္းေတြကသာ အသက္ပိုုရွည္ခဲ့ျပီး အေျဖေတြက သက္တမ္းတိုုၾကတယ္။ ပံုုေသကားခ် ပံုုရိပ္ေတြနဲ႔ တိုုင္းျပီး ပံုုသြင္းခံရတဲ့ ထူထူအအ ငါ့ငယ္ဘ၀ ။

၄၇

မီးခိုုးေငြ႔ေတြဟာ အျမင့္ကိုုေရာက္ရင္ေပ်ာက္သြားတယ္။ မွန္လားမမွန္လားေတာ့ငါလည္းမသိဘူး။ အျမင့္ကိုုေရာက္ရင္ ေပ်ာက္သြားမွာစိုုးလိုု႔ ငါအျမင့္ကိုုေၾကာက္တယ္။ ဟိုုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မေမးမစမ္းဘဲနဲ႔ ယံုုၾကည္ထားလိုုက္တဲ့ ငါ့အေတြးပဲ ။ ငါ့အေတြးဟာ မီးလိုုပူျပီး ငါ့အေတြးဟာ အေႏြးထည္ေတြလိုု လံုုျခံဳတယ္။ ငါ့အေတြးဟာဘယ္ကိုုမွ မေရာက္ခဲ့ဘူး။ ေမ်ွာ္စင္ခပ္ျမင့္ျမင့္ေတြကိုု ငါေငးၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ အျမင့္ကိုု ေရာက္လိုု႔မျဖစ္ဘူးလိုု႔ ငါေတြးတယ္။ တစ္ခါသား ဘယ္လိုုျဖစ္တယ္မသိ အျမင့္တစ္ေနရာကိုု ငါေရာက္သြားတယ္။ အေပၚစီးကေနျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတခ်ိဳ ႔ကိုု ငါရရိွခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုုန္းက ကင္မရာေတြ ေပါေပါသီသီ မသံုုးႏိုုင္ေသးတဲ့ေခတ္ ။ ရန္ကုုန္ေရာက္ေတာ့ငါေနရတာက အျမင့္ဆံုုးအလႊာ ။ ၀ရန္တာကေန လမ္းမကိုုေငးၾကည့္တဲ့အခါ လူေတြက ေသးသထက္ေသးသြားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အျမင့္ေရာက္တဲ့သူေတြဟာ ေအာက္ေျခကိုု မျမင္ႏိုုင္ၾကတာပါလားဆိုုတဲ့ အေတြးတစ္ခုုနဲ႔အတူ ငါဟာ အျမင့္ကိုုတက္ဖိုု႔ၾကိဳးစားတယ္ ။ သိပ္ရယ္စကားေကာင္းခ်င္ေကာင္းေနေတာ့မွာပဲ ။ ငါျငင္းျပီး ငါက်င့္ၾကံခဲ့တဲ့ ငါ့တရားေတြ ။

၄၈

အိပ္ယာခင္းေတြဟာ သပ္ရပ္လွပေနရင္ ဘာအဓိပၺာယ္မ်ိဳး ရိွေနမွာလဲလိုု႔ ေမးခြန္းမထုုတ္တတ္ခင္က ငါၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ဆင္ဆာျဖတ္ဗီဒီယိုုကားေတြဟာ ေပါေတာေတာႏိုုင္မွန္းငါမသိခဲ့ဘူး။ ပန္းပြင့္ေလးျငိဳးေရာ္သြားျပီး တရံႈ ႔ရံႈ ႔ငိုုေနတဲ့မင္းသမီးပါ၀င္တဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ဘာကိုုေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တာလဲ ။ ပရိတ္သတ္ဆီကိုု ဘယ္လိုုသတင္းစကားေတြပါးခ်င္တာလဲ ။ ငါလည္းေသခ်ာမသိေပမယ့္ လိင္ကိစၥဟာ ေရထဲမွာလမ္းေလ်ွာက္ခဲ့တဲ့ႏြားေျခရာေတြလိုု အေဖ်ာက္ခံခဲ့ရတာပါပဲ ။ ႏိုုင္ငံေရးပ်က္လံုုးဆိုုရင္လည္း ငါတိုု႔ဟာ ခိုုးျပီးနားေထာင္ရတာပါပဲ ။ အုုပ္ခ်ဳပ္သူ မေကာင္းေၾကာင္းေျပာဖိုု႔ အဲ့ဒီေခတ္မွာ ဘယ္သူမွမေနရဲဘူး။ အရာ၀တၳဳတစ္ခုုခုုကိုု တစ္စံုုတစ္ရာနဲ႔ ဖုုံးလႊမ္းလိုုက္တာနဲ ႔ ေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုုပါေရာလား ။ ငါလည္း သိစိတ္မဲ့ေမ်ွာပါ ယံုုၾကည္ခဲ့ရတာပါ ။ ျပတင္းတံခါးေတြကေန ေငးၾကည့္လိုုက္ေတာ့မွ ဖုုန္ေတြသဲေတြခ်ည္း၀င္လာတယ္။ ေလေျပေအးဟာ ေႏြးသထက္ေႏြးလာမယ္လိုု႔ ထင္တဲ့သူက ထင္မွာပဲ ။ ဟိုုဟိုုဒီဒီသြားခဲ့တယ္ဆိုုတာ ေခၚတဲ့သူေတြ ရိွလိုု႔သာပဲ ။ ကိုုယ့္လမ္းကိုုယ္မေဖာက္သလိုု ေလ်ွာက္ရမွာလည္း သဲတရွပ္ရွပ္ ေတြ ။

