လြမ္းေတးခ်ိဳ ( Lwantaycho)

ထီးကေလးမရိွလည္း ၀ႆန္မိုုးေတြေရာက္လာမွာ အမွန္ပဲ မမဇင္ အဲယားကြန္းမရိွလည္း ေႏြရာသီေတြ ေရာက္လာမွာ အမွန္ပဲ မမဇင္ ထံုုးစံအတိုုင္း မီးပ်က္မယ္ မမဇင္ မမဇင္ကိုု မေတြ႔ႏိုုင္တဲ့အခါ က်ေနာ္ အေမွာင္ခန္းေတြကိုု ေမွ်ာ္တယ္ က်ည္ဆန္ရထားကိုု ဖမ္းမမိေတာ့တဲ့ လိႈက္ေခါင္းအိုုတစ္ခုုလိုု စၾကာ၀ဠာတစ္ခုု မကေသာ ဂဂၤါ၀ါလုု သဲစုုမကေသာ သံစဥ္ေတြရွားပါးလာတဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္ရဲ ႔ ရိုုးတံျပိဳင္းျပိဳင္း အာေခါင္ျခစ္ေအာ္သံမ်ား အဆံုုး ကီးဘုုတ္ေပၚက လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ရွင္သန္ထေျမာက္သြားတဲ့ စကားလံုုးေတြေနာက္ကိုု အေမာတေကာ လိုုက္ရွာေနသလိုုမ်ိဳး မမဇင္အတြက္ မမဇင္ရဲ ႔မာနေတြအတြက္ မမဇင္ရဲ ႔ အနာဂတ္အတြက္ မမဇင္ရဲ ႔ ေတာက္ပခဲ့ေသာ ေတာက္ပလိုုေသာ အတိတ္အတြက္ ပစၥဳပၺန္တည့္တည့္ က်ေနာ္ ရွင္ေနရပါတယ္ မမဇင္ ဆီကိုု ကမၻာၾကီးက ေနထိုုင္ခြင့္ေတာင္းတယ္ လိုု႔သိရတယ္ မမဇင္ ျငင္းလိုုက္ပါ က်ေနာ္ဟာ ကမၻာေလာက္ကိုု ဂရုုမစိုုက္ စာရင္းမသြင္းတဲ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ လူ႔ဗလံေလးပါ အခုုေတာ့လည္း အလြမ္းဒဏ္ေၾကာင့္ ျပည့္သေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၀ခဲ့ျပီမိုု႔လိုု႔ ကမၻာႏွစ္ခုုစာ တာ၀န္ယူပါတယ္ သစ္ခြပင္ေလးကိုု ဖမ္းဆုုပ္မိေတာ့ မမဇင္ ရဲ ႔ အသက္ကိုုက်ေနာ္ခန္႔မွန္းမိတယ္ ခ်စ္သက္= သုုည မၾကားလ...

