မမဇင္ သိမလားေတာ့ မသိဘူး က်ေနာ္ မိုုးရြာထဲလမ္းေလ်ွာက္တတ္ခဲ့ျပီ

ထီးကေလးမရိွလည္း ၀ႆန္မိုုးေတြေရာက္လာမွာ အမွန္ပဲ မမဇင္
အဲယားကြန္းမရိွလည္း ေႏြရာသီေတြ ေရာက္လာမွာ အမွန္ပဲ မမဇင္
ထံုုးစံအတိုုင္း မီးပ်က္မယ္
မမဇင္

မမဇင္ကိုု မေတြ႔ႏိုုင္တဲ့အခါ
က်ေနာ္ အေမွာင္ခန္းေတြကိုု ေမွ်ာ္တယ္
က်ည္ဆန္ရထားကိုု ဖမ္းမမိေတာ့တဲ့ လိႈက္ေခါင္းအိုုတစ္ခုုလိုု
စၾကာ၀ဠာတစ္ခုု မကေသာ
ဂဂၤါ၀ါလုု သဲစုုမကေသာ
သံစဥ္ေတြရွားပါးလာတဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္ရဲ ႔
ရိုုးတံျပိဳင္းျပိဳင္း အာေခါင္ျခစ္ေအာ္သံမ်ား အဆံုုး
ကီးဘုုတ္ေပၚက လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ
ရွင္သန္ထေျမာက္သြားတဲ့ စကားလံုုးေတြေနာက္ကိုု
အေမာတေကာ လိုုက္ရွာေနသလိုုမ်ိဳး
မမဇင္အတြက္
မမဇင္ရဲ ႔မာနေတြအတြက္
မမဇင္ရဲ ႔ အနာဂတ္အတြက္
မမဇင္ရဲ ႔ ေတာက္ပခဲ့ေသာ ေတာက္ပလိုုေသာ အတိတ္အတြက္
ပစၥဳပၺန္တည့္တည့္ က်ေနာ္ ရွင္ေနရပါတယ္

မမဇင္ ဆီကိုု
ကမၻာၾကီးက ေနထိုုင္ခြင့္ေတာင္းတယ္ လိုု႔သိရတယ္
မမဇင္ ျငင္းလိုုက္ပါ
က်ေနာ္ဟာ ကမၻာေလာက္ကိုု ဂရုုမစိုုက္ စာရင္းမသြင္းတဲ့
ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ လူ႔ဗလံေလးပါ
အခုုေတာ့လည္း အလြမ္းဒဏ္ေၾကာင့္
ျပည့္သေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၀ခဲ့ျပီမိုု႔လိုု႔
ကမၻာႏွစ္ခုုစာ တာ၀န္ယူပါတယ္

သစ္ခြပင္ေလးကိုု ဖမ္းဆုုပ္မိေတာ့ မမဇင္ ရဲ ႔ အသက္ကိုုက်ေနာ္ခန္႔မွန္းမိတယ္
ခ်စ္သက္= သုုည
မၾကားလည္း ေအာ္ရမွာ
ေကာင္းကင္ရဲ ႔တာ၀န္မဟုုတ္လား
နားေတြဆီကိုု ခရီးမတြင္ဘူး မမဇင္

၀တ္မႈန္စေတြ ေလထဲမွာ တိုုးတိုုက္မိသလိုုမ်ိဳး
က်ဆင္းဆဲ မိုုးစက္ႏွစ္ပြင့္ဟာ ေျမေပၚမေရာက္ခင္
ေပါင္းစည္းမိၾကသတဲ့
ဒီအရြယ္ေရာက္မွ သက္တံကိုု အသာတၾကည္ ၾကည့္ဖူးတဲ့
သဘာ၀ ငတ္တဲ့ ေကာင္ဟာ
က်ေနာ္ပါ မမဇင္

မမဇင္က က်ေနာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြကိုု
ရြံ ႔ စရာၾကီးတဲ့
ပန္းကေလးက ေမႊးတယ္ေနာ္လိုု႔
ကားဆရာၾကီးကိုု ေျပာမိတဲ့အခါ
အဲ့ဒါ စကၠဴပန္းၾကီးလိုု႔ တုုန္႔ျပန္ခံရတယ္
အိမ္ကထြက္ေတာ့ အေရာင္မတူတဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံနဲ႔အတူ
အဆင္ေျပတယ္ဆိုုတာ ဘာၾကီးလဲ
မမဇင္

ေက်ာင္းတံခါးကိုု ပိတ္ထားတယ္
အထဲ၀င္မရေတာ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းပ်က္တယ္
စာမလိုုက္ႏိုုင္ေတာ့လည္း
ဘာထူးေတာ့လဲ
စာလိုုက္ႏိုုင္ေတာ့လည္း
ဘာပိုုထူးလာမွာမိုု႔လိုု႔လဲ မမဇင္ 

ရဲရဲ၀င့္၀င့္ေျပာရရင္
နံရံေတြေပၚမွာ မမဇင္ရိွေနမယ္
ကင္တင္းေတြမွာ မမဇင္ရိွေနမယ္

မမဇင္ရဲ ႔ မရိွျခင္းဟာ
ေနရာအႏွံ႔မွာ ရိွျခင္းအျဖစ္ ျဖစ္တည္ခဲ့တယ္
ဘယ္လိုုစြမ္းအင္မ်ိဳးပါလိမ့္

ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခ်ိန္ကိုုေမွ်ာ္တယ္
ေမ်ွာ္ပါမ်ားေတာ့လည္း
ေမွ်ာ္ရတာ ေပ်ာ္လာသလိုုလိုု
ဒီေလာက္ပါပဲ မမဇင္

လူ႔ဗလံေလး လူပါးေတြ ၀ တတ္ေနပါျပီ
လူ႔ဗလံေလး ဗိုုက္သားေတြ ၀ထြက္ေနပါျပီ
လူ႔ဗလံေလး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ ရိတ္မိေနပါျပီေပါ့

ေအာ္မမဇင္ေရ
စာအိတ္ကေလးကိုုဖြင့္
ဒီစာကိုု ဖတ္လိုုက္ေနာ္
ေတာ္ေသးျပီေပါ့

လြမ္းေတးခ်ိဳ
၂၀၁၂

Comments

Popular posts from this blog

စာေဟာဆရာ

ပညာရိွအေယာင္ေဆာင္တုန္းက ကိုယ့္သီ၀ရီ က ကဗ်ာကိုဖ်က္ဆီး

ပန္းကေလးနဲ႔ က်ေနာ္