၄၉

လိုုတာထက္ပိုုေအးျပေနတဲ့ေဆာင္း အေပၚ ငါမႏွစ္ျမိဳ ႔ဘူး။ ငါတိုု႔ကိုု ေႏြးေထြးေအာင္ လႊမ္းျခံဳေပးထားတဲ့ ပညာေရးလည္းမရိွဘူး။ ပညာေရးဆိုုတာဘာလဲလိုု႔ အေျဖမေပးႏိုုင္ခင္ ငါေမာင္းတဲ့ဆိုုင္ကယ္ဟာ ႏွင္းေတာထဲကိုု တိုုး၀င္သြားခဲ့တယ္။ ပညာေရးဆီကိုုေရာက္ဖိုု႔ မနက္အေစာၾကီးထရတယ္။ ပညာေရးဆီကိုုေရာက္ေတာ့ ငါ့လက္ေတြဟာ ေအးခဲေနျပီး က်ဥ္ခဲေနတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုု လက္ေမာင္းေတြေညာင္းတဲ့အထိ ထိုုင္ပြတ္ရတယ္။ ပညာေရးဆီကိုုေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်ေၾကးအျဖစ္ ထိုုင္ထလုုပ္ရတယ္ ။ ေက်ာက္သင္ပုုန္းဖ်က္ရတယ္။ စာတစ္ပုုဒ္ကိုု အလြတ္ဆိုုႏိုုင္မွ အိမ္ျပန္ဆိုုေတာ့လည္း ပညာေရးဆီမွာ ေနာက္ဆံုုးက်န္ခဲ့ရတာပါပဲ ။ ပညာေရးဟာ ငါ့အတြက္ ရယ္စရာၾကီးပဲ ။ ပညာေရးဟာ ငါ့အတြက္ ေရာက္ေအာင္သြားရတဲ့ ခရီးတစ္ခုုပဲ ။ ေရာက္သာသြားျပီး ဘာလိုု႔လာခဲ့မွန္းမသိတဲ့ ခရီးတစ္ခုုပဲ ။ ႏွင္းေတြကိုု ထိုုးခြဲလိုုက္တဲ့ ငါ့ဆိုုင္ကယ္မီးလိုုမ်ိဳး ပညာေရးက ငါ့ဘ၀ေရွ ႔ေရးကိုု လမ္းျပေစႏိုုင္တယ္ဆိုုတာကိုု ငါမသိခဲ့ဘူး။ သင္ျပသူေတြကိုုလည္း နားေထာင္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ဘူး။ မသိျခင္းဟာ ေဆာင္းကမ္းပါးမွာ ေအာင္ပြဲခံျပီး အလံတလူလူ လႊင့္ခဲ့ျခင္း ။

၅၀

အေမွာင္ခန္းထဲက ေလွကားေတြဟာ အျမင့္ကိုု ထိုုးတက္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ျမင့္မွန္းမသိေပမယ့္ အခ်ိန္ယူျပီးတက္ရမယ့္ေလွကား ျဖစ္တာကိုုေတာ့ ငါသိခဲ့တယ္။ ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းၾကည့္တယ္။ အနည္းငယ္ေညာင္းညာေပမယ့္ တက္လက္စၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့ အဆံုုးထိေတာ့ ေရာက္ေအာင္တက္ရမွာပဲေလ။ ဒီလိုုန႔ဲ ငါဟာ ေလွကားတစ္၀က္ကိုုေရာက္လာတယ္။ ေလွကား လက္ရမ္းေတြမွာ ဆူးၾကဲထားတာေတြ ၾကံဳရတယ္။ ငါတက္ေနတဲ့ေလွကားဟာ တစ္ေျဖာင့္တည္းရိွသလိုု တစ္ခါတစ္ေလ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားလိုုမ်ိဳးလည္းၾကံဳရတယ္။ လမ္းတေလ် ွွာက္ဟာ လြမ္းေလာက္တဲ့ အတိတ္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ ။ ပ်ံ ႔ၾကဲေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး၀တ္အထည္မ်ား ၊ မီးေရာင္မွိန္ျပျပမွာ ရိပ္ခနဲလႊင့္ပ်ံသြားတဲ့ အတြင္းခံမ်ား ၊ ဖင္စီခံ အတိုုမ်ား ၊ အသံဆိုုးၾကီးေတြ ၊ ကြန္ဒံုုးေပါက္သြားလိုု႔ ျပန္ေျပးဆင္းလာတဲ့ လူတခ်ိဳ ႔ကိုုလည္း ငါေတြ႔တယ္။ အေမွာင္နက္နက္ၾကီးထဲကိုု ကမူးရွဴးတိုုး တက္သြားျပီး အလင္းမွိန္ျပျပကိုု ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတဲ့ ငါတိုု႔ေခတ္ၾကီး ။ ငါတိုု႔ကိုုယ္တိုုင္ဟာ အလင္းတစ္စက္ပဲလိုု႔ ငါတိုု႔သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုုမရေတာ့တဲ့ နာတာရွည္ေရာဂါၾကီးနဲ႔ ေလွကားကိုု မနည္းအားျပဳတက္ေနရတယ္။ ေလွကားဟာ တက္လိုုက္ဆင္းလိုုက္နဲ႔ ငါ့ကိုုခါးေစာင္းတင္ျပီး ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တာေပါ့ ။