ဇာတ္၀င္ခန္း (၁) မမတို႔ဆီမွာ ႏွင္းေတြက်လို႔ မျဖစ္ေသးဘူးမမ ။ ႏွင္းေတြဟာ ေအးခဲမႈကို အသက္သြင္းၾကလိမ့္မယ္။ ေအးခဲမႈေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ၾကားက ေအးစက္တဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ခဲသထက္ခဲေအာင္ ၊ က်ဲသထက္က်ဲေအာင္လုပ္ၾကလိမ့္မယ္။   မမဆီမွာ က်ေနာ္မဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္ရိွေနတယ္။ မမက အဲ့ဒီတစ္ေယာက္ကို တံခါးေတြ ဖြင့္ထားေပးခဲ့တယ္ဆို ။ ႏွင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေျပာျပမယ္ မမ ။ ႏွင္းက်တဲ့ညတစ္ညမွာ မမဆီကို မမ မခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ တစ္နည္းအားျဖင့္ မမ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ေနရာယူမထားတဲ့သူတစ္ေယာက္ရိွေနခဲ့တယ္။ မမ ငိုတယ္။ မမရဲ ႔ ငိုသံဟာ ႏွင္းထုထဲကို တိုး၀င္ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။ အဲ့ဒီတစ္ေယာက္က ဘယ္သူလဲဆိုတာ မမလည္း မသိဘူး။ အဲ့ဒီပံုျပင္ကို သိေနရျခင္း အတြက္ မမ ဟာ ေမ့ေပ်ာက္ထားတဲ့ အတိတ္နဲ ႔ က်ေနာ့္ကို ခ်ိတ္ဆက္ေတာ့မယ္။ မမ မုန္းတီးေနတဲ့သူဟာ က်ေနာ္မ်ားျဖစ္ေနမလားလို႔ မမ သံသယ၀င္လာမယ္။ အခုဆို မမ အိပ္မက္ဆိုးေတြေၾကာင့္ လန္႔လန္႔ႏိုးေနတယ္။ က်ေနာ္သိသားပဲ ။ မမ ဟာ အျပင္ပိုင္းမွာ မာေက်ာျပီး အတြင္းစိတ္က သိပ္ႏူးညံ့တာ ။ ဇာတ္၀င္ခန္း (၂) မမ သိပါတယ္ ေမာင္ေလးရယ္။ အဲ့ဒီ အၾကည့္ ေတြထဲမွာ လ်ွံက်ေနတဲ့ အၾကင္နာေတြ ရိွေနတယ္ဆိုတာ။ ေဆာင္း...

မိုး မုန္တိုင္းဟာ အိပ္မႈန္စံုမႊားနဲ႔ ႏိုးထလာခဲ့ၿပီး သူ႔လက္တံကို ဆန္႔ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္ ေကာင္းကင္ကေအာ္ဂလီဆန္ဖြယ္ ေအာ္ဟစ္ၿပီး  ထိုးအန္ပစ္လိုက္တယ္ အလင္းဟာ ဖ်တ္ခနဲ ပြင့္ၿပီး ေမွာင္ခနဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္ အသံတစ္ခုၾကားတယ္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေနရွာေတာ့မယ္ ။ # လြမ္းေတးခ်ိဳ မိုး -၂ မ်က္မွန္တစ္လက္ရဲ႕ ၿပိဳလဲျခင္းဟာ မ်က္ရည္နဲ႕ မိုးရည္ မကြဲျပားတာပဲ မိုးဆိုတာ လူမေရြးဘူးကြလို႔  ဘယ္သူေျပာတာလဲ မ်က္ရည္ဆိုတာလည္း လူမေရြးဘူးဟလို႔ ငါေျပာမိတယ္ ။ လြမ္းေတးခ်ိဳ မိုး -၃ မိုးဟာ ဆင္ေျခ ဆင္လက္ ဆင္နားရြက္ျဖစ္သြားၿပီး လူေတြရဲ႕ က်ိန္ဆဲသံ ၾကားရတယ္ မိုးလာေတာ့ မီးမလာ မီးလာေတာ့ မိုးရြာေနဆဲ # လြမ္းေတးခ်ိဳ

ျမင္ကြင္း ေလာကႀကီးကိုေမ့တဲ့အထိ ငါ့ကို မနမ္းပါနဲ႔ နင့္ကိုပါ  ငါေမ့သြားရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ ရယ္သံေတြတိုးတိတ္သြားတဲ့အထိ ငါ့သမာဓိကို မျငိမ္သက္ေစနဲ႔ နင့္ကို ရင္မခုန္ေတာ့ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲကြယ္ # လြမ္းေတးခ်ိဳ