၅၁

ေစာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ထပ္ထပ္ လူက ေႏြးမလာဘဲ ခႏၶာကိုုယ္ၾကီးသာ ေလးလာတယ္။ တခ်ိဳ ႔အခ်မ္းေတြကိုု ေျဖေဖ်ာက္ဖိုု႔ ေစာင္ေတြက မစြမ္းခဲ့ဘူးဆိုုတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ငါသိခဲ့တယ္။ သြားေတြက်ဥ္သြားတဲ့အထိ ေရကိုုေသာက္ရတာ ။ ေျခဖ၀ါးေတြက ၾကမ္းခင္းကိုု မထိခ်င္ မနင္းခ်င္ဘဲ အိပ္ယာထဲကေန လုုပ္လိုု႔ရတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းတစ္ခုုခုုသာ ရိွခဲ့ရင္ အဲ့ဒီအလုုပ္ဟာ ငါ့အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အႏၱိမပန္းတိုုင္ပဲ ျဖစ္မွာ ။ ငါေနတဲ့ျမိဳ ႔က ရာသီဥတုုကိုု ကမၻာ့အေအးဆံုုးေလာက္မွတ္ျပီး ငါပ်င္းရိပစ္ခဲ့တာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာရယ္မဟုုတ္ဘဲ ျမိဳ ႔ဂုုဏ္စြဲျပီး ထူးဆန္းစြာ ဘ၀င္ျမင့္တတ္ခဲ့ေသးတာ ။ ဖားေျခရာခြက္ထဲက ပုုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ဟာ ငါပဲ ။ အဲ့ဒီ ပုုရြက္ဆိတ္ေလးဟာ ဘာရယ္မဟုုတ္တဲ့ ေက်ာင္းခ်င္း ဂုုဏ္ျပိဳင္ၾကတာကိုု အဟုုတ္ၾကီးမွတ္ျပီး ခံစားပစ္ခဲ့ေသးသတဲ့ ။ ကဲ အခုုေကာ အဲ့ဒီနာမည္ၾကီးေက်ာင္းက ေကာင္ေတြဘယ္ေရာက္သြားခဲ့သလဲ လိုု႔ ရင္ေကာ့ျပီး ေမးခြန္းထုုတ္ကာ ဖားေျခရာခြက္ထဲမွာ ပုုရြက္ဆိတ္ဘုုရင္ ျဖစ္ခ်င္ေနေသးတဲ့ေကာင္ ။ အသံေၾကာင့္ေသသြားမယ့္ အေကာင္ေသးေသး အိပ္မက္ၾကီးၾကီးေတြ ။

၅၂

ဟိုုတစ္ေယာက္က မင္းထက္ပိုုေတာ္တယ္လိုု႔ မၾကာခဏၾကားရတဲ့အျပင္ မင္းကအလကားေကာင္ပဲ ဆိုုတဲ့ ႏႈိင္းယွဥ္ ႏွိမ္ခ် အသိအမွတ္ျပဳမႈကင္းမဲ့စကားမ်ိဳးကိုု ခင္ဗ်ားတိုု႔ ၾကားဖူးၾကလား။ မၾကားဖူးရင္လည္း ၾကံဳဖူးၾကမွာပဲေလ ။ ငါတိုု႔ဟာ ႏႈိင္းယွဥ္ကမၻာၾကီးထဲမွာ ႏႈိင္းရ အျဖစ္ ၊ အႏႈိင္းခံအျဖစ္ တစ္လွည့္စီၾကီးျပင္းခဲ့ၾကရတယ္။ အသံုုးမက်မႈရဲ ႔ အႏႈိင္းခံျဖစ္ရတာ ငါတိုု႔ရဲ ႔ စိတ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာဖြံ ႔ျဖိဳးမႈကိုု အတားအဆီးေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ ၊ ဒဏ္ရာေတြအျဖစ္ရွင္သန္ျပီး တစ္ေန႔တျခား စိတ္ေတြျပိဳပ်က္လာတဲ့အထိျဖစ္လာႏိုုင္တယ္ဆိုုတာ ငါ့အ၀င္းအ၀ိုုင္းက မသိဘူး။ ငါကိုုယ္တိုုင္လည္း ေသခ်ာမသိဘူး။ စာေလးေပေလးဖတ္လာတဲ့အခါ ငါတိုု႔ဘ၀ေတြဟာ ထရန္မာ ၊ ငါတိုု႔ အိပ္မက္ဟာ က်ိန္စာေကာင္းကင္ျဖစ္သြားျပီး အနာဂတ္မိုုးဟာ လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထိုုးတတ္တဲ့အရိွိန္အဟုုန္နဲ႔အတူ ငါတိုု႔ကိုု စိုုစြတ္ေစတာပဲ ။ အႏိႈင္းခံရတဲ့ ငါတိုု႔ဟာ ဘယ္လိုု သမိုုင္းက်န္ခဲ့လိုု႔လဲ ။ က်န္ခဲ့မွာမိုု႔လိုု႔လဲ ။ သူတိုု႔မုုန္းသည္ျဖစ္ေစ မမုုန္းသည္ျဖစ္ေစ ငါနဲ႔ ယွဥ္ျပီးႏႈိင္းတဲ့သူေတြကိုု ငါ့မွာ သိသိသာသာခ်ဥ္ခဲ့တယ္။ အခ်ဥ္ေပါက္ခဲ့တယ္။ အရာထင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမႈမရိွခဲ့တဲ့ငါဟာ လူေတြကိုုတစ္ဖက္သတ္ခ်ဥ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေအာင္ပန္းေတြဆင္ခဲ့ရတာေပါ့ ။ ႏႈိင္းရသေဘာမွာ ေမ်ွာေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ ႔အစည္း ။

၅၃

စိတ္ေကာက္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဟာ တစ္ေယာက္န႔ဲတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရင္းႏွီးျပီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္သိၾကသလဲမသိဘူး ။ ငါတိုု႔ဟာ ခ်စ္လိုုက္ရတာနဲ႔ ေခ်ာ့လိုုက္ရတာ မကာမိဘူးပဲ ။ ေကာက္ျပီးခ်စ္ရတာကိုု ရုုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာ ငါေတြ႔ခဲ့တယ္။ ေစာက္သံုုးမက်တဲ့ စိတ္ေကာက္မႈေတြနဲ႔ လူႏွစ္ဦးသားကိုု ေ၀းေစတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ိဳးဆိုုရင္ ငါမႏွစ္ျမိဳ ႔ဘူး။ ကိုုယ္မႏွစ္ျမိဳ ႔တဲ့အရာဟာ ကိုုယ့္ဆီကိုုမွ တည့္တည့္မတ္မတ္ လာတယ္ဆိုတာ သိပ္မွန္တယ္။ စိတ္ေကာက္ျခင္းဟာ အခ်စ္ပဲလိုု႔ ေျပာဖူးတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းမေလးကိုု စကားလံုုးၾကီးေတြသံုုးျပီး စကားရည္လုုခဲ့ဖူးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငါတိုု႔ဟာ လုုပ္စရာမရိွလိုု႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတာပဲ ။ အလုုပ္အကိုုင္မရိွတဲ့အခါ စိတ္ေကာက္ျခင္းဟာ အလုုပ္ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ေစာက္က်င့္ပါလာတယ္။ စိတ္မေကာက္ရရင္ မေနႏိုုင္ဘူုုးဆိုုတာေတြျဖစ္လာတယ္။ ေခ်ာ့တဲ့ေကာင္ေတြကလည္း ဘာထူးလဲ ထိုုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့ ။ စိတ္မေကာက္တတ္တဲ့ငါဟာ ေခ်ာ့ေမာ့ျခင္းကိုု ၾကံဖန္ဂုုဏ္ယူျပီး သေဘာထားၾကီးသေယာင္ေယာင္ကိုုျဖစ္လိုု႔ ။ တစ္ရက္သား ငါ့သည္းခံမႈဟာ အဆံုုးစြန္ထိေပါက္ကြဲခဲ့တယ္။ ၾကာေတာ့လည္း ေဒါသေတြဟာ ျပာမႈန္အျဖစ္ ေလထဲမွာလြင့္ပါသြားမလားေပါ့။ အရိွန္မေရြးေပါက္ကြဲဖိုု႔ ေလာင္စာေတြစုုေဆာင္းေနခဲ့ရတဲ့ သေဘာထားဆိုုးၾကီး ။

၅၄

ကိုုယ္လိုုခ်င္တာကိုုရျပီလား ဆိုုတဲ့ တက္က်မ္း ေၾကျငာဆိုုင္းဘုုတ္ကိုုၾကည့္ျပီး လိုုခ်င္တာရိွမွ ငါတိုု႔ရွင္သန္ရမွာလားလိုု႔ ေတြးျပီးငါျပံဳးမိတယ္။ လိုု္ခ်င္တာမ်ားလြန္းလိုု႔ ရသမ်ွနည္းပါးေနရတဲ့ ေခတ္ၾကီးကိုု ငါတိုု႔မွ မေရာက္ဖူးပဲ ။ ငါတိုု႔ၾကီးျပီးခဲ့ရတာက ေခတ္ၾကီးက မင္းကိုု ဒါေပးထားတယ္ ။ ဒါကိုုပဲ ရေအာင္ယူ ။ အတြန္႔မတက္နဲ႔ ဆိုုတဲ့ေခတ္ၾကီး ။ အဲ့ဒီ ေခတ္ကာလထဲမွာ ၾကီးျပင္းရရင္ ေဘဂိတ္ဟာ ကားဆိုုင္းဘုုတ္ေရးခ်င္ေရးေနရမွာပဲလိုု႔ ငါေနာက္ျပီးေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အံုု႔မိႈင္းညိဳညစ္တဲ့ေကာင္းကင္မွာ ငါတိုု႔ေနသာျခင္းကိုု ေမ်ွာ္လင့္ရတာေတာင္ ဘယ္လိုုေမွ်ာ္လင့္ရသလဲသိလား ။ ခိုုးခိုုးျပီး ေမွ်ာ္လင့္ရတာ။ တခ်ိဳ ႔ဆိုု ေမွ်ာ္လင့္လိုု႔ေကာင္းမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ဇြဲမေလ်ွာ့နဲ႔ ဆိုုတာ ငါေရးဖူးတဲ့ စာစီစာကံုုးေခါင္းစဥ္တစ္ခုုပဲ ။ မုုန္႔လံုုးေတြဟာ အခ်ိန္တန္ရန္ ေရေပၚမွာ ေပၚခဲ့ရသလိုုပဲ ငါတိုု႔ဟာ ေခတ္ေျပာင္းေခတ္လႊဲကာလကိုု ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါတိုု႔ ဘာမွမျပင္ထားဘူးသိလားလိုု႔ အငံုု႔စိတ္နဲ႔ေအာ္ေျပာတယ္။ ငါေျပာသမ်ွကိုု ေလွာင္မယ့္သူေတြကလည္း အဆင္သင့္ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ေသာက္လက္စ ေရေႏြးခြက္ဟာ ေအးစက္ေန ။