အမွတ္တရေတြကို အမွတ္တစ္ရာေပးလို႔ရမယ္ လြတ္လပ္လိုတဲ့ငွက္အတြက္ ကိုယ္ေလွာင္အိမ္ကေလး မျဖစ္ခဲ့ျခင္းဟာ မင္းအတြက္ ကိုယ္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့  လက္ေဆာင္ေပါ့ ဟက္ပီးဘက္ေဒးပါ ခ်စ္သူ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာရွည္တဲ့ခရီးဟာ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ စမွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္မယ္လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္သလို ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္မွ ရမည့္ ခရီးတစ္ခုရိွတယ္ မင္းနဲ႔အတူ ဆိုတာေပါ့ကြယ္ မွတ္တိုင္ကေလးေရာက္ရင္ ခုန္ဆင္းသြားမည့္ ခရီးသည္ မဟုတ္ဘူး ငါတို႔က မွတ္တိုင္ကေလးကို စိုက္ခဲ့မွာ အခုေတာ့ မင္းကေလးမွာ သံုးထိပ္စီးနဲ႔ ဘ၀မွတ္တိုင္ေတြ တစ္ခု ျပီး တစ္ခု ေက်ာ္ျဖတ္ ငါကလည္း မင္းနဲ႔အတူ ငါတို႔ကံေကာင္းတယ္ပဲ ဆိုရမလား အခ်စ္ကို လူသိရွင္ၾကားဖြင့္ျပခြင့္ရလို႔ ခုလည္း မင္းနဲ႔အတူ ထီလက္မွတ္အေဟာင္းေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံလုပ္ျပီး ကစားၾကသလိုမ်ိဳး ဆိုရွယ္မီဒီယာမွာ ဇြတ္အတင္းခ်စ္ျပေနတာမ်ိဳး ငါတို႔မျဖစ္ခ်င္ၾကဘူး ဖားေျခရာခြက္ထဲက ပုရြက္ဆိတ္သူငယ္ဆိုရင္လည္း ငါတို႔ျမင္ရတဲ့ေကာင္းကင္က ပိုျပီးၾကီးမားေနမွာပဲေလ မင္းနဲ႔အတူ ရယ္ဖို႔ျပံဳးဖို႔ ေနာက္မက်တဲ့ ကမၻာ ရွိတာအေသအခ်ာေပါ့ ငါတို႔ ရခဲ့ၿပီေလ လြမ္းေတးခ်ိဳ 11:54 PM 2.6.2018

အန္တီ အန္တီနဲ႔စေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္လူပ်ိဳေပါက္ေတာင္မျဖစ္ေသးဘူး။ အန္တီက က်ေနာ့္ကို ဖက္တယ္ ။ ခပ္တင္းတင္းဖက္ေလ့ရိွတယ္ ။ အန္တီဘာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို အဲ့ဒီလိုဖက္ေနမွန္းက်ေနာ္မသိဘူး။ အန္တီက က်ေနာ့္ကို နမ္းတယ္။ အန္တီ့ ကို က်ေနာ္ ေၾကာက္လာတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း ဘယ္အရာမဆို စမ္းသပ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ျပန္တယ္။ အန္တီက အားတာနဲ႔ က်ေနာ့္ကို လာေခၚေတာ့တာပါပဲ ။ က်ေနာ္သိလိုက္တယ္။ အန္တီဖတ္ျပတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ။ တစ္ခါသား အန္တီ့ကုတင္ေပၚမွာ က်ေနာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိပ္ယာႏိုးလာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ လူပ်ိဳေပါက္ျဖစ္ေနျပီ ။ အန္တီကေတာ့ သူ႔ကိုေပ်ာ္ေအာင္ထားပါတဲ့ ။ အန္တီ့ အျပံဳးေတြကို က်ေနာ္သိသားပဲ ။ အန္တီဟာ က်ေနာ့္ လက္ဦးဆရာပဲ ။ အန္တီ လက္ညိႈးညႊန္ရင္ ဘာမဆိုျဖစ္ရမွာပဲ ။ အန္တီ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရိွဘူး ။ အန္တီ့ကို က်ေနာ္ စိတ္လိုလက္ရ ဖတ္မိသြားတယ္။ ဘ၀မွာ တန္ခိုးရိွခဲ့ရင္ အတိတ္ကာလမွာ ယစ္မူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လတာဆိုတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလးကို က်ေနာ္ ရပ္ထားခ်င္တယ္။ အန္တီနဲ႔ပဲေနမယ္။ အန္တီနဲ႔ပဲ ရွင္သန္မယ္။ ေျခာက္လျပည့္သြားရင္ေတာင္ အစကေနျပန္စမယ္။ ဘ၀မွာ အဲ့ဒီေျခာက္လပဲ ရိွေစခ်င္တယ္။ ထင္ထားသလိုမ...