၅၅

အမ်ိဳးသားေရးအတြက္ နိုုးၾကားၾကပါစိုု႔လိုု႔ တိုုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခ်က္ကိုု ငါငယ္ငယ္တုုန္းက သိပ္ေၾကြတယ္ ။ ကုုလားဆိုု မုုန္းစရာလိုု႔ျမင္တယ္။ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ဖိတ္တဲ့ ဘာသာေရးပြဲကိုု ငါမသြားရဲဘူး။ မသြားရဲတာကိုု ျပႆနာတစ္ခုုမွန္းငါမသိခဲ့ဘူး။ ငါ့အေတြးမွာ ငါ့ဘာသာက ျမင့္ျမတ္ျပီး က်န္တဲ့ဘာသာေတြက ဥာဏ္နည္းတယ္လိုု႔ထင္ေနတယ္။ အိမ္ကိုုလာတဲ့ ေယေဟာ၀ါသာသနာျပဳေတြကိုု ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနတဲ့ ငါ့ရယ္သံ ။ ငါ့ရယ္သံဟာ မရဏေတးသြား ၊ ငါ့ရယ္သံေတြဟာ ငါ့လမ္းကိုုပိတ္ထားတာ ။ ငါ့ရယ္သံေတြဟာ ေတာအုုပ္ေတြထဲကိုု တိုုး၀င္သြားျပီး သားရဲတစ္ေကာင္အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းသြား ။ ငါ့ရယ္သံဟာ ဘရိတ္ေပါက္ေနတဲ့ကားလိုု ေတြ႔သမွ်၀င္တိုုက္ ။ ဘာသာေရးမွာ ငါ့ဘာသာျမတ္တယ္ သူ႔ဘာသာျမတ္တယ္လိုု႔  ငါျငင္းခုုန္ပစ္လိုုက္ေတာ့ ငါနဲ႔ယွဥ္ျပီး ဘယ္သူမွ စကားမေျပာၾကေတာ့ဘူး။ ငါ့ကိုုယ္ငါေတာ့ ဆရာၾကီးထင္ခဲ့တာပဲ ။ ငါ့ကိုုယ္ငါေတာ့ ဘာသာ သာသနာကာကြယ္သူ သူရဲေကာင္းၾကီးပဲ ။ အခုုေတာ့ ငါရွက္လိုု႔မဆံုုးေတာ့ပါဘူး။ ငါရွက္လြန္းလိုု႔ ငါမုုန္းခဲ့တဲ့ ဘာသာျခားေတြအေၾကာင္းကိုု ငါ့ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္မေျပာခဲ့ဘူး။ ရွက္ရေကာင္းမွန္းမသိတဲ့ ဆိုုး၀ါးမႈၾကီးဟာ ပစ္ရမွာလည္း သဲတရွပ္ရွပ္ဆိုသတတ္။ 

၅၆

တန္ခိုုးရိွတယ္ဆိုုတဲ့ စကားၾကားရင္ ငါတိုု႔ေျပးၾကည့္လိုုက္တာပါပဲ ။ ေျမထဲမွာ ေပၚေတာ္မူ တာတဲ့ ။ ငါတိုု႔ယံုုတယ္ ။ ငါတိုု႔ၾကည္တယ္။ ငါတိုု႔ ယံုုၾကည္တယ္။ ငါတိုု႔ဟာ အသစ္အဆန္းဆိုုရင္ သိပ္သေဘာက်တယ္။ ထူးဆန္းပါေပ့ဆိုုတာနဲ႔ ေဆးေရာင္းတဲ့မ်က္လွည့္၀ိုုင္းေတြကိုု မျပီးမခ်င္းငါေစာင့္ၾကည့္တယ္။ ထန္းေခါက္ဖာထဲထည့္ထားတဲ့ေျမြကိုု အုုပ္ေဆာင္းနဲ႔အုုပ္လိုုက္ျပီး ေပ်ာက္သြားမယ္ေျပာတာကိုုး။ ျပီးေတာ့ သူတိုု႔အတြက္မဟုုတ္ပါဘူး ေျမြေတြအတြက္ အစာဖိုုိးေလးရယ္ ၊ တန္ခိုုးၾကီးတဲ့ေဆးမႈန္႔ေတြရယ္ ယူျပီး ေစတနာရိွသေလာက္သာေပးပါလိုု႔ဆိုုၾကတယ္။ ျမန္မာေဆးမႈန္႔ေတြက ေရာဂါမွန္သမ်ွနီးပါးေလာက္ေပ်ာက္တယ္ဆိုုတာခ်ည္းပဲ ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဒီေဆးေပးေသာက္ခဲ့ရသလိုု ငါတိုု႔လည္း နိုုင္ငံေရးမွာ ဘာလာလာ ကယ္တင္ေပးႏိုုင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးလိုုခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါသိခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ ႔လူေတြရဲ ႔ပါ၀ါဟာတကယ္မရိွဘူး။ သူတိုု႔ကိုု လူေတြက ၀ိုုင္းေပးထားတာ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူညံ့ေတြက ၀ိုုင္းျပီး အဲ့ဒီပါ၀ါကိုု တည္ေဆာက္ေပးထားတာ။ ငါလည္း ေစ်းထဲမွာ ေဆးလွည့္ေရာင္းတဲ့လူရဲ ႔ ေတာ္ကီေလာက္ကိုု စကားေျပာေကာင္းတယ္ မွတ္ခဲ့ရတာပဲ ။ တန္ခိုုးဟာ ဘယ္သူ႔ဆီမွာရိွတာလဲလိုု႔ ငါအျမဲေမးတယ္။ 

၅၇

မီးရထားတစ္စင္းရဲ ႔ ေခါင္းခန္းထဲမွာ စက္သံေတြဆူညံေနခဲ့ျပီး သူငယ္ခ်င္းရဲ ႔အေဖရာထူးဂုုဏ္ရွိန္နဲ႔ ေခါင္းခန္းထဲ၀င္ခြင့္ရခဲ့တာကိုု ငါ့မွာ အေက်နပ္ၾကီးကိုု ေက်နပ္ ဘ၀ဆိုုတာဒါပဲလိုု႔မွတ္ခဲ့တာပါပဲ ။ လူတိုုင္းတက္ခြင့္မရတဲ့ ဘူတာေခါင္မိုုးေပၚကိုု ငါတက္ခြင့္ရတုုန္းကဆိုု ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ ႔အေဖလည္း တစ္ျခားနယ္ေျပာင္းသြားေရာ ငါ့မွာရိုုးရိုုးရထားတက္စီးဖိုု႔ေတာင္ခက္သြားတယ္။  ငါ့မွာမရိွတဲ့ ပါ၀ါနဲ႔ အစြမ္းေတြထက္လာမယ္လိုု႔ ထင္ေနခဲ့တဲ့ငါဟာ တစတစျပိဳလဲမႈကိုု စသိခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ပါ၀ါဆိုုရာ အရာရာပဲလိုု႔ ငါသိလာတယ္။ ပါ၀ါေျပာင္းရင္ ငါတိုု႔ဘ၀ေတြပါ ေျပာင္းလဲႏိုုင္တယ္ေပါ့။ ငါ့မွာဘာပါ၀ါရိွလဲ ။ ငါ့မုုန္႔ဖိုုးဟာ ပါ၀ါပဲ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားမ်ားရိွတာပါ၀ါပဲ ။ ငါၾကည့္ခဲ့တဲ့ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားဟာ ပါ၀ါတကယ္မရိွဘူး။ ဒီလိုုနဲ႔ ငါဟာ ပါ၀ါ ဆိုုတာ ရူးလိုု႔ေကာင္းမွန္းသိလာတယ္။ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ပါ၀ါရူးေတြေတြ႔ပါ့ ။ စစ္တိုုက္တိုုင္း ကစားတာေတာင္ ဗိုုလ္လုုပ္မယ့္သူေတြခ်ည္းပဲ ။ ဘယ္သူမွ တပ္သားမျဖစ္ခ်င္ၾကဘူး။ တစ္ ႏွစ္ အဆင္သင့္ သံုုးေလး ………….ငါတိုု႔ေ၀း ။ 

၅၈

ကားကိုုလည္း ျမန္ျမန္မေမာင္း ၊ လမ္းေၾကာင္းကလည္း မယူတတ္ ၊ ငါတိုု႔ဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ အရက္သာ မေသာက္ဖူးရင္ေနမယ္ ခပ္ညံ့ညံ့ကားသမားကိုုေတာ့ ၾကံဳခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ ။ အရက္ဆိုုတာ ေရြးခ်ယ္ျခင္းျဖစ္ျပီး ခပ္ညံ့ညံ့ကားသမားဆိုုတာေတာ့ ခပ္ည့ံညံ့မ်က္လွည့္ဆရာရဲ ႔ ျပကြက္ေတြထဲက တစ္ကြက္ေပါ့ကြာ ။ အရက္မူးမူးနဲ႔ တက္စီသမား ကိုု နာရင္းအုုပ္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားတဲ့ ငါ့ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကိုု ငါသတိရမိတယ္။  လူၾကံဳတင္ခ်င္သလိုုတင္ခံရတဲ့ကားလိုု ငါတိုု႔ဟာ လိုုရာခရီးကိုု ေရာက္ဖိုု႔ ကိုုယ့္ပိုုက္ဆံနဲ႔ကိုုယ္ လိုုင္းကားစီးသလိုု စီးခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြလည္း ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ သြားလိုုတဲ့ခရီးကိုု ညိႈႏိႈင္းေစ်းနဲ႔လက္ခံျပီးမွ လူထပ္တင္တဲ့ကိစၥဟာ ငါ့ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းသင့္တယ္လိုု႔ထင္တယ္လိုု႔ေျပာေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တယ္။ ဒါျမန္မာျပည္ကြ မင္းဘာေတြစိ္တ္ကူးယဥ္ေနတာလဲ ဆိုုတဲ့ ခနဲ႔သံ အဆံုုးမွာ ငါရဲ ႔ ေဒါသသံဟာ အသံအက်ယ္ၾကီးျမည္ျပီး လူမသိ သူမသိေပ်ာက္ဆံုုးသြားခဲ့ရျပန္တယ္။ ငါတိုု႔ကိုု ဘယ္သူေရြးခ်ယ္ျပန္ျပီလဲကြာ ။ 

၅၉ 

တခ်ိဳ႕မိန္းမေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ သိပ္လွတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္ ။ငါက အလွဟာ ၾကည့္ရႈသူနဲ႕သာ ဆိုင္တာ လို႔ေျပာၿပီး မိန္းမလွေလးေတြကို ေငးမိေလရဲ႕  ။ တစ္ခါလည္းမက ႏွစ္ခါလည္းမက ငါေရာက္ေနခဲ့တာ

စကားလံုုးေတြနဲ႔ ထံုုမႊမ္းျခယ္သထားတဲ့  ဂုုဏ္ေလာကၾကီး ။ ငါလိုုခ်င္တာ ဒါမဟုုတ္ဘူး ။ ဒါရရင္ေတာ့ ငါဂုုဏ္တက္မယ္လိုု႔ ထင္ေနတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ ေစာက္ရူးတစ္ေကာင္ဟာငါပဲ ။ ဆံသဆိုုင္ေရာက္သြားတဲ့အထိ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ ဆံပင္ေက ကိုု ငါမသိခဲ့ဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိ ဆံပင္ညွပ္ခဲ့ေပမယ့္ ငါလိုုခ်င္တာကိုု ငါမသိေသးဘူး။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကိုုေျပာေတာ့ ယံုုၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ တက္က်မ္းဖတ္သူၾကီးေတြနဲ႔ ငါ့မွာထိပ္တိုုက္ေတြ႔ရျပန္တယ္။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ မေျပာေၾကး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ ေနာက္ကြယ္မွာသာေျပာေၾကး ။ ငါတိုု့အ၀င္းအ၀ိုုင္းက နံတယ္ ။ ဂုုဏ္ေစာ္နံတယ္ ၊ တက္က်မ္းေစာ္နံတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ ငါ့အေၾကာင္းကိုု ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အသိနဲ႔အက်င့္ဟာ  ရွည္လ်ားလြန္းတဲ့ ခရီးတစ္ခုုစာ ။ 

၆၀

အရိပ္ဟာ ငါတို႔ေနာက္ကို လိုက္ၿပီးရင္းလိုက္ေနခဲ့တာပါပဲ ။ အပူျပင္းဆံုးမီးခဲႀကီးဟာ သန္းေခါင္ေက်ာ္တဲ့အထိ ေတာက္ေလာင္ေနခဲ့ေပမယ့္ ငါတိုု႔ေနထိုုင္ရတဲ့ကမၻာၾကီးက ရပ္တန္႔ေနခဲ့တာမွမဟုုတ္ပဲ။  ငါရခဲ့တဲ့သီခ်င္းေတြဟာ ကာရာအိုေကဘယ္ေလာက္ေျပာင္းေျပာင္း မေျပာင္းသြားခဲ့ဘူး။ ငါတို႔ဟာ အသစ္ကို ခံုမင္တယ္ေျပာၿပီး အေဟာင္းထဲမွာ တဝဲလည္လည္  ေဆာ္အလန္းေတြႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး လက္ရွိေဆာ္ကမွ ေလွ်ာ္လို႔လည္းမ၀ ဖြပ္လို႔လည္းမ၀ ၊ ျပီးေတာ့ ေစ်းၾကီးပစၥည္းေတြရဲ ႔ ေၾကာ္ျငာသာၾကည့္ၿပီး မဝယ္ႏိုင္တဲ့ဘဝ ။ အိမ္သာခြက္ထဲကို ဘယ္သူက မိုက္ခြက္ထည့္ခဲ့တာလဲ ။ အသံဝင္တဲ့အထိေအာ္ခဲ့ၾကၿပီး ငါတို႔ လိုခ်င္တာ မင္းတသ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူးလို႔သာ အမည္ခံေအာ္ခဲ့ရတာပါပဲ။ ဖုန္းအျပားၾကီးဟာ ငါတိုု႔ဆီေရာက္လာမယ္လိုု႔ ငါဘယ္တုုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဖူးဘူး။ စခရင္ကိုု လွ်ာနဲ႔ယက္ျပီး ငါတိုု႔ဘ၀ဆီမွာ အရသာကိုု ရွာရမယ္ဆိုုတဲ့ အသိနဲ႔ မၾကီးျပင္းခဲ့ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာပဲ မဟုုတ္လား။ အခုုေတာ့ ငါတိုု႔ဟာ လူမႈကြန္ယက္ထဲမွာ ေလွာင္ပိတ္မိေနၾက ။ ဖုုန္းအျပားၾကီးဆီက ပြန္းကားေတြ အလကားနီးပါးရ ။ 

၆၁

ဆက္ရွင္ျပည့္ျပီးျပန္ထြက္လာေတာ့ ငါ့ဆိုုင္ကယ္ထိုုင္ခံုုေပၚက ႏွင္းစက္ေတြကိုု အ၀တ္စ တစ္ခုုနဲ႔ ေျပာင္ေနေအာင္သုုတ္ရတယ္။  ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးမႈေတြကတဆင့္ ငါတိုု႔ေရာက္ခဲ့တာ အေမွာင္ခန္းေတြ ၊ မီးေရာင္မလင္းမလက္ေတြ ၊ ပါးစပ္ေပါက္ဆိုုးျပီး ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကၽြမ္းတဲ့ အိန္ဂ်ယ္ေတြ ၊ စီးေတာ္ယာဥ္ကိုု ေပါင္ႏွံျပီး သံုုးျဖဳန္းခဲ့တဲ့ အရက္၀ိုုင္းေတြ ။ ခရီးေ၀းသြားတာနဲ႔အမ ွ် စီးရတဲ့ မွတ္တိုုင္ေတြ ပိုုမ်ားလာခဲ့တယ္ ။ ငါဟာ လန္းဆန္းေနတဲ့ အင္ဂ်င္ ၊ လီဗာဆြဲရင္ ဆြဲသေလာက္ ေျပးေလရဲ ႔ ။ က်ားၾကီးေတာ့ ေျခရာေတြ အလိုုအေလ်ာက္ၾကီးခဲ့ျပီး ငါတိုု႔နယ္မွာေတာ့ ဘြတ္ဖိနပ္ၾကီးၾကီးစီးဖိုု႔လိုုအပ္ခဲ့တယ္။ ဖိနပ္သစ္ေတြနဲ႔အတူ  နယ္ေျမသစ္ေတြကိုု ငါခ်ဲ ႔ထြင္တတ္လာတယ္ ။ ျပီးေတာ့ လမ္းေတြကိုု ငါေမးတယ္ ငါ့ကိုု ျငင္းမွာလား ဆိုုပဲ ။  အေျဖကဘာလဲသိလား ငါ သတိရလာေတာ့ ငါဆိုုင္ကယ္ဟာ လမ္းေဘးကိုု ထိုုးဆင္းသြားျပီ ။  ဆိုုင္ကယ္ထိုုင္ခံုုေပၚက ႏွင္းစက္ေတြကိုု သုုတ္လိုုက္တယ္ဆိုုတာ သိပ္လွတဲ့ နိမိတ္ပံုု တစ္ခုု ျဖစ္ခဲ့တာ ငါမသိခဲ့ဘူး ။ 

၆၂

 စိတ္ထဲကိုု ကုုတ္ကပ္၀င္ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ထိုုင္ၾကည့္ျပီး ဓာတ္ပံုုေတြဟာ စြမ္းအားသိပ္ၾကီးတာပဲလိုု႔ ငါေရရြတ္လိုုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ တံတားေအာက္ကိုု ငါေရာက္လာတယ္။ ထံုုးစံ မဟုုတ္ခဲ့တဲ့အရာေတြဟာ အခုုေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္းလိုု႔ေရးလိုု႔ရသြားျပီ ။ အကအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔တိုု႔ ၀ါသနာပါရာ ကိုု တစိုုက္မတ္မတ္ လုုပ္ေနၾကတယ္။ လက္ကေလးေထာက္ျပီး ကိုုယ္ကိုု ေဇာက္ထိုုးလွည့္လိုုက္တဲ့ကကြက္ ငါလည္းတစ္ေန႔ေတာ့ စမ္းၾကည့္ဦးမွပဲလိုု႔ ေတးထားကိုု ျပန္သတိရသြားတယ္။ ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္လည္း ကိုုယ္ျပန္အားနာရေသးတယ္မဟုုတ္လား ။ ငါမလုုပ္ခဲ့ဖူးပဲ နဲ႔ ဒါကိုု ငါလုုပ္ခ်င္လိုုက္တာလိုု႔ တမ္းတရတဲ့ အထဲမွာ ကတာရယ္ ၊ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုုတာရယ္က ထိပ္ဆံုုးက ပါခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ငါမွတ္မိေသးတယ္ ငါဟာ ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲခ်င္ခဲ့ေသးတယ္။ ငါ့အားစိုုက္ထုုတ္မႈကိုု ငါအံ့ၾသရတယ္။ပ်င္းရိျခင္းဟာ အသံသာခဲ့ျပီး အေရာင္ဟာ အစိမ္းေရာင္ပဲ ဆိုုလိုုက္ၾကပါစိုု႔ ။ ဟိုုမွာေတြ႔လား သစ္ေတာၾကီးက စိမ္းလိုု႔ ။ 

၆၃

မ်က္လံုးေတြကို အ၀တ္စေတြအထပ္ထပ္စည္းျပီး ၾကီးခဲ့ရေတာ့ ငါတို႔ေနထိုင္ၾကီးျပင္းရာ ေဒသကလူေတြက ေမွာင္လို႔ေမွာင္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး ။ အေမွာင္ထက္ ပိုေမွာင္တာ ဘာရိွဦးမွာမို႔လို႔လဲ ။ ေရဒီယိုက သတင္းစကားေတြက ငါတို႔ရဲ ႔ အ၀တ္စေတြကို ပါးသထက္ပါးေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ငါ့အေဖကေတာ့ ေခြးေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တိုင္းျပည္ဆိုျပီး အားအားရိွ ဆဲတယ္။ ငါလည္း ပါးစပ္ကေလး လႈပ္ရံု လိုက္ေျပာၾကည့္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ငါတို႔ဟာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆို သိပ္အထင္ၾကီးတယ္ ။ တိုင္းျပည္က စြန္႔ခြာျပီး ေလလိႈင္းေပၚမွာ သူရဲေကာင္းလုပ္သူေတြကို အံ့ၾသေလးစား အားက်ခဲ့တယ္။ ငါတို႔အတြက္ စံျပလူသားဆိုတာ စြန္႔လြႊတ္အနစ္နာခံျခင္း ရိွရမယ္လို႔ ငါတို႔ထင္တယ္။ မဟာလူသားေတြ ကို ငါတို႔ေမ်ွာ္တယ္။ ငါဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ အားအားရိွဆဲဆိုဖို႔ အားတင္းထားတယ္။ လူၾကားသူၾကားမွာ စစ္အစိုးရအေၾကာင္း မေကာင္းေျပာႏိုင္ရင္ ငါ့ကိုယ္ငါ သူရဲေကာင္းထင္မိေတာ့တာပါပဲ ။ ဒါဟာ ဘ၀ လားလို႔ မေမးနဲ႔ ။ ေမးလာခဲ့ရင္လည္း အဲ့ဒါ ဘ၀ စစ္စစ္ၾကီးေပါ့ကြာလို႔ လက္မေထာင္ျပီး ေျဖပစ္ခဲ့မယ့္ အက်ိဳးအေၾကေန႔ရက္ေတြ ။

လြမ္းေတးခ်ိဳ